Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou?

DSC_0139

Negen maanden, zolang zou het duren vooraleer je volledig ‘ontzwangerd’ bent. Maar wat houdt dat dan in, ontzwangerd zijn? Terug in je oude jeans passen? Niet meer met wallen tot op de grond rondlopen? Hormonaal geen wrak meer zijn? Lichamelijk terug fit zijn? Ik vroeg het me negen maanden lang af. Want heel eerlijk, ik keek uit naar de dag dat ik die ‘negen maanden uit’ aan zou tikken. Want dan zou ik terug de ‘oude Sanne’ worden. Maar toen dat moment naderde, werd duidelijk dat dat niet zo zou zijn.

De mensen die mij al langer volgen, weten dat mijn zwangerschap geen pretje was. Dat ik de dagen afgeteld heb tot ik Mien in mijn armen kon nemen. Dat ook die eerste maanden niet altijd van een leien dakje liepen, dat is misschien minder geweten. Koemelkallergie, zware reflux en borstvoeding die maar niet wou lukken, kegelden mij regelmatig van ‘mijn roze wolk’. Want wat is dat eigenlijk, een roze wolk? Is het niet bij iedereen een roze (donder)wolk waar geregeld een regenboog achteruit piept? Maar over die donderslagen en stortbuiene, daar zwijg je op dat moment over. Want je wil dat het lijkt alsof je alles mooi voor elkaar hebt. Althans, zo was dat voor mij toch. Iedereen was bezorgd om de baby: “hoe gaat het met haar?” Maar hoe het met mij ging? Dat werd niet vaak gevraagd. Tot ik op een bepaald moment, zo’n maand of drie na de bevalling, mijn allereerste paniekaanval kreeg. Op het moment zelf wist ik niet precies wat het was. Het leek alsof ik ging flauwvallen, geen adem kreeg, mijn hoofd vol watten zat, ik niet meer helder kon nadenken. Ik was de voorbije tijd zo bezig geweest met alles zo perfect mogelijk te doen en vooral te doen alsof alles perfect ging. Ik keek naar alle perfecte foto’s van borstvoedende mama’s op Instagram waar de baby’s vredevol bij hun mama dronken, ik las overal dat je voor de hechting best zoveel mogelijk tijd met je baby doorbrengt en samen slaapt, dus het leek bijna een schande dat onze baby in haar eigen bedje (weliswaar op onze kamer) haar nachtje doorsliep. Ik ben nu ervan overtuigd dat iedereen moet doen wat voor hun gezin werkt, maar toch bleef ik toen het gevoel hebben dat ik het niet goed deed. Het bleef niet bij die ene paniekaanval. Na een paar maanden leek ik uitgeput. Geen energie, vaak duizelig, hoofdpijn, wazig hoofd, geen concentratievermogen meer. Na heel wat doktersbezoeken en bloedonderzoeken kwam de diagnose: chronische hyperventilatie. Door dat perfectionisme was ik al maanden verkeerd aan het ademen. Ik zocht hulp om terug juist te leren ademen. Ik ben er nog niet, nog lang niet, maar ik probeer. We hebben een opvoedingsstijl gevonden die bij ons gezin past. Ik probeer rustiger te blijven en mijn perfectionisme niet de bovenhand te laten nemen. Want ik weet nu dat het niet perfect hoeft te zijn. En dat dat eerste jaar (en daarna waarschijnlijk nog) echt ploeteren is. En dat dat dik oké is. Maar hoe dan ook, de wereld is mooier met je kindje erbij. En ik zou haar voor geen geld van de wereld willen missen want ik ben echt stapelgek van mijn meisje.

DSC_0259

Ik was heel erg benieuwd naar hoe andere mama’s hun eerste jaar als mama ervaren hadden. Ik postte een hele tijd geleden een oproep op Instagram en daar kwam massaal reactie op, waarvoor mijn grote dank. Een aantal mama’s vulden voor mij een vragenlijstje in. Omdat ik aan toekomstige of verse mama’s een genuanceerd beeld wil geven van dat eerste jaar als mama… Dat het heel moeilijk kan zijn, maar voor hetzelfde geld ook heel vlot kan gaan. Wat dat eerste jaar met zich meebrengt: lichamelijk, mentaal, voor je relatie, je werk, … Wat je kan verwachten… En welke sociale en maatschappelijke ingrepen dit eerste jaar met je baby gemakkelijker zouden kunnen maken. Maar ik wil vooral niemand bang maken, integendeel. Want ik weet hoe erg angsten kunnen inhakken op je gemoed. Sit back, relax, lees deze mama’s hun verhalen en onthou: je kan niet plannen hoe alles zal lopen. Maar eender hoe het loopt: het is goed zo. Dat is hoe het voor jouw gezin moet zijn en “we grow when we face challenges”. Ik heb zoveel geleerd van dat mini-wezentje dat ik op deze planeet zette. Hier zijn de verhalen van enkele andere mama’s.

