Persoonlijk • Mijn eerste echte moederdag

DSC_0694

Vorig jaar ‘vierde’ ik in stilte ook al een beetje moederdag. Het was geen leuke moederdag, wel eentje gevuld met verdriet door de miskraam die ik enkele maanden geleden had. Treuren om het kindje dat er nooit zou komen, maar stilletjes ook vieren dat we acht mooie weken samen konden beleven en dat we het hartje toch hebben horen kloppen. Het was ook vol ongeduld wachten op een nieuwe zwangerschap en hopen dat ik het volgende jaar moederdag zou kunnen vieren met een dikke buik – of misschien wel met een baby. Het best mogelijke scenario kwam uit: vandaag, op moederdag 2019, ben ik exact twee maanden mama van een wolk van een dochter.

Dat het mama-zijn zo’n grote impact op me zou hebben, had ik nooit op voorhand verwacht. Je hoort van alle mama’s wel dat je leven volledig verandert, maar op welke manier dat precies is, kan je enkel ervaren als je zelf mama bent geworden. Twee maanden mama en ik denk dat al heel veel verschillende gevoelens de revue zijn gepasseerd: onzekerheid, ongerustheid, bezorgdheid, verdriet, maar ook ontzettend veel trots, blijdschap, geluk en liefde.

Onzekerheid, omdat de borstvoeding niet goed liep en twijfelen of ik door het overschakelen op flesvoeding mijn kind niet ‘tekort’ zou doen.

Ongerustheid, omdat ze last had van haar poedermelk: eczeem, krampjes, teruggeven (en dus weer twijfelen of kunstvoeding zo’n goed idee was). Uiteindelijk bleek het een koemelkallergie te zijn en is ze gelukkig weer op de goede weg dankzij aangepaste dieetvoeding.

Bezorgdheid, want heeft ze genoeg gegeten? Zit die luier nu niet te strak? (I know, zelfs daar maak ik me zorgen over)

Verdriet, als ik nadenk over de wereld waarin mijn meisje moet opgroeien #enough.

Trots, als ze haar breedste lach tevoorschijn tovert, haar poep omhoog duwt en zo weer een beetje opschuift op het verschoningskussen (wat is ze sterk!), mijn mama horen zeggen dat het echt de mooiste baby ter wereld is én ook wanneer ze na een tijdje zonder stoelgang toch een kakje legt (yay!)

Blijdschap, gewoon altijd als ik naar haar kijk.

Geluk, wanneer ik besef wat voor een zegen het is om een gezond kindje op de wereld te zetten.

En liefde, eindeloos veel liefde, elke seconde van de dag.

Mama worden, dat is ‘feeling all the feels’, allemaal tegelijkertijd.
Maar mama zijn is vooral het allermooiste dat er is.

Ik denk deze moederdag dan ook extra aan de mama’s die heel graag mama willen worden maar van wie het geduld op de proef gesteld wordt en aan de mama’s die afscheid moesten nemen van hun kindje omdat dit jammer genoeg dit jaar een niet-zo-ver-van-mijn-bed-show was. Aan die mama’s, you know who you are. Op een dag hebben jullie ook een prachtig leventje in jullie handen. Ik denk aan jullie!

 

Persoonlijk · Waarom wij kozen voor een persoonlijke ceremonie

Toen mijn lief tijdens een romantische strandwandeling op één knie ging, was ik – hoe kan het ook anders – door het dolle heen. Enerzijds natuurlijk omdat dit zou betekenen dat we ons aan elkaar zouden binden en dat dit de start van de rest van ons leven zou zijn. Anderzijds omdat ik nu eindelijk al die ideeën op mijn Pinterestbord (die al jaren stonden te wachten om uitgevoerd te worden) kon beginnen waarmaken. Bij de voorbereiding van een huwelijk komt heel wat kijken: een locatie, een fotograaf, een cateraar, kleding voor bruid en bruidegom, een DJ voor het avondfeest, bloemen, decoratie. Daarvoor vond ik mijn inspiratie bij die talloze pins. Geen probleem dus, dat klusje zou ik wel kunnen klaren. Toen we begonnen na te denken over hoe we de dag vorm zouden kunnen geven, kwamen we bij het onderdeeltje ceremonie terecht…

