Persoonlijk • ons geboorteverhaal

Al sinds een paar dagen na de bevalling staat deze tekst klaar, maar ik twijfelde steeds om hem te delen. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was. Nu ben ik dat wel. Onze dochter is nu bijna vier maanden oud en we denk dat ik kan zeggen dat we ‘onze draai’ redelijk gevonden hebben. Daarom dus hier ons geboorteverhaal. Dat van Mien, maar ook dat van ons als mama en papa.

23 maart, dat was de datum waar we al sinds de eerste echografie naartoe leefden. Niet wetende wanneer ons kindje effectief haar opwachting zou maken, zorgde soms voor kriebels van spanning maar ook voor frustratie (want we konden niet wachten om haar éindelijk te kunnen ontmoeten). Hoe dan ook, we wachtten (on)geduldig af tot ze er klaar voor was…

In de weken voor de geboorte fopte ze ons geregeld. Ik had heel veel voorweeën dus elke dag dacht ik: “zou dit het zijn?” Als de voorweeën dan na een tijdje weer afzwakten, bleven we wat teleurgesteld achter. Op maandag 11 maart 2019 bleef het opmerkelijk stil in mijn buik. Enkele stampjes, dat wel. Verder niets: geen krampen, geen voorweeën, weinig harde buiken. Dat was de stilte voor de storm, zou later blijken. Mijn man en ik keken zoals elke maandagavond eerst naar Blind Getrouwd en later (uitgesteld) naar Down The Road.  Iets voor middernacht besloten we naar bed te gaan. Voor het eerst sinds weken had ik bij het slapengaan niet het gevoel ‘vannacht zou het wel eens kunnen beginnen’. We lagen nog geen twintig minuten in bed toen ik twee harde steken voelde in mijn buik, gevolgd door ‘iets voelen lopen’. Ik sprong als een bezetene uit bed en spurtte – voor zover dat nog mogelijk was – naar het toilet. Daar vond ik het moeilijk om uit te maken of het nu een plasje was of dat dit wel eens gebroken vliezen konden zijn. Ik had er me namelijk altijd een stortvloed bij voorgesteld – bedankt fictiereeksen op televisie. Ik voelde dus vooral twijfel op dat moment. Na een telefoontje naar de materniteit besloten we toch maar de koffers in de auto te laden en richting ziekenhuis te vertrekken. Het was al laat en daardoor moesten we via de Spoed-ingang binnen. Mijn buurmeisje van vroeger werkt daar aan de balie en was stomverbaasd toen ik plots (opmerkelijk fit) aan haar balie stond. Ze begeleidde ons naar de materniteit en nam afscheid.

Bevalling

Op de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en twijfelde ik nog steeds of het effectief gebroken vliezen zouden zijn. Na enkele minuten werd mijn twijfel helemaal weggenomen toen ik plots in een kletsnatte broek op een even natte onderzoekstafel lag. Ik excuseerde me even bij de vroedvrouw. Ze stelde me gerust: “die tafel (en wij) zijn wel wat gewoon hoor!” Op de monitor werden enkele harde buiken geregistreerd, maar nog geen weeën. Ik had ook nog geen ontsluiting en zelfs de baarmoederhals was nog niet volledig verweekt. Omdat die vliezen gebroken waren, mocht ik niet meer naar huis maar kreeg ik een kamer toegewezen. Daar mochten we de nacht (of wat daar nog van over bleef) doorbrengen. Ik probeerde toch nog wat in te dommelen en krachten op te bouwen voor de dag die zou komen. Om half vijf werd ik wakker en voelde ik duidelijk dat de weeën begonnen waren. Ze kwamen gedurende een halfuurtje om de acht minuten, dus ik had tussenin ruimschoots de tijd om te recupereren. Na dat halfuur ging het ineens héél snel: wee, vier minuten, wee, drie minuten, wee, twee minuten, wee, één minuut, wee, halve minuut. Vanaf dat moment had ik elke dertig seconden een wee die snel een piek bereikte en weer afzwakte. Ze deden venijnig pijn en doordat ze zo snel op elkaar volgden, kon ik tussenin moeilijk bijkomen. Mijn gynaecoloog werd opgebeld door de vroedvrouwen en zou me rond half negen komen controleren. Tijdens het wachten probeerde ik de weeën op te vangen op de bal, maar dat ging steeds moeilijker. Na drie uur weeën om de dertig seconden dacht ik dat die ontsluiting toch goed opgeschoten moest zijn. Kan je je voorstellen dat ik mega teleurgesteld was toen de gynaecoloog “twee centimeter” zei? Hij stelde voor om me aan een infuus weeënopwekkers te leggen omdat de weeën wel snel genoeg kwamen, maar niet lang genoeg duurden om ontsluiting te geven. Dat hij wel aanraadde om een epidurale te nemen, dat zei hij ook nog. Aan de ene kant wilde ik echt graag zonder epidurale verdoving bevallen maar de pijn was zo intens en zou nog véél heviger worden met die opwekkers. We werden naar de arbeidskamer gerold en daar nam ik de beslissing om dan toch maar voor die epidurale verdoving te gaan. Op dat moment voelde ik me echt gefaald, maar achteraf ben ik blij dat ik die keuze toch gemaakt heb. Rond half tien werd de verdoving geplaatst. Ik had vooraf heel veel bang voor het plaatsen maar dat viel allemaal reuze mee! Ook het idee dat ik de controle over mijn onderlichaam zou verliezen was iets wat me enorm angst inboezemde. Uiteindelijk was het wel zo dat mijn benen verdoofd aanvoelden, maar ik kon mijn tenen wel nog bewegen. Alles voelde gewoon honderd keer zwaarder dan gewoonlijk.