Ilse. (@ilse_vandenbossche)

86350235_2649897531767765_8858153031892467712_nIlse beschreef zichzelf in het pre-baby tijdperk als een workaholic. Werkweken van 70 tot 80 uren waren zeker geen uitzondering. Toch knepen zij en haar man er in april 2018 een weekje tussenuit om even uit te blazen en te bekomen van al dat harde werk. Een tijdje later kreeg Ilse last van buikpijn. De huisarts dacht aan een cyste, maar er was een bevestiging van de gynaecoloog nodig. Euforie ten top toen bleek dat het niet om een cyste maar om een mini-baby ging. Als het harde werken in je bloed zit, is het moeilijk om hier zomaar van af te stappen. Dus Ilse bleef hard aan het werk. Tot ze op 26 weken zwangerschap even met haar beide voeten op de grond gezet werd. Verdict? Vroegtijdige weeën. Na een ziekenhuisopname van een week, gevuld met allerlei medicatie, mocht ze het ziekenhuis verlaten. Op voorwaarde dat ze platte rust zou houden. Dat hield in: niet meer werken en de hele dag doorbrengen op de zetel of in bed. Niet simpel voor iemand die anders constant aan het werk was. Als zelfstandige kreeg ze ook geen uitkering, wat het dus zeker niet simpel maakte. Uiteindelijk kon Ilse haar zwangerschap uitdragen tot 38 + 6 en konden ze op dat moment kennis gaan maken met hun zoontje, die ter wereld zou komen via een geplande keizersnede. Die geplande keizersnede werd een spoedoperatie, waarbij Ilse onder narcose werd gebracht zonder het zelf te weten. Zoontje Aiden werd geboren terwijl Ilse in slaap was en papa van achter het raam mocht toekijken. Aidens saturatie was bij de geboorte niet goed, waardoor hij in de couveuse moest. Ook werd hij geboren met een dislocatie van het beentje. Na zeven dagen in het ziekenhuis, waar Ilse wel heel erg dankbaar voor is, mochten ze met z’n allen naar huis. Normaal gezien zou ze na 8 weken alweer aan het werk moeten – weken die voor de bevalling opgenomen worden, worden afgetrokken van het effectieve bevallingsverlof – maar aangezien dat met een zorgenkindje (Aiden werd geopereerd en droeg een gipsbroek) niet mogelijk was, nam Ilse haar ouderschapsverlof op en plakte nog 3 weken vakantie aan die periode. Door de brute bevalling heeft ze het niet altijd gemakkelijk gehad om deze ervaringen te verwerken. Door de zorg voor Aiden is er ook weinig tijd om tijd en rust te nemen voor haar eigen lichaam, terwijl dat wel nodig is (want nachten waarin 8 tot 15 keer opgestaan moet worden, waren geen uitzondering). Ook plakken er volgens Ilse nog enkele zwangerschapskilootjes aan, maar dat zijn zorgen voor morgen. Het eerste jaar als mama beleefde Ilse als een emotionele rollercoaster, waarbij ze van consultatie naar consultatie leefde. Gelukkig konden ze op de hulp van grootouders rekenen voor de opvang van Aiden, want hij kon niet naar de crèche. Ook de relatie tussen Ilse en haar man veranderde, maar ze merkte gaandeweg hoe groot zijn liefde voor haar en Aiden wel was, waardoor hij veel kon relativeren en plaatsen. Volgens Ilse heeft ze wel heel wat geleerd uit dat eerste jaar als mama. Stof, rommel en afwas mag nu even blijven staan terwijl ze meer geniet van de kleine dingen in het leven. Bevallings- en ouderschapsverlof zou voor haar zeker uitgebreid mogen worden, zeker voor ouders met een zorgenkindje. Het zou ook fijn zijn zou er meer transparantie en eerlijkheid te zien zijn op sociale media. Want je moét niet op een roze wolk zitten en nee, het is niet nodig om ouders scheef te bekijken als het baby’tje nog niet doorslaapt. Alles is oké, zolang je er zelf maar oké mee bent..