Dat we niet wilden gaan voor een huwelijk in de kerk, dat was voor ons snel duidelijk (die kogel was snel door de kerk, haha). Toch wilden we meer dan het ‘standaard’ huwelijk voor de wet (achteraf bleek ook die burgerlijke trouw alles behalve standaard, dankzij de lieve schepen en al mijn schattige leerlingen aanwezig). We gingen op zoek naar de mogelijkheden om een persoonlijke ceremonie in elkaar te boksen. Eerst spookte het idee om de ceremonie zelf te schrijven en dan te laten leiden door een goede vriendin. Dit idee werd al snel afgevoerd omdat we wilden dat iedereen kon genieten van die ceremonie. Ik ging verder op zoek en kwam via een kennis terecht bij Stories By Mabel. Ik scrolde avonden doorheen hun website en las de mooiste verhalen. Op dat moment stond voor mij al vast: met hen wilden we gaan samenwerken. In een mailtje stelde ik mezelf, mijn partner en ons concept voor. Wat later kreeg ik een tof mailtje terug van Lieke, oftwel madam Mabel. Nog wat later eentje van Ine, om ons uit te nodigen voor een brunch. Of we daarop aanwezig wilden zijn om meer te weten te komen over hoe zij ceremonies brengen? Well of course! De brunch ging door op een zonnige zondag in augustus. We maakten op een unieke locatie, te midden van nog meer koppels, heel wat lekkers en een fantastische streep muziek, kennis met team Mabel en met de manier waarop ze werken. Die mooie namiddag werd op foto vastgelegd door de Nederlandse, talentvolle fotografe Raisa Zwart. Na de brunch reden we naar huis met een smile tot achter onze oren. We waren er meer dan 100% zeker van, wij zouden met team Mabel in zee gaan. YAY! (zoals de liefste Ine zou zeggen)

Er gingen heel wat maanden voorbij tot we elkaar op een koude namiddag in januari terugzagen in het prachtige huis van Lieke. Ook Ine, die onze ceremonie aan elkaar zou gaan schrijven en spreken, was er. We kletsen de hele namiddag over de meest uiteenlopende onderwerpen. Over ons verleden, het heden en de toekomst. Over onze karakters en over onze relatie. En over boeken, want daar houden we allebei enorm van. Dit zou dan ook de rode draad doorheen onze ceremonie worden. De hele namiddag voelde als een gezellige koffieklets – maar dan zonder koffie, wél met heel wat ander lekkers – en de tijd vloog. Voor we er oog in hadden, reden we in het donker terug naar huis, met een nog bredere smile dan in augustus. We kregen ook wat huiswerk mee. Een vragenlijst voor hem en mij, die we afzonderlijk van elkaar moesten invullen. Aan de hand van die vragenlijst en het gesprek zou Ine aan de slag gaan met onze ceremonie. De precieze invulling? Die zouden we op onze trouwdag pas ontdekken.

Ik vertelde al dat we tijdens de brunch ook mochten genieten van een mooi streepje muziek. Die muziek weerklonk uit de microfoon en piano van de getalenteerde Nederlander Ger Savelkoul. Mijn man is, nog meer dan ik, een enorme muziekfan en kon maar niet zwijgen over die Nederlander die de prachtigste muziek uit zijn piano toverde. Ik besloot om Ger – bij wijzen van spreken natuurlijk – onder de kerstboom te leggen als verrassing voor mijn toekomstige. En of hij blij was. Score! 