Bevalling2.jpg

Na het plaatsen van de blaassonde en het aansluiten van de opwekkers was het wachten geblazen. Wachten op die tien langverwachte centimeters… Eens het infuus zijn werk begon te doen, ging het vrij snel. Om elf uur had ik vier centimeter opening. Rond de middag kwam de gynaecoloog zelf eventjes polshoogte nemen. Op dat moment zat ik tussen de zes en zeven centimeter. De prognose van de dokter was dat ik mijn dochter tussen vier en vijf namiddag in mijn armen zou mogen sluiten. Tussendoor werd er eventjes wat epidurale verdoving bijgespoten omdat deze even leek uit te werken. Om drie uur namiddag had ik negen en halve centimeter opening en mocht ik op de arbeidskamer tijdens de weeën lichtjes meeduwen om die halve centimeter weg te krijgen. Dit duurde uiteindelijk best lang en ik begon wat in paniek te geraken.

Bevalling3.jpg

Het einde was in zicht, de epidurale was bijna uitgewerkt en na een uur meeduwen, werd ik naar de verloskamer gerold. Daar was het een heel werkje om me op de verlostafel te krijgen want die benen wilden nog steeds niet meewerken (ondanks het uitwerken van de verdoving). Toen ik eens op de tafel lag, begon het echte werk. Ik moest persen. Elke wee perste ik vijf tot zes keer, want die weeënopwekkers liepen nog steeds en zorgden ervoor dat de weeën lang duurden. Het persen ging niet vooruit, ondanks dat de vroedvrouw me probeerde te motiveren met: “je doet het heel goed!”. Mijn man was tijdens de bevalling ook geweldig. Hij heeft echt de volledige persfase gezegd hoe geweldig hij me vond en hoe goed ik het deed. Op dat moment kreeg ik daar weinig van mee, maar achteraf herinnerde ik me wel goed dat hij me ontzettend gesteund heeft. Het persen ging echter niet vooruit. Bij elke perswee schoof ons kleintje twee stapjes naar voren, maar ook weer twee naar achter. Ze geraakte ook niet achter mijn schaambot uit omdat ze een sterrenkijkertje was. Na een uur persen met de vroedvrouw werd de gynaecoloog erbij gehaald. Ik was op. Tijdens het ‘recupereren’ tussen de weeën, viel ik bijna helemaal weg. Ik was nog bij bewustzijn, maar veel langer moest het niet meer duren vooraleer ik van mezelf zou gaan. De gynaecoloog was er vrij snel en hij besloot meteen een knip te geven én om de kiwi te gebruiken. Dit toestel zorgt ervoor dat de baby niet terug naar achter kon na een perswee. Op het moment dat hij het gebruikte, leek het alsof hij met volle kracht aan het hoofdje van de baby trok. Achteraf kwam hij even uitleggen hoe het apparaat precies werkte en bleek dat hij hiermee gewoon de richting aangaf en helemaal niet zo hard trok. Na enkele persweeën was ze eindelijk achter mijn schaambot uit geraakt en moest ik me klaarmaken voor nog één laatste ‘push’. Tijdens die laatste wee gaf ik alles wat ik nog in me had en perste ik onze dochter eruit: hoofdje en lijfje in één keer. Het kleine hummeltje – met ontzettend veel haar – werd op mijn buik gelegd en ik huilde tranen met tuiten. Daar was ze dan eindelijk na een helse zwangerschap en een hele pittige bevalling: MIEN. Ik mocht minutenlang genieten van haar warme lijfje op dat van mij vooraleer ze haar gingen meten en wegen. Terwijl dat allemaal gebeurde, werd de placenta (heel vlot) geboren en werd ik gehecht. Dat ging allemaal aan mij voorbij. Ik had alleen nog oog voor onze dochter. Ik was mama geworden, hij papa. Klaar voor de meest spannende, belangrijke, onbetaalbare job van ons hele leven. Voor altijd verantwoordelijk voor dat kleintje. Voor altijd onvoorwaardelijke liefde, want hoewel ze nog maar een paar minuten oud was kon ik me al geen leven zonder haar inbeelden. Voor altijd, onze lieve, kleine, mooie meid. We zien je onbeschrijfelijk graag, Mien!