Silke. (@silke_debevere)

085D0869-6DF7-462D-BA04-133B17C83A69Als kleuterjuf wist Silke al heel snel dat ze samen met haar – toen nog vriend – man graag een kindje wou. Vrij snel na haar afstuderen, besloten ze er dan ook meteen voor te gaan. Het ging ongelofelijk snel, want een maand later had Silke al een positieve zwangerschapstest in haar handen. De baby zou in april geboren worden en een maand later stond hun huwelijk gepland. Dat zou een intense en drukke periode worden, maar Silke beschrijft deze periode ook als ontzettend mooi. In het begin van haar zwangerschap had Silke veel last van de typische ochtendmisselijkheid en gebrek aan eetlust. Daardoor viel ze de eerste zes maanden tien kilo af. Natuurlijk maakte ze zich zorgen. Gelukkig deed mini daarbinnen het prima. Mentaal bereidde ze zich voor op de bevalling door een sterke mindset. Silke wou bevallen zonder epidurale verdoving en zou daarvoor luisteren naar  haar lichaam. Eén dag voor de uitgerekende datum braken Silkes vliezen, op 1 april, nota bene. Familie die op de hoogte werd gebracht, dachten aanvankelijk dat het een grapje was. Bijna 12 uur na het breken van haar vliezen mocht Silke baby Leon in haar armen nemen. Wat een heerlijk aprilvisje! Vanaf het eerste moment zat Silke, samen met haar man en kersvers zoontje op een roze wolk. De momenten in het ziekenhuis vond ze zwaar, ze voelde zich daar niet op haar gemak en verlengde naar haar eigen huis. Leon was een hele rustige baby, deed het heel goed en was kerngezond.  Voor hen was er dus wél een roze wolk. Het kan dus wel degelijk! Na vier maanden ging Silke weer aan het werk. Na het stoppen met de borstvoeding kreeg Silke wel wat lichamelijke kwaaltjes: een extreem droge huid en hevige menstruatie. Na zes maanden kreeg Silke het gevoel dat ze weer zichzelf kon zijn. Ze voelde zich fysiek snel terug fit en aangezien ze bijna weinig was bijgekomen na haar bevalling, vlogen de kilo’s er – mede dankzij de borstvoeding – af. Toch kan er in een roze wolk-verhaal soms ook een dipje komen. Dat ervaarde Silke toen de borstvoeding na vier maanden niet meer vlot liep. Dankzij de steun van haar vroedvrouw, man en familie, kon ze dat snel plaatsen en hebben ze goed hun draai gevonden tijdens dat eerste jaar. Ze vertelt dat de relatie met haar man nog verbeterd is sinds de bevalling. Leon heeft hen als koppel nog meer verbonden. Ze geniet intens van weekendjes samen met Leon en haar man en geniet van gestolen momentjes wanneer zoonlief eventjes ligt te dutten: koekske in de zetel met haar favoriete serie op. Ook zij oppert voor langer verlof na de geboorte, zowel voor mama als papa, indien ze daar nood aan hebben. Uiteraard zonder gigantisch loonverlies. Ze vindt dat er voor papa’s ook zeker iets mag veranderen, want die tien dagen geboorteverlof? Papa’s mogen toch ook wat langer genieten van hun kersverse spruit, niet?

Jorien. (@jorienxellisxbonnie)

image0Jorien werd vijf jaar geleden voor het eerst mama van dochtertje Ellis. Ellis overwon enkele jaren geleden een ernstige vorm van kanker. Wat een kanjer, die Ellis! Toch heeft ze nu nog steeds veel zorg nodig. Daarom was de wens er niet meteen voor een groter gezin, tot het lot daar anders over besliste… Een fijne zwangerschap volgde. Enkel de laatste maand speelde de onderrug Jorien wel parten. Gelukkig was er toen de prenatale kiné, een aanrader voor iedereen! Baby liet goed op zich wachten, want Jorien ging overtijd. Na twee dagen continue lichte krampen, brak haar water en kwamen de weeën zo snel na elkaar dat een epidurale verlichting moest brengen. Na de verdoving kwam alles heel vlot op gang en de gynaecoloog was maar nét op tijd om kleine Bonnie op te vangen. Jorien ervaarde de kraamtijd als heftig. De borstvoeding lukte niet goed en ook kleine Ellis, een vijfjarig dametje, wilde graag mama’s aandacht. Papa moest snel weer gaan werken en daardoor zat Jorien vaak aan het huis gekluisterd met haar twee meisjes. Bonnie sliep goed, maar toch ervaarde Jorien veel stress. Op twee maart begon Jorien na vijftien weken terug te werken met een dubbel gevoel: zin in sociaal contact maar veel te snel. Ze voelde ook aan haar lichaam dat ze hier nog niet helemaal klaar voor was, aangezien ze ook een fysiek zware job moest doen. Corona, het is een vreselijk tijdperk, maar ik ben ervan overtuigd dat Jorien heel erg dankbaar is voor de extra hersteltijd en tijd met Bonnie en Ellis. Jorien had nog niet echt het gevoel terug zichzelf te zijn. Haaruitval, stress en een zwaarder lichaam zorgden daar onder andere voor. Niet enkel de prenatale maar ook de postnatale kine hielpen haar wel om haar fysiek terug wat op peil te krijgen. Ze vond de aanpassing van één naar twee kindjes ook zwaar en daardoor was de zelfzekerheid soms wat zoek. Haar relatie werd al serieus op de proef gesteld toen Ellis ziek werd. Toch proberen Jorien en haar partner één keer per maand iets samen te doen: een etentje, eens naar de cinema of een dagje gaan shoppen. Jorien is heel duidelijk over wat er zou moeten veranderen: sowieso meer tijd thuis en extra bevallingsrust. Ze verwijst hiervoor naar de Scandinavische landen. Daar krijgen mama’s de kans om het eerste jaar volledig thuis te blijven voor hun kindje. Jorien is fan en ik ook! Want een rustige mama, is een rustig kindje.

