DIY • De geboortecadeautjes van Mien

Laten we even beginnen bij het begin. Ik ben zelf geen fan van de echte, traditionele doopsuiker. Ik ben namelijk geen chocolade-liefhebber (I know waarschijnlijk ben ik de enige vrouw ter wereld die niet van chocolade houdt). Daarom wilden we op zoek naar een alternatief voor de alom bekende cadeautjes die het kraambezoek mee naar huis krijgt.

Omdat we een lentemeisje verwachtten, wilde ik een beetje in dat thema blijven. Eerst ging ik aan de slag met het geboortekaartje. Dit kaartje ontwierp ik zelf op www.huisvanmijn.be met illustraties die zij ter beschikking stellen. Het werd een simpel, maar fleurig kaartje met bloemen en blaadjes. Ik ben er heel trots op.

Het geboortekaartje was het het uitgangspunt voor de rest van de doopsuiker. Ik koos een kleurenpalet uit, liet stickertjes drukken bij Smartphoto en besliste welke cadeautjes ik uiteindelijk wilde geven.

De zeeppompjes kocht ik bij Hola Pola, maar ik zag dat ze online ook te koop zijn bij de AVA. Neem zeker eens een kijkje op de website van Hola Pola, want ze hebben echt prachtige doopsuikerspulletjes. Daarvoor alleen zou ik wel een tweede baby willen. (Did I just say that?)
De zeep zelf kocht in een grote verpakking bij het Kruidvat.

De honingpotjes kocht ik bij AVA, ik knoopte er kleine honinglepeltjes aan met een lintje dat paste binnen het kleurenpalet. De honing komt van een imker hier in de buurt.

De potjes van het badzout kocht ik bij AVA, het badzout bij Holland & Barrett.

De geurzakjes maakte ik zelf met stof van de IKEA. Ik strijkte er haar logo op en vulde het zakje met lavendel uit de Dille & Kamille. We hadden ook nog een flesje etherische lavendelolie om er nog even extra op te druppelen voordat iemand het mee naar huis nam.

De groene thee komt ook van de Dille & Kamille, de pipetjes van de AVA.

Voor de kindjes voorzag ik een kleurplaat (de zwart-wit versie van het geboortekaartje) en een doosje kleurpotloodjes. Die kocht ik bij Smartphoto.

Verder hadden we ook nog een pot met snoepjes voor in het ziekenhuis en op ons werk. Zo was er dan toch iets zoets voorzien. Om het geheel nog wat op te fleuren en te presenteren, gingen we voor een perzikkleurige display en een plantje dat past bij het geboortekaartje.

Het maken van de geboortecadeautjes kwam als een fijne afleiding tijdens al dat ziek zijn. Ik kreeg al veel complimentjes hierover en ben zelf ook héél blij met het eindresultaat. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden! Laat het me zeker weten!

Huis • Een kijkje in de babykamer van Mien

DSC_0956

Op mijn persoonlijke Pinterestaccount staat al jaren een bord ‘de kinderkamer’ met heel wat toffe pins te blinken, met daarop inspiratie voor meisjeskamers, jongenskamers en ideeën die voor beide geslachten kunnen. Toen we in september te weten kwamen dat er een klein meisje groeide in mijn buik, kon ik gerichter gaan pinnen. Er werd een nieuw bord aangemaakt: ‘kamertje van molleke’ (dat is haar projectnaam, hihi). Laat het pinnen maar beginnen!

Al heel snel zag ik dat veel meisjeskamers heel erg roze waren. Ik hou natuurlijk wel van die kleur, maar er zijn zovele gradaties in die tint. Van het meest schreeuwerige felroze tot het zachtste pastelroze. De zachte tint, bring it on. Het felle, afvoeren please. Langzaam maar zeker ontwikkelde zich een terugkomend patroon in mijn bord: zachtroze, hout, wit, vilten dierenhoofden en toffe boekjes (voor de mensen die me kennen, weten dat ik verslaafd ben aan boeken).