DSC_0384-2

Persoonlijk • Mijn eerste echte moederdag

DSC_0694

Vorig jaar ‘vierde’ ik in stilte ook al een beetje moederdag. Het was geen leuke moederdag, wel eentje gevuld met verdriet door de miskraam die ik enkele maanden geleden had. Treuren om het kindje dat er nooit zou komen, maar stilletjes ook vieren dat we acht mooie weken samen konden beleven en dat we het hartje toch hebben horen kloppen. Het was ook vol ongeduld wachten op een nieuwe zwangerschap en hopen dat ik het volgende jaar moederdag zou kunnen vieren met een dikke buik – of misschien wel met een baby. Het best mogelijke scenario kwam uit: vandaag, op moederdag 2019, ben ik exact twee maanden mama van een wolk van een dochter.

Dat het mama-zijn zo’n grote impact op me zou hebben, had ik nooit op voorhand verwacht. Je hoort van alle mama’s wel dat je leven volledig verandert, maar op welke manier dat precies is, kan je enkel ervaren als je zelf mama bent geworden. Twee maanden mama en ik denk dat al heel veel verschillende gevoelens de revue zijn gepasseerd: onzekerheid, ongerustheid, bezorgdheid, verdriet, maar ook ontzettend veel trots, blijdschap, geluk en liefde.

Onzekerheid, omdat de borstvoeding niet goed liep en twijfelen of ik door het overschakelen op flesvoeding mijn kind niet ‘tekort’ zou doen.

Ongerustheid, omdat ze last had van haar poedermelk: eczeem, krampjes, teruggeven (en dus weer twijfelen of kunstvoeding zo’n goed idee was). Uiteindelijk bleek het een koemelkallergie te zijn en is ze gelukkig weer op de goede weg dankzij aangepaste dieetvoeding.

Bezorgdheid, want heeft ze genoeg gegeten? Zit die luier nu niet te strak? (I know, zelfs daar maak ik me zorgen over)

Verdriet, als ik nadenk over de wereld waarin mijn meisje moet opgroeien #enough.

Trots, als ze haar breedste lach tevoorschijn tovert, haar poep omhoog duwt en zo weer een beetje opschuift op het verschoningskussen (wat is ze sterk!), mijn mama horen zeggen dat het echt de mooiste baby ter wereld is én ook wanneer ze na een tijdje zonder stoelgang toch een kakje legt (yay!)

Blijdschap, gewoon altijd als ik naar haar kijk.

Geluk, wanneer ik besef wat voor een zegen het is om een gezond kindje op de wereld te zetten.

En liefde, eindeloos veel liefde, elke seconde van de dag.

Mama worden, dat is ‘feeling all the feels’, allemaal tegelijkertijd.
Maar mama zijn is vooral het allermooiste dat er is.

Ik denk deze moederdag dan ook extra aan de mama’s die heel graag mama willen worden maar van wie het geduld op de proef gesteld wordt en aan de mama’s die afscheid moesten nemen van hun kindje omdat dit jammer genoeg dit jaar een niet-zo-ver-van-mijn-bed-show was. Aan die mama’s, you know who you are. Op een dag hebben jullie ook een prachtig leventje in jullie handen. Ik denk aan jullie!