Volgende week verschijnt het vervolg van dit blogbericht. De mama’s waren zo enthousiast in het delen van hun ervaringen en verhalen dat het anders te lang werd voor één blogpostje. Ik hoop dat jullie alvast genoten van het lezen van deze verhalen en graag tot volgende week!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mien’s Sinterklaaslijstje

SpeelgoedDit jaar was Mien nog veel te klein om zelf haar briefje aan de Sint te schrijven en haar cadeautjes te kiezen – ik vermoed dat ze tegen volgend jaar wel al haar eigen willetje zal hebben. We houden niet van overdaad en wilden dus vermijden dat Mien overladen zou worden door speelgoed, dat ze dan misschien niet zou bekijken. Een tijdje geleden luisterde ik naar de podcast ‘Minder speelgoed en meer tijd’ van Radio Mama. Ik kon me helemaal vinden in de visie die daar gebracht werd. Geen overvloed aan speelgoed, maar zorgvuldig geselecteerde, duurzame stuks. Ze gaven daar de tip om een lijstje samen te stellen voor Sinterklaas, feestdagen of verjaardagen en dit te verspreiden bij iedereen die graag iets wil kopen. Zo deden we het dit jaar ook voor alle Sinterklaasjes. Ik moet zeggen dat dit me heel goed bevallen is. De Sinterklaasjes wisten perfect waar ze Mien een plezier mee konden doen en wij waren blij met het gekregen speelgoed: win-win! Hieronder kunnen jullie zien wat Mien allemaal kreeg, op de leeftijd van bijna negen maanden. Misschien kunnen jullie hier nog wat inspiratie opdoen voor de komende feestdagen?

Stapeltoren

1. De stapelbare ringen van Kid’s Concept. Wij hadden tot voor kort nog geen stapeltorentje in ons bezit. Het spelen met deze stapelbare ringen brengt kinderen heel wat vaardigheden bij, vooral motorische vaardigheden. Als eerste stapje leren de kinderen om de ringen van de stok te schuiven. In een volgende fase oefenen de kinderen hun oog-hand-coördinatie om de ringen terug op de stok te schuiven. Omdat de gaatjes in de ringen vrij klein zijn, is dit nog heel moeilijk. Als je een tussenstapje wil toevoegen, kan je de bijhorende ringen even vervangen door een set houten gordijnringen. Die openingen zijn veel groter en daardoor is het voor de kindjes makkelijker om deze op de stok te schuiven.

Shleichdiertjes

2. Schleich-diertjes. Mien kreeg haar eerste diertjes voor haar Schleich-diertjesverzameling. De dieren van Schleich zien er heel waarheidsgetrouw uit. Deze dieren kunnen bijdragen aan de taalontwikkeling: “Dit is een koe. De koe doet ‘moe’. De koe loeit”. Wanneer Mien wat ouder is, zijn deze diertjes ideaal voor open-ended play waarbij ze haar fantasie de vrije loop kan laten. We kozen nu voor de koe, het paard, het schaap, de hond, de kat en het konijn omdat ze deze dieren ook in haar nabije omgeving ziet (bijvoorbeeld bij oma en opa) en zo ook sneller herkent. Tot nu toe zijn de dieren, buiten fijn om mee te spelen, ook vooral héél erg lekker. #hetiseenfase

Sensory balls

3. Sensory balls van Plantoys. Deze houten balletjes hebben allemaal de functie om de zintuigen te stimuleren. De roze bal heeft zachte wol aan de binnenkant om de tastzin te activeren, de gele bal heeft een spiegeltje om het zicht te prikkelen en de blauwe bal is een rammelaar. De aanbevolen leeftijd voor dit speeltje is zes maanden en volgens mij zou ze er toen ook meer plezier aan beleefd hebben. Nu gebruikt ze de balletjes vooral om weg te gooien of rollen en erachteraan te kruipen (lees: dolfijnentechniek).

Pikler ball

4. Piklerbal. De peter en tante van Mien bestelden niets van ons lijstje omdat ze zelf al een ideetje hadden. Ik vertrouwde hen hierin helemaal want ze volgen onze duurzaam speelgoed-visie helemaal. Bij hen bracht Sinterklaas een Piklerbal. Dit is een bal gemaakt van natuurlijke materialen. De bal kan voor verschillende doeleinden gebruikt worden: om te rollen, gooien, achterna kruipen, … Je kan er ook verschillende voorwerpen in stoppen die ze er dan kunnen uithalen, bijvoorbeeld doekjes, pompons, … Hierbij oefenen de kindjes hun fijne motoriek. Voor kleinere baby’s kan de Piklerbal opgehangen worden als mobiel.