Elke dag werden we een beetje nieuwsgieriger naar onze huwelijksceremonie en wachtten we ongeduldig. Ik vertelde eerder al dat ‘boeken’ de rode draad doorheen onze ceremonie zouden zijn, dus vroegen we alle gasten een boek mee te brengen met daarin een persoonlijke boodschap, bij wijzen van inkomticket. Zo konden zij ook al wat meeproeven van de voorpret. En toen, op een prachtige dag in april, was het eindelijk zover. Hoe het was? Prachtig, formidabel, onvergetelijk, maar eigenlijk kan ik hét perfecte woord niet vinden. Het was nog veel meer, beter en mooier dan we ons ooit hadden inbeelden. Ine en Ger vulden elkaar perfect aan met rakende woorden en magnifieke muziek. Ze zorgden, samen met vrienden en familie, voor enkele woordelijke en muzikale verrassingen. Zo verklaren mijn man en ik altijd lid te zijn van de Ketnetgeneratie. Vertel dit tegen Ine en zij zorgt ervoor dat Nederlander Ger liedjes van Spring en Samson en Gert door de microfoon liet knallen. Wat een verrassing! Toen op het einde van de ceremonie, na een prachtig verhaal (ingedeeld in hoofdstukken, net zoals een boek) alle genodigden nog eens meezongen met ‘Can’t help falling in love with you’ – in de versie van Twenty One Pilots – viel alles in z’n plooi. Dit was onze ceremonie, ons op het lijf geschreven. Van lachen tot we over de grond rolden (figuurlijk dan, want over de grond rollen met zo’n trouwkleed lijkt me niet echt praktisch) tot tranen met tuiten van ontroering. Het was gewoon af!

Er is één iemand die ik in het bijzonder wil bedanken en dat is Ine. Ine, de spontane, goedlachse Limburgse (!) kan echt toveren met woorden. Ze schrijft de mooiste verhalen en brengt die op de meest ontroerende manier. Ine, jij hebt voor altijd een heel speciaal plekje in ons hart veroverd want iemand die ons verhaal op zo’n manier kan brengen, is goud waard.

Ik heb het al heel vaak en tegen heel veel mensen gezegd, maar Stories By Mabel is echt een aanrader. Echt, echt, echt. Ze hebben hun team recent trouwens nog uitgebreid, zo mogelijk nog meer talent in huis dus! Dus aan alle bruidjes out there op zoek naar een persoonlijke ceremonie: bel, mail, stuur een gele briefkaart naar Stories By Mabel. Ze zijn het écht waard.

Ceremonie: Stories by Mabel @storiesbymabel
Storyteller: Ine Nijs @inenijs
Zanger en pianist: Ger Savelkoul
Foto’s van de brunch: Raisa Zwart@raisazwart
Foto’s van het huwelijk: Underneath the apple tree@underneaththeappletreeweddings

 

Persoonlijk • een brief aan de liefste man

bruiloft(65of530)

Liefste hubbie, liefste chouke

We zijn nu één jaar getrouwd. Wat heeft de tijd voorbij gevlogen. In dat jaar verlieten we ons appartement, werkte je keihard in ons nieuwe huis, verhuisden we, werden ‘we’ (knipoog) zwanger en de belangrijkste gebeurtenis: we werden mama en papa van een prachtige dochter. Dat is heel wat in een jaar en toch zou ik het niet anders gewild hebben.

We zijn inmiddels negen jaar – en een beetje – samen. We doorzwommen al heel wat watertjes samen: puberstreken, verder studeren, onze intrek nemen in ons eerste appartement, een huis bouwen, een miskraam samen verwerken. Dat is heel wat in negen jaar en toch zou ik het met niemand anders willen delen dan met jou.

We kennen elkaar al meer dan 24 jaar, van daar in de kleuterklas waar we braaf naast elkaar op het bankje zaten. 24 jaar, da’s heel wat en toch ben ik daar nog elke dag dankbaar voor.