Pinterestbord babykamer

Na het verzamelen van de ideeën, ging ik aan de slag met een moodboard. Een aantal meubeltjes hadden we al gekocht of gekregen dus deze wilden we zeker integreren in haar kamertje. Voor de decoratie heb ik (zo goed als) alleen online spulletjes gekocht. In die periode was ik namelijk te ziek om het huis te verlaten. Lang leve het online shoppen, de postbode en de PostNL-dame! Ik ging in photoshop aan de slag en kwam tot het volgende moodboard.

Moodboard babykamer.jpg

Vooraleer ik kon beginnen met het leukste werk, het inrichten van de kamer, moesten er eerst nog wat structurele werken gebeuren. Mijn man kluste elk weekend: een gyprocmuur plaatsen, deuren plaatsen en schilderen, renovatievlies hangen tegen het plafond en de gyprocmuur, oneffenheden in het pleisterwerk opvullen, … En toen kwam de grote hamvraag: welke kleur wil je de kamer schilderen? Dat ik maar één muur en een accentje wilde, dat was snel duidelijk. Maar welke kleur ik wou? Zachtroze natuurlijk. Ware het niet dat die ook nog in een honderdtal tinten bestaat… Ik ging op een goede dag mee naar de Gamma en bestudeerde de kleurenwaaien aandachtig (en ook best wel lang). Uiteindelijk kon ik mijn keuze maken en wachtte ik ongeduldig en nieuwsgierig af tot het eerste likje op de muur verscheen. Gelukkig viel de kleur op de muur heel goed mee.

Op de overstaande muur van de muur die we volledig schilderden, wou ik graag een accent in de vorm van een cirkel. In die cirkel wou ik dan enkele decoratieve elementen aanbrengen. Het idee van de cirkel was er heel vlug, de manier waarop we het zouden uitwerken heeft wat langer ‘broedtijd’ nodig gehad. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk is het ons gelukt. Ik ben heel trots op het resultaat!

DSC_0927

Toen alle structurele werken klaar waren, was het mijn beurt: het inrichten van haar kamertje. Dat was, na al het liggen en het ziek zijn, een welgekomen afwisseling en ik heb er dan ook echt van genoten. Hieronder vinden jullie sfeerfoto’s van de babykamer. Ik link onder de foto’s ook waar ik alles gekocht heb. Zo kunnen jullie gemakkelijk doorklikken indien jullie geïnteresseerd zijn in een bepaald item. Veel kijkplezier!

kamer1.jpg

kamer2.jpg

kamer3.jpg

kamer4

  • Gedicht (Gewoon Jip): privébezit
  • Rendierhoofd (Kids Depot): Bol.com
  • Houten letter: gemaakt door schoonbroer

kamer5.jpg

DSC_0943.jpg

  • Deurstop: Kwantum (niet online verkrijgbaar)

Ik ben heel tevreden met hoe het kamertje uiteindelijk geworden is. Nu is het nog allemaal decoratief (want buiten om het pampertje te verversen ’s nachts wordt de kamer nog niet gebruikt) maar hopelijk heeft Mien binnen een paar maandjes veel plezier van haar kamertje. Wanneer sliepen jullie kindjes op hun eigen kamer?

Persoonlijk • Ja, ik genoot ook (een beetje) van mijn zwangerschap

DSC_0105

Dat mijn zwangerschap geen rozengeur en maneschijn was, weten jullie intussen al. Als je op dit moment niet weet waarover het gaat, dan verwijs ik jullie graag even door naar een ander artikel dat ik schreef. Ondanks deze moeilijke periode, waren er ook enkele dingen waar ik wél oprecht van genoten heb.

1 De vele stampjes en bewegingen van ons kleintje

Ik moet ongeveer 19 weken zwanger geweest zijn toen ik voor het eerst bubbeltjes voelde ploppen in mijn onderbuik. Eerst heel subtiel, later meer uitgesproken. Ik las op allerlei websites dat dit het begin was van de eerste bewegingen van je kleintje. Niet veel later werd die theorie bevestigd en voelde ik onze kleine dame wild heen en weer tuimelen en stampen. Na een tijd was ze zo groot geworden dat die tuimelingen plaats maakten voor zachtjes rekken en strekken. Ze wilde zich blijkbaar zo groot maken dat mijn ribben al meermaals kennis gemaakt hebben met haar voetjes. Ik denk dat die bewegingen met stip op één staan als je me vraagt wat ik ga missen aan zwanger zijn.