5. Xylofoon van Kid’s Concept. Toegegeven, om echt op de xylofoon te spelen is ze nog te klein. Toch vonden we het een leuk item om in huis te hebben. Bij Sinterklaas oefende ik zelf een aantal Sintliedjes om voor Mien te spelen. De akkoorden van de bekendste liedjes vond ik op deze site. Wij gingen dit najaar naar een muziekklasje en daar deden ze iets leuks met een xylofoon, wat kleintjes ook al kunnen. Het instrument werd aan de ene kant verhoogd, zodat het schuin stond. Daarna mochten de kindjes bovenaan nootjes naar beneden laten vallen. Dat maakte een mooi geluid, van hoge noten naar lage noten of omgekeerd. Je kan hiervoor ook een balletje gebruiken (bij oudere kinderen misschien een knikker?) of eender welk ander rollend voorwerp. Mien gebruikt de xylofoon nu vooral om op te slaan (maakt ook geluid, maar niet het heldere geluid wat er normaal gezien geproduceerd wordt) en het stokje om – je raadt het nooit – op te eten.

6. Muziekeieren van Haba. De muziekeieren van Haba zijn tot nu toe de grootste hit in Miens speelhoek. Ze leerde hoe ze kan schudden en doet nu de hele dag van ‘schudden-schudden’. Elk ei maakt een ander geluidje. Sinds deze week neemt ze in elke hand een eitje om te schudden of slaat ze ze tegen elkaar. Ze rollen ook goed – en komen met een gek effect terug – dus ze gaat er ook heel vaak achteraan. Een topcadeautje!

Ik ben heel benieuwd wat jullie kindjes rond deze leeftijd interessant vonden. Ik ben me sinds kort aan het verdiepen in de Montessori-opvoeding en zijn bezig met het inrichten van haar speelhoekje. Willen jullie die binnenkort ook op de blog zien verschijnen? Laat het eventjes weten. Wij wensen jullie alvast zalige, warme feestdagen!

PERSOONLIJK • Borstvoeding, door de ogen van drie mama’s

Kraamweek 52

Het borstvoedingsverhaal van Sanne en Mien

Al vrij snel in de zwangerschap was ik ervan overtuigd dat ik borstvoeding wou geven aan onze dochter. Ikzelf ben groot geworden met flesjes, maar rondom mij zag ik steeds meer mama’s en vriendinnen borstvoeding geven. Het leek me echt een magisch gevoel om te weten dat je kindje groot kan worden door de voeding die jouw lichaam produceert. Als iemand me vroeg of ik borstvoeding wou geven, antwoordde ik steevast: ‘ja, dat gaan we proberen’. Maar had ik ooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn? Heel eerlijk, nee.

Na een lange en vermoeiende bevalling van zeventien uur werd onze dochter op mijn borst gelegd. Na enkele minuten werd ze even weggenomen om haar te wegen en te meten maar nadien, terwijl bij mij de herstellingswerken gebeurden, mocht ze weer lekker bij mij. Toen we op de kamer kwamen, probeerden we haar voor het eerst aan te leggen aan de rechterkant. Dat wilde ze niet. De vroedvrouwen dachten dat het kwam doordat ze nog te veel slijmpjes van de bevalling had en besloten het nog even de tijd te geven. Ze zouden binnen een tijdje nog eens terugkomen. Een tijdje later probeerden we het opnieuw, weer rechts, weer geen succes. De linkerkant wilde ze wel meteen. Het gevoel van borstvoeding geven vond ik bij de eerste keer aanleggen heel bijzonder, na een aantal keer voeden vooral heel pijnlijk. Na een paar uur wilde ze uiteindelijk toch uit de rechterborst drinken, maar alleen als ik haar in rugbyhouding vasthield. Naarmate ik vaker voedde, wilde het ook wel eens lukken dat ik haar rechts kon voeden in de madonnahouding. Zoals waarschijnlijk elke mama die borstvoeding geeft, had ik last van de typische opstartkwaaltjes: pijnlijke tepels (lang leve Lansinohzalf en de multi mam kompressen) en immense stuwing op dag twee met Pamela Anderson-boobies als gevolg (hallo warm en koud kompres). Van kloven ben ik gelukkig gespaard gebleven. Toen we het ziekenhuis op dag vijf mochten verlaten, had onze dochter haar geboortegewicht terug behaald en was ik heel trots op mezelf. Zo fier dat ik met mijn melk onze dochter kon laten groeien.