Wat ik maar wil zeggen, lieve schat, ik ben zo blij met jou aan mijn zijde. Samen staan we sterk, kunnen we alles aan. Je bent een fantastische papa voor ons popje, een onmisbare man voor mij. Een jaar geleden zei ik ‘ja’, ‘ja’ tegen ons, tegen goede en kwade dagen, tegen ziekte en gezondheid, tegen een leven lang samen, ‘ja’ tegen voor altijd. En voor altijd, zal zelfs niet lang genoeg zijn.

Ik zie je graag, een leven lang.

Foto door onze huwelijksfotograaf: Underneath the appletree

Persoonlijk • Ja, ik genoot ook (een beetje) van mijn zwangerschap

DSC_0105

Dat mijn zwangerschap geen rozengeur en maneschijn was, weten jullie intussen al. Als je op dit moment niet weet waarover het gaat, dan verwijs ik jullie graag even door naar een ander artikel dat ik schreef. Ondanks deze moeilijke periode, waren er ook enkele dingen waar ik wél oprecht van genoten heb.

1 De vele stampjes en bewegingen van ons kleintje

Ik moet ongeveer 19 weken zwanger geweest zijn toen ik voor het eerst bubbeltjes voelde ploppen in mijn onderbuik. Eerst heel subtiel, later meer uitgesproken. Ik las op allerlei websites dat dit het begin was van de eerste bewegingen van je kleintje. Niet veel later werd die theorie bevestigd en voelde ik onze kleine dame wild heen en weer tuimelen en stampen. Na een tijd was ze zo groot geworden dat die tuimelingen plaats maakten voor zachtjes rekken en strekken. Ze wilde zich blijkbaar zo groot maken dat mijn ribben al meermaals kennis gemaakt hebben met haar voetjes. Ik denk dat die bewegingen met stip op één staan als je me vraagt wat ik ga missen aan zwanger zijn.

2 De controles bij de gynaecoloog en vroedvrouw

DSC_0048.jpg

We hebben ongeveer maandelijks een controle gehad bij de gynaecoloog. Deze controles werden aangevuld door de huisbezoeken van een vroedvrouw. Over het onder de arm nemen van een vroedvrouw schrijf ik binnenkort een blog. Over de gynaecoloog wil ik het nu wel eventjes hebben. Tijdens de controles van de gynaecoloog werd er vooral gekeken naar het medische aspect: de groei van ons kindje, de werking van de organen, mijn gezondheidstoestand, … Onze gynaecoloog maakte bij elke echografie ook een 3D-echo. De eerste duidelijke 3D kregen we bij de 20-wekenecho. Ongelofelijk hoe ze er echt al als een mensje uitzag. Dat konden we op dat moment haast niet geloven. Sindsdien mochten we haar elke keer in 3D bewonderen. Dat waren echt prachtige momenten. Nu we haar in levende lijven kennen, kan ik zeggen dat ze er ook effectief op lijkt. Oh ja, ik denk ook dat wij ’s werelds grappigste gynaecoloog hebben, dat maakt de controles natuurlijk extra leuk!

3 De band met dat kleine ongeboren mensje in je buik

Ik moet toegeven… Die band tussen mij en het kleine mensje in mijn buik was er niet meteen. Ik ben er zeker van dat dit te maken heeft met de miskraam die we in 2017 doormaakten. Toen had ik me meteen enorm gehecht aan dat leventje in mijn buik. Dat maakte het natuurlijk des te moeilijker toen we na acht weken afscheid moesten nemen. Daarom hield ik deze keer wat langer afstand. Om mezelf te beschermen en niet opnieuw zo hard gekwetst te worden, mocht het weer misgaan. Ook toen bleek dat alles goed zat, duurde het nog even vooraleer ik echt een band voelde. Door het vele ziek zijn, overgeven en de ziekenhuisopnames voelde ik het gewoon niet. Ik voelde me daar op dat moment heel erg schuldig over. Dit kindje was namelijk heel gewenst en oh-zo-welkom! Gelukkig begon ik me beetje bij beetje te binden aan dat kleine meisje. Het moment dat ze een naam kreeg, was voor mij een kantelpunt. Vanaf dat moment was ze mijn dochter, diegene waar ik alles voor zou geven en doen. Ik kan nu al zeggen dat ik dolverliefd op haar ben!