2 De controles bij de gynaecoloog en vroedvrouw

DSC_0048.jpg

We hebben ongeveer maandelijks een controle gehad bij de gynaecoloog. Deze controles werden aangevuld door de huisbezoeken van een vroedvrouw. Over het onder de arm nemen van een vroedvrouw schrijf ik binnenkort een blog. Over de gynaecoloog wil ik het nu wel eventjes hebben. Tijdens de controles van de gynaecoloog werd er vooral gekeken naar het medische aspect: de groei van ons kindje, de werking van de organen, mijn gezondheidstoestand, … Onze gynaecoloog maakte bij elke echografie ook een 3D-echo. De eerste duidelijke 3D kregen we bij de 20-wekenecho. Ongelofelijk hoe ze er echt al als een mensje uitzag. Dat konden we op dat moment haast niet geloven. Sindsdien mochten we haar elke keer in 3D bewonderen. Dat waren echt prachtige momenten. Nu we haar in levende lijven kennen, kan ik zeggen dat ze er ook effectief op lijkt. Oh ja, ik denk ook dat wij ’s werelds grappigste gynaecoloog hebben, dat maakt de controles natuurlijk extra leuk!

3 De band met dat kleine ongeboren mensje in je buik

Ik moet toegeven… Die band tussen mij en het kleine mensje in mijn buik was er niet meteen. Ik ben er zeker van dat dit te maken heeft met de miskraam die we in 2017 doormaakten. Toen had ik me meteen enorm gehecht aan dat leventje in mijn buik. Dat maakte het natuurlijk des te moeilijker toen we na acht weken afscheid moesten nemen. Daarom hield ik deze keer wat langer afstand. Om mezelf te beschermen en niet opnieuw zo hard gekwetst te worden, mocht het weer misgaan. Ook toen bleek dat alles goed zat, duurde het nog even vooraleer ik echt een band voelde. Door het vele ziek zijn, overgeven en de ziekenhuisopnames voelde ik het gewoon niet. Ik voelde me daar op dat moment heel erg schuldig over. Dit kindje was namelijk heel gewenst en oh-zo-welkom! Gelukkig begon ik me beetje bij beetje te binden aan dat kleine meisje. Het moment dat ze een naam kreeg, was voor mij een kantelpunt. Vanaf dat moment was ze mijn dochter, diegene waar ik alles voor zou geven en doen. Ik kan nu al zeggen dat ik dolverliefd op haar ben!

4 De nesteldrang

Ik heb altijd graag een proper en opgeruimd huis gehad, maar zelf ‘had ik daar nooit veel tijd voor’. Tijdens de eerste maanden van mijn zwangerschap was ik totaal niet in staat om iets te poetsen of op te ruimen. Dankzij mijn mama en man bleef het huis toch netjes. Toen het derde trimester aanbrak, stak de nesteldrang de kop op: het plan om ons hele huis dit jaar à la Marie Kondo op te ruimen, mijn kleerkast opruimen, de babykleertjes wassen, vouwen en strijken en “oh, daar ligt ook nog een stofje”! Harde buiken en misselijkheid die nu en dan nog stevig de kop op staken, zorgden ervoor dat ik niet teveel kon toegeven aan die nesteldrang. Ik moet zeggen dat ik hoop dat dit een blijvend fenomeen is. Want zo’n huis dat er altijd spik en span uitziet, dat wil toch iedereen?