Eenmaal thuis liep de borstvoeding best goed. De pijn verdween langzaam, we werden goed opgevolgd door een schat van een vroedvrouw en het voelde alsof we echt al een ritme hadden: onze dochter kwam elke twee à drie uur voor een voeding en sliep daarna als een roosje. Het enige wat ze tussenin deed was pampers vullen, véél pampers. Hallo roze wolk! Wat was dit genieten! Na ongeveer tien dagen veranderde er iets. Ons ritme leek te verdwenen, onze dochter veranderde in een hongerig monstertje dat supergulzig dronk, zich vaak verslikte en bijgevolg vaak de hik had en moest teruggeven. Dat zorgde voor heel wat bezorgdheid. Toen een week later ook nog eens spruw bij ons beide werd vastgesteld, kwamen we in een sukkelstraatje terecht. Het borstvoeden deed opeens veel meer pijn, ons meisje was heel onrustig aan de borst waardoor ze steeds weer losliet en opnieuw aanhapte. Na een tijdje intensief behandelen – lees: voor de voeding borsten wassen, na de voeding weer borsten wassen, zalf smeren bij mij en gel in het mondje van onze meid – leek de spruw verdwenen te zijn, net zoals de pijn in mijn linkerborst. Die rechterkant daarentegen… Het voelde alsof ze met honderden naalden in mijn borst staken. De was de pijn zo intens geworden dat ik er tegenop zag dat ik moest voeden en tijdens de voeding de hele tijd op mijn lip moest bijten om niet te huilen. Dat huilen kwam door de pijn, maar misschien nog meer door de gedachte dat dit wel eens het einde van ons borstvoedingsverhaal zou kunnen zijn. Dit kon ik immers niet meer lang blijven volhouden. Toen ik op het punt stond om op te geven, kwam mijn vroedvrouw en tevens lactatiekundige langs. Ze vermoedde dat de spruw in mijn melkkanaaltjes zat en dat dit de pijn veroorzaakte. Na een bezoekje aan de huisarts werd dit bevestigd. Ik ging aan de medicatie, in de hoop dat ik snel weer live zou kunnen voeden. Omdat de pijn niet meer te volharden was, ging ik aan de pijnlijke kant kolven. Dit hielp wel wat tegen de pijn en gaf mijn tepels wat ‘rust’. De rust bij mezelf werd er echter niet beter op want ik moest een flesje geven, nadien kolven (en terwijl mijn dochter troosten), Na iets meer dan achtenveertig uur ‘aan de machine’, kon ik eindelijk weer aanleggen. Wat voelde dat goed!

De euforie was jammer genoeg niet van lange duur want de pijn was er snel weer. Intussen werd onze dochter steeds hongeriger, kwam ze elk uur (of soms zelfs vlugger) en was ze heel vaak gefrustreerd tijdens het drinken. Volgens de vroedvrouw en mezelf was de productie zeker niet het probleem, want mijn borsten bleven zelfs na een voeding steeds gespannen staan. Ik trok dit niet veel langer. Toen ook nog eens koemelkallergie werd vastgesteld bij Mien was dat de zogenaamde druppel die het emmertje deed overlopen. Mijn roze wolk was helemaal aan het verdwijnen en dat wilde ik niet! Na ontzettend lang twijfelen en zeer veel tranen, hakte ik de knoop door: ik ging vanaf nu flesjes geven. Ik probeerde eerst nog te blijven kolven om dan de moedermelk in flesjes te geven, maar dat hield ik praktisch gezien niet vol omdat onze dochter constant bij mij wou liggen (en kolven met een hangende baby is niet simpel). Ik heb nog twee weken gekolfd en toen was ons borstvoedingsverhaal afgelopen. Achteraf bleek bij de osteopaat dat Mien twee vastzittende nekwervels had (waardoor ze door de pijn soms zo onrustig dronk), een heel smal gehemelte én een slechte zuigreflex. Daardoor kreeg zij dus onvoldoende melk uit mijn borst (en bleef ik zitten met exploding boobies).

Ik vind het jammer dat ons borstvoedingsavontuur in mineur (en veel sneller dan ik had gehoopt) is moeten eindigen. Het was ontzettend zwaar maar wat ze gehad heeft, heeft ze gehad. Tijdens de week van de borstvoeding lanceerde Kind & Gezin de ‘vier keer zes’-campagne. Probeer eerst zes uur, dan zes dagen, zes weken en ten slotte zes maanden borstvoeding te geven. Elke zes is het waard om trots op te zijn, want we hebben het geprobeerd. Ik weet dus dat ik me niet schuldig hoef te voelen, hoewel dat er af en toe toch nog eens insluipt. Mien krijgt nu misschien wel flesjes, maar is tenminste verzadigd (enfin, meestal toch. ’t Is een hongerig monstertje). En mama is, doordat de pijn weg is, ook veel blijer. En een happy mommy is een happy baby, toch?