 

Persoonlijk · een alternatief voor de huwelijksreis

Toen we vorig jaar trouwden, wilden we natuurlijk ook graag een huwelijksreis maken. We zaten echter in een cruciale fase bij het bouwen van ons huis en zoals iedereen die ooit gebouwd of verbouwd heeft, weet dat dit handenvol geld kost. We wilden na ons huwelijk ook voor kindjes gaan, dus we besloten om die huwelijksreis nog eventjes uit te stellen. Omdat we nog wat langer wilden genieten van ons huwelijk, riepen we een nieuw concept in het leven: de post-wedding-fun-week. Een week gevuld met allerlei leuke activiteiten om samen te doen. Wat wij tijdens die week allemaal deden? Kijk maar mee…

Ons liefdesverhaal ‘was locked by Stories By Mabel‘, zoals zij zelf zeggen. We besloten om ook een liefdeslotje aan een brug te hangen om symbolisch onze liefde te betuigen. Toegegeven, het was niet de Pont des Arts in Parijs – daar kan het trouwens niet meer – maar het is het gebaar dat telt hé!

We volgden samen ook een workshop keramiek. We hadden daarbij allebei de scène uit de film Ghost in ons hoofd – what were we thinking? – maar eindigden in een workshop dierenpotjes boetseren. De workshop bleek dan ook nog eens een ouder-kind-activiteit, waardoor wij als versgetrouwd koppel tussen moeders en grootmoeders met hun (klein)kinderen zaten. Desalniettemin hebben we ons wel goed geamuseerd.

Een activiteit die ik al lang in mijn hoofd had, was gaan wandelen met alpaca’s. Wat een zalige dag! Het lentezonnetje liet zich zien en de alpaca’s waren geweldig om mee te wandelen. Zeker een aanrader om eens te doen, ook met kinderen! De wandeling werd georganiseerd door Alpaca Pachmana.

Verder ging ik ook een escaperoom doen die mijn schoonbroer in elkaar gestoken had voor de vrijgezellen van mijn man (serieus, hoé creatief kan je zijn?) Manlief was er zo van onder de indruk dat hij vond dat ik hem ook eens gedaan moest hebben. Supertof!

Activiteiten.jpg

Hubby en ik eten allebei heel graag. We hadden voor ons huwelijk een superlekker diner geregeld. Toch hebben wij er de dag zelf héél weinig van kunnen genieten. Voor we het wisten stonden de dessertgasten al klaar (en eerlijkheidshalve: ik had keiveel buikkrampen, ontlading van de stress denk ik :-)). We besloten om dit in de post-wedding-fun-week goed te maken door een overload aan lekker eten: zelfgemaakte petit-beurretaart, een lunch in onze favoriete brasserie, bagels, een superlekker ontbijtje en nacho’s met kaassaus (yum!) tijdens een filmpje.

Eten

Ten slotte maakten we ook nog een fietstocht door het mooie Haspengouw, waar de bloesems zich ontluikten tijdens die periode. We kozen voor elektrische fietsen om te kunen genieten van het uitzicht en niet constant met een tong tot op onze tenen rond te lopen (of ja, fietsen).

Fietsen

Het was een superleuke week, maar we wilden toch nog steeds die huwelijksreis maken. Toen we uiteindelijk toch wilden beginnen met die te plannen, bleek ik zwanger (en zoals jullie weten was ik toen niet meer in staat om op vakantie te gaan). Intussen is dat zwangere buikje een guitige baby van zes weken oud.

Die huwelijksreis is er dus nog steeds niet van gekomen, jammer genoeg! Gingen jullie wel op huwelijksreis? Wat was jullie bestemming? Welke locaties raden jullie aan met een kindje?