4 De nesteldrang

Ik heb altijd graag een proper en opgeruimd huis gehad, maar zelf ‘had ik daar nooit veel tijd voor’. Tijdens de eerste maanden van mijn zwangerschap was ik totaal niet in staat om iets te poetsen of op te ruimen. Dankzij mijn mama en man bleef het huis toch netjes. Toen het derde trimester aanbrak, stak de nesteldrang de kop op: het plan om ons hele huis dit jaar à la Marie Kondo op te ruimen, mijn kleerkast opruimen, de babykleertjes wassen, vouwen en strijken en “oh, daar ligt ook nog een stofje”! Harde buiken en misselijkheid die nu en dan nog stevig de kop op staken, zorgden ervoor dat ik niet teveel kon toegeven aan die nesteldrang. Ik moet zeggen dat ik hoop dat dit een blijvend fenomeen is. Want zo’n huis dat er altijd spik en span uitziet, dat wil toch iedereen?

5 De mooiste babyspullen verzamelen

Jaren naar uitgekeken en nu kon ik me eindelijk laten gaan… Van kleertjes tot meubeltjes, van decoratiestukken tot praktische benodigdheden. Ik heb de voorbije maanden onwijs veel online geshopt en mijn hart maakte altijd een sprongetje wanneer de bel ging en de pakjesdienst aan de deur stond. Ik heb in al die maanden superveel leuke merkjes leren kennen en moet me vaak inhouden om niet nog meer te bestellen. Voorlopig denk ik dat we al het nodige (en zelfs meer) in huis hebben. Dat zal waarschijnlijk nog serieus uitgebreid worden met spulletjes die op onze geboortelijst staan. Dat die kleine meid verwend zal zijn, daar bestaat geen twijfel over. Ik word alleen maar blij van al die leuke, schattige én interieurproof spulletjes (houten speelgoed, yay! Boekjes, dubbel yay!). Wie daar niet zo blij van wordt? Mijn bankrekening en portefeuille natuurlijk, sorry vriendjes!

DSC_0203

Zo zie je maar… Ook al loopt een zwangerschap moeilijk en vind je het moeilijke maanden, er zijn altijd positieve kanten te vinden. Alleen is het soms eventjes zoeken. Maar eerlijkheidshalve, ik was toch ontzettend blij toen ik haar eens in m’n armen had!

Welke momenten van jullie zwangerschap vonden jullie geweldig? Wat misten jullie na de zwangerschap? De buik, de stampjes, … ?

Huis • De Marie Kondo-challenge: boeken

DSC_0929.jpg

Wie mij goed kent weet dat ik verslaafd ben aan boeken. Overal hier in huis kan je ze terugvinden: in de keuken, in de boekenkast, op de salontafel, naast het bed en zelfs op het tafeltje naast het bad. Een boekenwinkel passeren zonder naar binnen te gaan, lukt me meestal niet. Beroepshalve heb ik ook een zwak voor kinderboeken, zowel fictie als non-fictie. Het is dan ook nodeloos om te zeggen dat onze dochter al een uitgebreide collectie bezit. Hoewel ik het een aartsmoeilijke taak vind om boeken op te ruimen (lees: afscheid van te nemen), moet het nu toch eventjes gebeuren. Veel van onze boeken passen immers niet meer bij ons (omdat we bijvoorbeeld op een ander punt in ons leven gekomen zijn) en kunnen anderen misschien wel nog blij maken of helpen. Boeken opruimen volgens de Konmari-methode, hier gaan we dan.