5 De mooiste babyspullen verzamelen

Jaren naar uitgekeken en nu kon ik me eindelijk laten gaan… Van kleertjes tot meubeltjes, van decoratiestukken tot praktische benodigdheden. Ik heb de voorbije maanden onwijs veel online geshopt en mijn hart maakte altijd een sprongetje wanneer de bel ging en de pakjesdienst aan de deur stond. Ik heb in al die maanden superveel leuke merkjes leren kennen en moet me vaak inhouden om niet nog meer te bestellen. Voorlopig denk ik dat we al het nodige (en zelfs meer) in huis hebben. Dat zal waarschijnlijk nog serieus uitgebreid worden met spulletjes die op onze geboortelijst staan. Dat die kleine meid verwend zal zijn, daar bestaat geen twijfel over. Ik word alleen maar blij van al die leuke, schattige én interieurproof spulletjes (houten speelgoed, yay! Boekjes, dubbel yay!). Wie daar niet zo blij van wordt? Mijn bankrekening en portefeuille natuurlijk, sorry vriendjes!

DSC_0203

Zo zie je maar… Ook al loopt een zwangerschap moeilijk en vind je het moeilijke maanden, er zijn altijd positieve kanten te vinden. Alleen is het soms eventjes zoeken. Maar eerlijkheidshalve, ik was toch ontzettend blij toen ik haar eens in m’n armen had!

Welke momenten van jullie zwangerschap vonden jullie geweldig? Wat misten jullie na de zwangerschap? De buik, de stampjes, … ?

Persoonlijk • een brief aan onze dochter

Lieve, kleine meid

Niet lang meer… Echt niet lang meer voordat we je kunnen bewonderen, besnuffelen, vertroetelen en je al onze liefde kunnen geven. Wat een weg hebben we samen afgelegd, tijdens die (bijna) negen maanden in mijn buik. 

Het begon met een duidelijke tweede streep op een zwangerschapstest begin juli. We woonden toen exact één week in ons nieuwe huisje: het huis waarin jij zal opgroeien, de plek die jij ‘thuis’ kan noemen. De plek waar je papa en ik altijd voor je zullen klaarstaan voor een goede babbel, een warme knuffel of een alles-vertellende stilte (want ook daar is plaats voor). Weet dat je hier voor honderd procent jezelf mag zijn, kan groeien en kan openbloeien. We beloven dat we je hierin zullen begeleiden en steunen, maar dat we je ook voldoende ruimte zullen geven om de wereld zelf te ontdekken. 

Enkele weken na de zwangerschapstest begon het met de gezondheid van mama achteruit te gaan. Dat zorgde voor heel wat twijfels en bezorgdheden: zou alles met jou wel goed gaan en krijg je alles wat je nodig hebt? De allereerste echo bracht snel duidelijkheid: je deed het prima! Meer dan prima zelfs. Ons hart smolt toen we jouw hartslag door de speakers van het echotoestel hoorde bonken. Je kreeg de troetelnaam ‘molleke’. Elke echo was het opnieuw spannend afwachten of alles nog steeds in orde zou zijn. We werden keer op keer gerustgesteld. Je lag zelfs voor op de curve! Wat een wonder, hoe jouw kleine lijfje in dat van mij kon groeien. Eerst de grootte van een sesamzaadje, enkele maanden later het gewicht en de lengte van een sappige watermeloen. Ik kan niet wachten tot ik in jouw sappige babybeentjes kan bijten – niet echt bijten dan, natuurlijk. Mama en papa zullen alles geven om je een gezonde opvoeding te geven: veel fruit en verse groentjes, maar met af en toe ook een heerlijke, zelfgebakken cake van papa. Mooie balans, toch? We willen ook veel met je gaan wandelen in onze mooie groene omgeving – zo kunnen mama en papa ook tegemoet komen aan hun goede voornemens. We hopen dat dit je zal helpen om op te groeien tot een sterke, gezonde meid. 

Na enkele maanden brainstormen en veel online winkelen, staat je kamertje ook voor je klaar. Alle spulletjes werden zorgvuldig uitgekozen of kregen we cadeau van mensen die ons dierbaar zijn. Zo kreeg je het bedje waarin je zal slapen van je lieve meter en een superzacht knuffelschaapje van je peter. In de hoek van de kamer staat een mooie, roze zetel met binnen handbereik supermooie kinderboeken. Dat wordt ons voorleesplekje. Stiekem hoop ik dat je de leeskriebels van mama en papa geërfd hebt en dat je zoveel van boeken zal houden als wij. Er liggen er alvast een hele hoop klaar die niet kunnen wachten om voorgelezen te worden. En stiekem, ik kan er ook niet op wachten!