Persoonlijk · Waarom wij kozen voor een persoonlijke ceremonie

Toen mijn lief tijdens een romantische strandwandeling op één knie ging, was ik – hoe kan het ook anders – door het dolle heen. Enerzijds natuurlijk omdat dit zou betekenen dat we ons aan elkaar zouden binden en dat dit de start van de rest van ons leven zou zijn. Anderzijds omdat ik nu eindelijk al die ideeën op mijn Pinterestbord (die al jaren stonden te wachten om uitgevoerd te worden) kon beginnen waarmaken. Bij de voorbereiding van een huwelijk komt heel wat kijken: een locatie, een fotograaf, een cateraar, kleding voor bruid en bruidegom, een DJ voor het avondfeest, bloemen, decoratie. Daarvoor vond ik mijn inspiratie bij die talloze pins. Geen probleem dus, dat klusje zou ik wel kunnen klaren. Toen we begonnen na te denken over hoe we de dag vorm zouden kunnen geven, kwamen we bij het onderdeeltje ceremonie terecht…

Dat we niet wilden gaan voor een huwelijk in de kerk, dat was voor ons snel duidelijk (die kogel was snel door de kerk, haha). Toch wilden we meer dan het ‘standaard’ huwelijk voor de wet (achteraf bleek ook die burgerlijke trouw alles behalve standaard, dankzij de lieve schepen en al mijn schattige leerlingen aanwezig). We gingen op zoek naar de mogelijkheden om een persoonlijke ceremonie in elkaar te boksen. Eerst spookte het idee om de ceremonie zelf te schrijven en dan te laten leiden door een goede vriendin. Dit idee werd al snel afgevoerd omdat we wilden dat iedereen kon genieten van die ceremonie. Ik ging verder op zoek en kwam via een kennis terecht bij Stories By Mabel. Ik scrolde avonden doorheen hun website en las de mooiste verhalen. Op dat moment stond voor mij al vast: met hen wilden we gaan samenwerken. In een mailtje stelde ik mezelf, mijn partner en ons concept voor. Wat later kreeg ik een tof mailtje terug van Lieke, oftwel madam Mabel. Nog wat later eentje van Ine, om ons uit te nodigen voor een brunch. Of we daarop aanwezig wilden zijn om meer te weten te komen over hoe zij ceremonies brengen? Well of course! De brunch ging door op een zonnige zondag in augustus. We maakten op een unieke locatie, te midden van nog meer koppels, heel wat lekkers en een fantastische streep muziek, kennis met team Mabel en met de manier waarop ze werken. Die mooie namiddag werd op foto vastgelegd door de Nederlandse, talentvolle fotografe Raisa Zwart. Na de brunch reden we naar huis met een smile tot achter onze oren. We waren er meer dan 100% zeker van, wij zouden met team Mabel in zee gaan. YAY! (zoals de liefste Ine zou zeggen)

Er gingen heel wat maanden voorbij tot we elkaar op een koude namiddag in januari terugzagen in het prachtige huis van Lieke. Ook Ine, die onze ceremonie aan elkaar zou gaan schrijven en spreken, was er. We kletsen de hele namiddag over de meest uiteenlopende onderwerpen. Over ons verleden, het heden en de toekomst. Over onze karakters en over onze relatie. En over boeken, want daar houden we allebei enorm van. Dit zou dan ook de rode draad doorheen onze ceremonie worden. De hele namiddag voelde als een gezellige koffieklets – maar dan zonder koffie, wél met heel wat ander lekkers – en de tijd vloog. Voor we er oog in hadden, reden we in het donker terug naar huis, met een nog bredere smile dan in augustus. We kregen ook wat huiswerk mee. Een vragenlijst voor hem en mij, die we afzonderlijk van elkaar moesten invullen. Aan de hand van die vragenlijst en het gesprek zou Ine aan de slag gaan met onze ceremonie. De precieze invulling? Die zouden we op onze trouwdag pas ontdekken.

Ik vertelde al dat we tijdens de brunch ook mochten genieten van een mooi streepje muziek. Die muziek weerklonk uit de microfoon en piano van de getalenteerde Nederlander Ger Savelkoul. Mijn man is, nog meer dan ik, een enorme muziekfan en kon maar niet zwijgen over die Nederlander die de prachtigste muziek uit zijn piano toverde. Ik besloot om Ger – bij wijzen van spreken natuurlijk – onder de kerstboom te leggen als verrassing voor mijn toekomstige. En of hij blij was. Score! 