Het opruimen van boeken verloopt eigenlijk een beetje hetzelfde als het opruimen van kleding. Verzamel alle boeken – dat wordt dus nogal een werkje hier – op één plaats. Neem ze daarna één voor één in de handen en voel of je er blij van wordt. Er is hier echter één belangrijke valkuil: begin niet in de boeken te bladeren (want voor je het weet ben je uren verder, vertrouw me: ik spreek uit ervaring). Als je echt heel veel boeken hebt, kan je ze net als de kleding in categorieën verdelen: kookboeken, romans, non-fictie, kinderboeken, … Ga dan doorheen elke categorie op dezelfde manier als ik hier reeds beschreef.

Tijdschriften opruimen werkt een beetje anders. Diegene waar je niet meer gelukkig van wordt, mogen natuurlijk meteen weg. De andere tijdschriften mag je wel bekijken. De interessante artikels kan je uitscheuren en bewaren in een mapje. De rest van het tijdschrift kan dan weg. Zo hou je toch nog wat voor jou belangrijk is, maar hoef je die hele hoop tijdschriften geen plaats meer te geven. Ik vind persoonlijk dat het ‘soort’ tijdschrift wel belangrijk is. Ik heb hier heel wat Flow-magazines en La Maison Victors liggen. Ik vind dit zo’n mooie magazines dat ik het moeilijk vind om hier uit te scheuren. Uit de kooktijdschriften die je gratis mee kan nemen in de supermarkt scheur ik dan wel weer makkelijk een lekker receptje. Het is een beetje een gulden middenweg zoeken en uitmaken wat voor jou goed aanvoelt.

Oh ja, ook nog even dit. Onze bibliotheek konden we vorige jaar aanvullen met héél veel boeken. Onze huwelijksceremonie had als rode draad ‘ons liefdesverhaal in hoofdstukken’. We vroegen alle genodigden om een boek mee te brengen met een persoonlijke boodschap. Er zaten pareltjes bij! En gek genoeg, we kregen geen enkel boek twee keer, allemaal uniek dus. De titels varieerden van ‘De perfecte barbecue’, ‘Kippen’ – deze kregen we van onze beste vrienden en bedoeld als grap: ik heb een fobie voor vogels –  tot ‘Ik wens je meer’. Kookboeken, romans, informatieve boeken, kinderboeken, … Noem maar op, we kregen ze allemaal. Deze boeken kan ik gewoon niet wegdoen, omdat ze meer zijn dan gewoon boeken. Het zijn boeken met een sentimentele waarde vanwege de zorgvuldigheid waarmee onze gasten deze uitkozen voor ons en de persoonlijke boodschappen die de boeken nog unieker maken. Daardoor maken ze mij allemaal blij, zelfs als de inhoud van het boek dat niet per sé doet.

Boeken

Wanneer die boekenkast onder handen genomen is, zal je zien dat er (zo goed als) alleen boeken overblijven die écht bij je passen. Bij mij zijn er vooral boeken te vinden over mama worden, rust en geluk en persoonlijke ontwikkeling. Ik ben benieuwd hoe jullie boekenkast er na het opruimen uitziet. Valt het bij jullie ook op dat de boeken je persoonlijkheid weerspiegelen?