Ik kan nog uren doorgaan met beloftes maken, maar dat ga ik niet doen. Het is immers de eerste keer dat ik mama zal worden. Mama van een prachtige dochter, dat weet ik nu al zeker. Ik kan je niet beloven dat ik alles ‘juist’ zal doen, want heel veel zal ik zelf nog moeten leren. Leren gaat vaak gepaard met proberen en falen, vallen en opstaan. Hoewel dat vallen en falen niet makkelijk zal zijn, weet ik zeker dat het me zal helpen om de best mogelijke mama te worden, jouw mama. 

Ik kocht enkele dagen geleden een rompertje met een prachtige lijfspreuk op: live, love, laugh. Het had niet toepasselijker kunnen zijn want: leven, liefde en een lach, dat wens ik jou elke dag.

Tot snel kleine meid! 

Een hele dikke knuffel en kusjes
van je mama.

 

Persoonlijk · Sanne bevalt en neemt mee…

DSC_0385Waarschijnlijk: veel, te veel. Dat is wat ik meeneem in mijn ziekenhuiskoffer. Wanneer we op vakantie gaan of een weekendje weg geboekt hebben, is het altijd mijn koffer die uitpuilt van de spulletjes. Ik ben namelijk nogal graag op ‘alles’ voorzien. Met het gevolg dat bij terugkeer de helft van wat in mijn koffer zit, onaangeraakt weer in de kast verdwijnt. Hoewel we bij onze trip naar het ziekenhuis op slechts een kwartiertje van ons huis vertoeven (en de hubby dus gemakkelijk even over en weer kan rijden), ben ik toch graag ruim voorzien. Want ja, weet ik veel wat er allemaal mee moet in die ziekenhuiskoffer…

Ik ging daarom op het wereldwijde web op zoek naar lijstjes – voor degenen die me goed kennen, jullie weten hoeveel ik van lijstjes hou – en checklists voor de ziekenhuiskoffer. Wie zoekt, die vindt! Zo vond ik er heel wat op Nederlandse sites en enkele op de website van Belgische ziekenhuizen. Het leek alsof op elk lijstje wel iets stond, maar geen enkel voelde voor mij ‘compleet’. Daarom legde ik alle lijstjes bij elkaar en stelde ik zelf een checklist samen. Die kan je hier downloaden, voor wie wil!

Ik verdeelde de checklist in verschillende categorieën: administratie, tijdens de bevalling en vlak na de geboorte, kleding en verzorging voor tijdens het verblijf op de materniteit (zowel voor mama als voor baby), media, varia en papa. Bij enkele categorieën geef ik graag nog enkele tips mee.

Administratie

Deze documenten zijn zo goed als allemaal in je portefeuille te vinden, maar voor de zekerheid heb ik deze documenten ook nog eens allemaal gekopieerd en in een mapje gestoken. Want ja, je weet maar nooit hé!

Voor tijdens de bevalling

Alle spullen voor tijdens en vlak na de bevalling steken in een apart zakje in mijn koffer. Zo moet ik niet beginnen zoeken wanneer het zover is. Ik kocht een rood gestreept nachtkleedje met knoopjes van bij H&M om – hopelijk –  in te bevallen. Dit nachtkleed is vergelijkbaar. Blijkbaar krijg je wel zo’n elegant ziekenhuis-jurkje als je om een epidurale verdoving vraagt. Nog een extra motivatie om het zo proberen uit te zitten. Dit kleedje lijkt me handig om meerdere redenen: ze kunnen gemakkelijk aan ‘de beneden’ voor onderzoek, de knoopjes kunnen open voor de monitor en na de geboorte kunnen die knoopjes ook opengedaan worden om de baby rechtstreeks op je huid te leggen.

Ik plaatste ook ontspanningsartikelen op mijn lijstje. Geen idee of ik eraan toekom, maar misschien kan één van deze items me op bepaalde momenten wel tot rust brengen.

Kleding voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

H&M deed de voorbije weken gouden zaken door mijn zwangerschapsaankopen. Ook de borstvoedingstops en bh’s komen van daar.