Elke dag werden we een beetje nieuwsgieriger naar onze huwelijksceremonie en wachtten we ongeduldig. Ik vertelde eerder al dat ‘boeken’ de rode draad doorheen onze ceremonie zouden zijn, dus vroegen we alle gasten een boek mee te brengen met daarin een persoonlijke boodschap, bij wijzen van inkomticket. Zo konden zij ook al wat meeproeven van de voorpret. En toen, op een prachtige dag in april, was het eindelijk zover. Hoe het was? Prachtig, formidabel, onvergetelijk, maar eigenlijk kan ik hét perfecte woord niet vinden. Het was nog veel meer, beter en mooier dan we ons ooit hadden inbeelden. Ine en Ger vulden elkaar perfect aan met rakende woorden en magnifieke muziek. Ze zorgden, samen met vrienden en familie, voor enkele woordelijke en muzikale verrassingen. Zo verklaren mijn man en ik altijd lid te zijn van de Ketnetgeneratie. Vertel dit tegen Ine en zij zorgt ervoor dat Nederlander Ger liedjes van Spring en Samson en Gert door de microfoon liet knallen. Wat een verrassing! Toen op het einde van de ceremonie, na een prachtig verhaal (ingedeeld in hoofdstukken, net zoals een boek) alle genodigden nog eens meezongen met ‘Can’t help falling in love with you’ – in de versie van Twenty One Pilots – viel alles in z’n plooi. Dit was onze ceremonie, ons op het lijf geschreven. Van lachen tot we over de grond rolden (figuurlijk dan, want over de grond rollen met zo’n trouwkleed lijkt me niet echt praktisch) tot tranen met tuiten van ontroering. Het was gewoon af!

Er is één iemand die ik in het bijzonder wil bedanken en dat is Ine. Ine, de spontane, goedlachse Limburgse (!) kan echt toveren met woorden. Ze schrijft de mooiste verhalen en brengt die op de meest ontroerende manier. Ine, jij hebt voor altijd een heel speciaal plekje in ons hart veroverd want iemand die ons verhaal op zo’n manier kan brengen, is goud waard.

Ik heb het al heel vaak en tegen heel veel mensen gezegd, maar Stories By Mabel is echt een aanrader. Echt, echt, echt. Ze hebben hun team recent trouwens nog uitgebreid, zo mogelijk nog meer talent in huis dus! Dus aan alle bruidjes out there op zoek naar een persoonlijke ceremonie: bel, mail, stuur een gele briefkaart naar Stories By Mabel. Ze zijn het écht waard.

Ceremonie: Stories by Mabel @storiesbymabel
Storyteller: Ine Nijs @inenijs
Zanger en pianist: Ger Savelkoul
Foto’s van de brunch: Raisa Zwart@raisazwart
Foto’s van het huwelijk: Underneath the apple tree@underneaththeappletreeweddings

 

Persoonlijk • een brief aan de liefste man

bruiloft(65of530)

Liefste hubbie, liefste chouke

We zijn nu één jaar getrouwd. Wat heeft de tijd voorbij gevlogen. In dat jaar verlieten we ons appartement, werkte je keihard in ons nieuwe huis, verhuisden we, werden ‘we’ (knipoog) zwanger en de belangrijkste gebeurtenis: we werden mama en papa van een prachtige dochter. Dat is heel wat in een jaar en toch zou ik het niet anders gewild hebben.

We zijn inmiddels negen jaar – en een beetje – samen. We doorzwommen al heel wat watertjes samen: puberstreken, verder studeren, onze intrek nemen in ons eerste appartement, een huis bouwen, een miskraam samen verwerken. Dat is heel wat in negen jaar en toch zou ik het met niemand anders willen delen dan met jou.

We kennen elkaar al meer dan 24 jaar, van daar in de kleuterklas waar we braaf naast elkaar op het bankje zaten. 24 jaar, da’s heel wat en toch ben ik daar nog elke dag dankbaar voor.

Wat ik maar wil zeggen, lieve schat, ik ben zo blij met jou aan mijn zijde. Samen staan we sterk, kunnen we alles aan. Je bent een fantastische papa voor ons popje, een onmisbare man voor mij. Een jaar geleden zei ik ‘ja’, ‘ja’ tegen ons, tegen goede en kwade dagen, tegen ziekte en gezondheid, tegen een leven lang samen, ‘ja’ tegen voor altijd. En voor altijd, zal zelfs niet lang genoeg zijn.

Ik zie je graag, een leven lang.

Foto door onze huwelijksfotograaf: Underneath the appletree