•••

636A0347

Het borstvoedingsverhaal van Julie & Stella

Sanne vroeg me enkele dagen geleden om een kort tekstje te schrijven over borstvoeding en mijn persoonlijke ervaring hierover te delen. Persoonlijk vind ik borstvoeding een moeilijk onderwerp om over te schrijven. Er komen heel wat emoties los en niet iedereen deelt dezelfde mening over dit toch wel delicate onderwerp. Dit laatste vind ik ook wel goed. Je mag, neen moet, je eigen mening hebben maar een ander zeker niet veroordelen over misschien een andere kijk op dit onderwerp. Dit gezegd zijnde zal ik me kort eventjes voorstellen. Ik ben Julie, 27 jaar oud en sinds 3 oktober trotse mama van Stella. Stella is ons eerste kindje (als je onze poes Lou niet meetelt natuurlijk).

Toen ik wist dat we zwanger waren, wou ik absoluut borstvoeding geven. Voor mij is borstvoeding iets unieks, natuurlijks en intiems tussen mama en baby. Ik was dus helemaal overtuigd dat ik deze voeding aan mijn kindje wou geven. Natuurlijk had ik ook mijn twijfels en vragen:

  • ‘Ga ik dat wel kunnen?’
  • ‘Wat als ik niet voldoende melk aanmaak?’
  • ‘Doet dat eigenlijk pijn?’
  • ‘Gaat de papa ook een band creëren als ik ze altijd ga voeden?’

Je ziet, ik had ontzettend veel vragen. Gelukkig had ik een kei goede vroedvrouw die me bijstond met raad en daad. Hier ben ik haar nog altijd heel erg dankbaar voor. Dus Ellen, dankjewel!

Woensdag 3 oktober, 17u41. Het beste, mooiste, meest intieme moment ooit… Onze dochter werd geboren. Hartjes vlogen in het rond, kusjes werden voortdurend gegeven. Oh, wat is dat toch een prachtig moment als je er op terug denkt…. De vroedvrouw stelde onmiddellijk de vraag ‘ga je borstvoeding geven?’ Volmondig antwoordde ik ‘JA!’ Stella werd dadelijk na haar eerste schreeuwtje (oh, wat is dat zo schattig), plasje (ja, op mama natuurlijk) aan mijn borst gelegd. Onmiddellijk dacht ik ‘wat lijkt ze op mij’ want wat kon ze eten. Zowel het aanhappen als de productie van mijn melk leken op het eerste zicht in orde te zijn. Wat voelde ik me opgelucht en zo vrouwelijk op dat moment….

Ik ga niet zeggen dat het alleen maar rozengeur en maneschijn was. De eerste dagen, weken is het echt doorbijten. Elke keer als ik Stella wou laten drinken, mocht de eerste minuut NIET tegen me gesproken worden. Duizenden naalden die zich in mijn tepel boorden… Ik ga jullie mijn scheldtirade besparen maar oh, wat deed het pijn. Gelukkig hapte Stella perfect aan en had een goede zuigreflex. Alleen ik moest nog eventjes doorbijten. De pijn minderde met de dag maar mijn productie bleef wel toenemen. Je moest me zien. Ik, een redelijk mager typetje met ontzettend grote borsten. Ja, ik kon zo solliciteren voor een rolletje in ‘Baywatch’. Die weken kon ik niet zonder mijn zoogkompressen. Een regelrechte ramp als ik ze vergeten was. Ik moet er geen tekeningetje bij maken wat ik hier mee bedoel denk ik hé?

De dagen gingen voorbij en per dag leerde ik bij. Ik leerde houdingen aan, hoe mijn tepels het beste verzorgen, hoe de borstvoeding met werk combineren…. Ik had echt het gevoel dat het mij lukte en was echt wel trots op mezelf dat het zo goed ging! Ondertussen zijn we 10 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding. Ik krijg nog heel vaak de vraag hoelang ik nog borstvoeding wil geven. Ik vind deze vraag niet zo leuk om te krijgen omdat ik er zelf geen antwoord op weet. Ik ga door zo lang het nog kan, maar merk wel dat mijn productie stilaan afneemt. ’s Avonds geef dus af en toe een flesje gekolfde melk bij. Borstvoeding is voor mij dus een succesverhaal geworden en daar ben ik best trots op. Wel betreur ik het dat moeders een schuldgevoel aangepraat krijgen die bewust kiezen voor het flesje of waar het geven van borstvoeding gewoon niet lukt. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van de vooroordelen rond borstvoeding. Elke vrouw, wie dan ook, moet kunnen beslissen uit vrije wil en daar moeten we allemaal respect voor hebben.