De oma-onderbroeken (met voldoende plaats voor die gigantische maandverbanden) kocht ik bij Zeeman.

Verzorgingsspullen voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

Ik heb ervoor gezorgd dat al mijn verzorgingsproducten nu al in mijn koffer zitten en dat ik hier niet naar op zoek moet als de bevalling is ingezet. Hoe deed ik dit? Van de make-up die ik wil meenemen kocht ik gewoon een tweede exemplaar. Die extra concealer zal later zéker nog van pas komen om wallen weg te werken. Van de shampoo, zeep, deodorant en vaseline kocht ik bij Kruidvat de kleine versies. Heel handig om mee te nemen! We hebben thuis een elektrische tandenborstel, dus ik kocht twee gewone tandenborstels voor in de koffer.

DSC_0394

Last minute-lijstje

Op mijn koffer ligt nog een extra lijstje met dingen die last minute nog mee moeten, zoals bijvoorbeeld het zwangerschapsboekje, de camera, mijn eigen hoofdkussen, mijn bullet journal, …. Zo vergeten we die (hopelijk) ook niet.

De rest spreekt voor zich, denk ik. Heb je nog vragen? Die kan je altijd stellen in de comments of via een mailtje. Na de bevalling zal ik dit artikel waarschijnlijk nog aanpassen met extra tips en kan ik misschien ook laten weten welke spulletjes uiteindelijk niet nodig bleken te zijn. Oh ja, trouwens, ik heb alles eerlijk zelf betaald. Ik plaatste de links er gewoon bij om het voor jullie wat makkelijker te maken!

Ik ben zelf alleen nog wat onzeker of ik wel genoeg babykleertjes mee heb. Zijn er tips hierover?

Voor ieder onder ons die binnenkort moet bevallen of op bevallen staat:

VEEL SUCCES LADIES, WE CAN DO THIS!

Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Als je me enkele jaren geleden vroeg wat mijn grote droom was, antwoordde ik steevast: ‘zwanger worden’. Ik ben al jaren samen met mijn high school sweetheart en het was voor ons beide al snel duidelijk dat er ooit kindjes zouden komen. Liefst drie, als het dan ook nog even kon. In mijn omgeving werden de voorbije jaren ontzettend veel baby’s geboren. Al die schattige ukjes zorgden voor nog erger rammelende eierstokken. Ik kon niet wachten op het moment waarop er een kindje in mijn buik zou groeien.

Eind 2017 hield ik onverwachts een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Niet gepland maar wel ontzettend welkom. Na acht weken werd die roze wolk doorprikt toen ik het vruchtje verloor. Na de miskraam besloten we om onszelf en mijn lichaam de tijd te geven om zowel fysiek als mentaal te herstellen. Zo’n miskraam laat immers niet alleen lichamelijk z’n sporen na. Na ons huwelijk in april besloten we om er weer voor te gaan. Ik had het geluk om vrij snel terug zwanger te worden en bereidde me al voor op de komst van de roze wolk die ik bij de vorige zwangerschap gevoeld had.

Slechts één dag na de positieve zwangerschapstest voelde ik de misselijkheid al opspelen. Ik nam aan dat dit een goed teken was, want bij de vorige zwangerschap (die uitdraaide op een miskraam) had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik nam het er dus al te graag bij en in m’n hoofd speelde dat ik na twaalf weken weer zo fris als een hoentje zou zijn. Gelukkig had ik tijdens de eerste periode van mijn zwangerschap verlof zodat ik thuis ‘op het gemakje’ ziek kon zijn en goed kon rusten zodat het vruchtje diep in mijn buik goed kon groeien. Al vrij snel werd duidelijk dat de misselijkheid waar ik last van had extremer was dan de ‘gewone’ (ochtend)misselijkheid. Eten of drinken lukte niet meer en alles wat erin ging, kwam er even snel weer uit. 