Huis • Marie Kondo, de opruimchallenge

Ik neem jullie graag mee terug in de tijd. Naar de zomer van 2016, om precies te zijn. We woonden toen ongeveer anderhalf jaar in ons appartementje. Mijn buurvrouw, een evenbeeld van mezelf, heeft graag alles opgeruimd, netjes en krijgt ook regelmatig creatieve uitspattingen. Ze vertelde me over een boek dat ze gelezen had van één of andere Japanse opruimgoeroe. Ik trok meteen de wenkbrauwen op en moest een lachje onderdrukken. Een opruimgoeroe? Wat moest ik me daarbij voorstellen? Sceptisch maar toch nieuwsgierig, leende ik het boek: ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo. Omdat ik zo benieuwd was, las ik het (bijna) in één ruk uit. Ik was zo onder de indruk van wat ze schreef dat ik ook besloot om haar tweede boek te lezen: ‘Spark Joy’. Het tweede boek is meer een praktische gids, daar het er in het eerste boek theoretischer aan toegaat. Daar, in de warme zomer van 2016, gebeurde het voor het eerst: ik ging aan de slag met de Konmari-opruimmethode – en liquideerde zo maar eventjes 15 vuilzakken uit ons (niet eens zo rommelige) appartementje. 

Marie Kondo

“Je leven begint pas echt wanneer je je huis hebt opgeruimd”, zo begint Marie Kondo haar tweede boek. Marie is een thirty-something Japanse auteur die gespecialiseerd is in organiseren en opruimen. Volgens zichzelf is ze al geïnteresseerd in opruimen sinds haar kindertijd en ruilde ze zelfs de speeltijd in om de boekenkasten in de klas te organiseren. Na een tijd van spullen weggooien kwam ze tot de conclusie dat het eigenlijk niet gaat om spullen weggooien maar om het houden van de dingen die je gelukkig maken. Dé hamvraag tijdens het opruimen is dan ook “Does it spark joy?” of “Word ik hier gelukkig van?”

De opruimchallenge van 2019

Vorig jaar verhuisden we van ons appartement naar een huis. Ik bleek toen net zwanger en heel ziek. Het uitpakken van die verhuisdozen is dus wel gebeurd, maar niet op de Marie Kondo-way. Eerder op een ‘ditpastwelindezekast-way’. Dat wil ik graag terug veranderen want mijn hoofd was veel leger toen mijn woning dat ook was. Wanneer je volgens de Konmari-methode aan de slag gaat, moet je niet kamer per kamer in huis gaan opruimen, maar wel categorie per categorie. Het uit de doeken doen van elke categorie in deze blogpost zou te veel informatie zijn. Dat is één van de redenen waarom ik er graag elke twee maanden eentje wil uitlichten. De andere reden: derde trimester van de zwangerschap. Wél nesteldrang, niet voldoende energie om mijn hele huis in één keer aan te pakken. Ook een baby die de komende maanden waarschijnlijk veel tijd en energie zal vragen – en die ik ook maar al te graag zal geven – zal sowieso een uitdaging op zich zijn. Daarom: elke twee maanden, een nieuwe categorie. Aan het begin van de maand geef ik wat meer uitleg over de betreffende categorie en daarna kunnen we aan de slag. Wie doet er mee?  

Januari-februari: kledij

Maart-april: boeken

Mei-juni: papierwerk

Juli-augustus: komono – keuken

September-oktober: komono – badkamer

November: komono – garage

December: spullen met emotionele waarde

Vergeet zeker niet om jullie opruimacties te showen op Instagram: #sanneruimtopmetmariekondo

Nu op Netflix: Tidying up with Marie Kondo

Wie niet kan wachten op de inhoud van die blogposts, kan natuurlijk de boeken gaan lezen of alvast ‘Tidying up with Marie Kondo’ op Netflix gaan bingewatchen. Daarin kan je Marie Kondo live aan het werk zien in de huizen van Amerikaanse gezinnen met heel uiteenlopende levens. Het bewijs dat iedereen het kan! 

Wie trouwens geïnteresseerd is in opruimen en minimaliseren maar niet per se de methode van Marie Kondo wil volgen, neem zeker eens een kijkje op de blog en instagrampagina van An (@nononsonsmom_an). Zij host momenteel de minsgame, waarbij je ook elke dag spulletjes moet opruimen (en wegdoen) die je eigenlijk niet meer nodig hebt.

Veel succes en vergeet niet om je opruimacties te delen!