•••

Het borstvoedingsverhaal van Celia en haar vier kindjes

Dertien jaar is het al geleden dat ik voor de eerste keer zwanger werd. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik borstvoeding zou geven. Dus toen onze zoon geboren werd, legde ik hem meteen aan. Of ja, zoiets toch ongeveer. Zo een baby’tje weet precies hoe hij moet ‘aanhappen’ maar toch deed de mijne het verkeerd. Dat zou wel goed komen door vaak genoeg aanleggen, dacht ik. Want zo een baby’tje drinkt soms de hele tijd…. Dus had ik wel genoeg melk? De vraag die elke mama zich stelt. En waarvan de hele bende ‘kraambezoekers’ ze aan jou stelt. “Oei, de baby huilt, heb je wel genoeg melk? Ik zou toch flesjes bijgeven hoor”, “Uh, nee, ik denk dat mijn baby gewoon misselijk is van uw parfum” Toch blijft er dan wat van hangen en komt de onzekerheid langzaam binnen… Nog maar een keer extra aanleggen dan… Auw auw auw! Wat is dat? Waarom voelen mijn  borsten als ballonen gevuld met gips? En de baby kan de tepel niet te pakken krijgen, zo gespannen borsten heb ik! Een hete douche en masseren, de melk stroomt eruit. Eindelijk verlichting! De pijn blijft wel bij het aanleggen en ik krul mijn tenen. Zonder dat ik het besef lopen de tranen over mijn wangen. Wat een kwelling, maar ik moet erdoor. Om de twee uur heb ik vreselijk veel pijn. Onze zoon geeft bloed terug. Natuurlijk schrik ik daarvan maar het kwam van mij. Volhouden dus. Op den duur was het niet meer vol te houden en wilde ik echt één borst sparen. Dus besloot ik om te kolven! Tof zo’n toestel, die melk komt maar niet… Hoe los ik dit op? Eén borst geven en ondertussen de andere leegpompen. Op die manier is er een natuurlijk toeschietreflex en komt de melk er bijna vanzelf uit. Ik kan één borst sparen en deze kan genezen. Na een week wissel ik. Mijn andere borst krijgt nu de kans om ook te genezen. Eindelijk. Onze zoon is intussen een maand oud en het lijkt erop dat ik vertrokken ben. Nu oefenen in discreet voeden. Die zwangerschapsbroeken zijn wel handig. Mijn ‘blubber baby buik’ is netjes bedekt als ik mijn bloes omhoog doe. Ik drapeer een tetradoek over mijn schouder en daardoor is de bovenkant van mijn borst ook bedekt. Ik word hier steeds handiger in, maar toch voel ik me bekeken. Als ik ga shoppen ga ik even in een kleedkamer om te voeden. Bij Ikea hebben ze een heuse borstvoedingskamer! Jihaa! Comfortabel voeden zonder rare kerels die je aanstaren! Na negen maanden besluit onze zoon dat hij er genoeg van heeft. Ik laat hem een stukje los…

Drie jaar later wordt onze dochter geboren. Ik ben een ervaren mama dus deze keer weet ik precies hoe ik het allemaal moet doen. Of dat dacht ik toch. Het hele verhaal begon weer van voor af aan. Opnieuw is de borstvoeding voor mij de eerste maand een kwelling, compleet met kloven, bloederige toestanden en veel tranen…. Ik besluit opnieuw om door te zetten en na een maand lukt het. Deze keer gaat het ook beter om in het openbaar te voeden. We zijn met onze kleine baby toen ze vier maanden was gaan kamperen in Zuid Frankrijk. Leve borstvoeding! Altijd en overal de perfecte melk ter beschikking! En geen gedoe met flesjes te steriliseren. Onze dochter heeft tot één jaar borstvoeding gekregen. 

Vier jaar later werd er opnieuw een dochter geboren! Prachtig. Meteen na de bevalling dronk ze of haar leven ervan af hing. Als je weet dat een pasgeboren baby maar een paar druppels melk nodig heeft… Ik was helemaal voorbereid om deze keer pijnvrij te voeden. Alle mogelijke lectuur had ik gelezen en het aanleggen ging echt goed. Toch gebeurde het weer. Kloven en de hele bloederige toestanden…. Aanleggen, tenen krullen, huilen en doorbijten. Na een maand ging alles weer vlot. Ook zij heeft tot 1 jaar borstvoeding gekregen. 

Onze vierde spruit is een zoontje. Weer was ik goed voorbereid en weer ging het er allemaal zeer pijnlijk aan toe. Kloven en een borstontsteking. Pijn, pijn, pijn… Na een maand ging het beter. Ook hij heeft tot één jaar borstvoeding gekregen.

Stoppen met de borstvoeding toen het moeilijk ging was geen optie voor mij. Ik moest en zou er doorheen komen. Maar dat was niet gemakkelijk. Ik kan alleen maar aanmoedigen om vol te houden, maar je moet ook goed voor jezelf zorgen. Je baby heeft niks aan je als jij volledig instort. Altijd je hart volgen en je verstand gebruiken!