Eind augustus was ik helemaal uitgeput en had ik héél wat kilo’s verloren. Een ziekenhuisopname was de enige manier om me er terug wat bovenop te helpen. Daar, in mijn kamertje op materniteit, werd voor het eerst de term ‘hyperemesis gravidarum’ (HG) uitgesproken. De term herkende ik want ik las ooit dat Kate Middleton hieraan leed tijdens haar drie zwangerschappen. Wat het precies inhield, wist ik niet, buiten het feit dat het je ontzettend ziek kan maken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf las ik over de aandoening op de website van Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum. Blijkbaar komt deze aandoening voor bij twee procent van alle zwangerschappen. Bitter weinig dus, gelukkig maar voor alle zwangere dames out there. Maar ik had dus pech. Gelukkig leerde ik op Instagram een lieve mama kennen, Lori Mariette. Zij was op dat moment zwanger van haar tweede kindje en leed ook aan HG. Via berichtjes stelde ik haar vragen over de aandoening en kreeg ik tips. Hoewel het ging over contact via Instagram, heeft dit toch veel voor me betekend. Wetende dat je niet de enige bent die erdoor moet, verlicht mentaal toch wel een beetje. Daarom, dankjewel Lori! 

Na mijn eerste ziekenhuisopname kreeg ik medicatie mee naar huis die niet schadelijk was voor de baby en die mogelijk wat beterschap kon brengen. Helaas sloeg die niet aan en kreeg ik last van vervelende bijwerkingen: de roze wolk was volledig verdwenen en donderwolken verschenen in de plaats. Ik voelde me op dat moment zo schuldig ten opzichte van mijn kleintje, waarvan we inmiddels wisten dat het een meisje zou worden. Ze was zo gewenst en zo gewild. Jarenlang keek ik uit naar dit moment en nu kon het niet snel genoeg achter de rug zijn. Begin oktober volgde een tweede ziekenhuisopname en de opstart van nieuwe medicatie. Ook deze bleek weinig effectief. Ik keek uit naar elke mijlpaal waarvan gezegd werd dat het dan misschien beter zou gaan: 12 weken, 16 weken, 20 weken. Toen ik bij 20 weken nog steeds zo ziek was, liet de gynaecoloog al subtiel verstaan dat het waarschijnlijk niet meer voorbij zou gaan voor de bevalling. Nog 20 lange weken dus… De moed zakte me in de schoenen. Tot ik op een dag besefte dat het zo niet verder kon. Ik moest iets doen aan mijn ingesteldheid en me er niet meer tegen verzetten. Het was al vaak gebleken dat dit toch geen nut had. Ik liet onder andere de gedachte dat ik nog terug aan het werk zou kunnen tijdens de zwangerschap los, hoe moeilijk dat ook was. Ik had het ontzettend moeilijk om dit te aanvaarden. Ik doe mijn werk graag en voelde me schuldig dat er niet kon zijn voor mijn leerlingen. Gelukkig deed ons meisje het intussen wel heel goed en had ze geen last van mijn misselijkheid en dagelijkse overgeefsessies – too much information, sorry. 

Dankzij de hulp van mijn lieve man, mama, vroedvrouw, vriendinnen en gynaecoloog klom ik stilaan terug uit de put en stond ik terug wat positiever in het leven. Vandaag zit ik in mijn derde trimester en is het einde stilaan in zicht. Ik ben nog steeds elke dag misselijk, mijn groene emmertje of plastieken zakjes wijken niet van mijn zijde maar ik word elke dag verliefder op dat kleine meisje in mijn buik. Door de stampjes die ze duidelijk laat voelen, word ik er elke dag aan herinnerd waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik haar in m’n armen kan sluiten en al mijn liefde kan geven. 

Waarom schrijf ik deze blog? Zeker en vast niet om medelijden op te wekken. Wel om andere zwangere vrouwen een hart onder de riem te steken. Andere vrouwen die door HG of andere redenen niet kunnen genieten van die roze wolk tijdens hun zwangerschap en zich daar schuldig om voelen. Wanneer je alleen positieve en mooie verhalen hoort en ziet, kan het heel eenzaam zijn aan de andere kant. Weet dat jullie niet alleen zijn en probeer altijd – hoe moeilijk dan ook – het einddoel voor ogen te houden: een lief, klein hummeltje dat je liever zal zien dan wat dan ook.