PERSOONLIJK • Borstvoeding, door de ogen van drie mama’s

Kraamweek 52

Het borstvoedingsverhaal van Sanne en Mien

Al vrij snel in de zwangerschap was ik ervan overtuigd dat ik borstvoeding wou geven aan onze dochter. Ikzelf ben groot geworden met flesjes, maar rondom mij zag ik steeds meer mama’s en vriendinnen borstvoeding geven. Het leek me echt een magisch gevoel om te weten dat je kindje groot kan worden door de voeding die jouw lichaam produceert. Als iemand me vroeg of ik borstvoeding wou geven, antwoordde ik steevast: ‘ja, dat gaan we proberen’. Maar had ik ooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn? Heel eerlijk, nee.

Na een lange en vermoeiende bevalling van zeventien uur werd onze dochter op mijn borst gelegd. Na enkele minuten werd ze even weggenomen om haar te wegen en te meten maar nadien, terwijl bij mij de herstellingswerken gebeurden, mocht ze weer lekker bij mij. Toen we op de kamer kwamen, probeerden we haar voor het eerst aan te leggen aan de rechterkant. Dat wilde ze niet. De vroedvrouwen dachten dat het kwam doordat ze nog te veel slijmpjes van de bevalling had en besloten het nog even de tijd te geven. Ze zouden binnen een tijdje nog eens terugkomen. Een tijdje later probeerden we het opnieuw, weer rechts, weer geen succes. De linkerkant wilde ze wel meteen. Het gevoel van borstvoeding geven vond ik bij de eerste keer aanleggen heel bijzonder, na een aantal keer voeden vooral heel pijnlijk. Na een paar uur wilde ze uiteindelijk toch uit de rechterborst drinken, maar alleen als ik haar in rugbyhouding vasthield. Naarmate ik vaker voedde, wilde het ook wel eens lukken dat ik haar rechts kon voeden in de madonnahouding. Zoals waarschijnlijk elke mama die borstvoeding geeft, had ik last van de typische opstartkwaaltjes: pijnlijke tepels (lang leve Lansinohzalf en de multi mam kompressen) en immense stuwing op dag twee met Pamela Anderson-boobies als gevolg (hallo warm en koud kompres). Van kloven ben ik gelukkig gespaard gebleven. Toen we het ziekenhuis op dag vijf mochten verlaten, had onze dochter haar geboortegewicht terug behaald en was ik heel trots op mezelf. Zo fier dat ik met mijn melk onze dochter kon laten groeien.

Eenmaal thuis liep de borstvoeding best goed. De pijn verdween langzaam, we werden goed opgevolgd door een schat van een vroedvrouw en het voelde alsof we echt al een ritme hadden: onze dochter kwam elke twee à drie uur voor een voeding en sliep daarna als een roosje. Het enige wat ze tussenin deed was pampers vullen, véél pampers. Hallo roze wolk! Wat was dit genieten! Na ongeveer tien dagen veranderde er iets. Ons ritme leek te verdwenen, onze dochter veranderde in een hongerig monstertje dat supergulzig dronk, zich vaak verslikte en bijgevolg vaak de hik had en moest teruggeven. Dat zorgde voor heel wat bezorgdheid. Toen een week later ook nog eens spruw bij ons beide werd vastgesteld, kwamen we in een sukkelstraatje terecht. Het borstvoeden deed opeens veel meer pijn, ons meisje was heel onrustig aan de borst waardoor ze steeds weer losliet en opnieuw aanhapte. Na een tijdje intensief behandelen – lees: voor de voeding borsten wassen, na de voeding weer borsten wassen, zalf smeren bij mij en gel in het mondje van onze meid – leek de spruw verdwenen te zijn, net zoals de pijn in mijn linkerborst. Die rechterkant daarentegen… Het voelde alsof ze met honderden naalden in mijn borst staken. De was de pijn zo intens geworden dat ik er tegenop zag dat ik moest voeden en tijdens de voeding de hele tijd op mijn lip moest bijten om niet te huilen. Dat huilen kwam door de pijn, maar misschien nog meer door de gedachte dat dit wel eens het einde van ons borstvoedingsverhaal zou kunnen zijn. Dit kon ik immers niet meer lang blijven volhouden. Toen ik op het punt stond om op te geven, kwam mijn vroedvrouw en tevens lactatiekundige langs. Ze vermoedde dat de spruw in mijn melkkanaaltjes zat en dat dit de pijn veroorzaakte. Na een bezoekje aan de huisarts werd dit bevestigd. Ik ging aan de medicatie, in de hoop dat ik snel weer live zou kunnen voeden. Omdat de pijn niet meer te volharden was, ging ik aan de pijnlijke kant kolven. Dit hielp wel wat tegen de pijn en gaf mijn tepels wat ‘rust’. De rust bij mezelf werd er echter niet beter op want ik moest een flesje geven, nadien kolven (en terwijl mijn dochter troosten), Na iets meer dan achtenveertig uur ‘aan de machine’, kon ik eindelijk weer aanleggen. Wat voelde dat goed!

De euforie was jammer genoeg niet van lange duur want de pijn was er snel weer. Intussen werd onze dochter steeds hongeriger, kwam ze elk uur (of soms zelfs vlugger) en was ze heel vaak gefrustreerd tijdens het drinken. Volgens de vroedvrouw en mezelf was de productie zeker niet het probleem, want mijn borsten bleven zelfs na een voeding steeds gespannen staan. Ik trok dit niet veel langer. Toen ook nog eens koemelkallergie werd vastgesteld bij Mien was dat de zogenaamde druppel die het emmertje deed overlopen. Mijn roze wolk was helemaal aan het verdwijnen en dat wilde ik niet! Na ontzettend lang twijfelen en zeer veel tranen, hakte ik de knoop door: ik ging vanaf nu flesjes geven. Ik probeerde eerst nog te blijven kolven om dan de moedermelk in flesjes te geven, maar dat hield ik praktisch gezien niet vol omdat onze dochter constant bij mij wou liggen (en kolven met een hangende baby is niet simpel). Ik heb nog twee weken gekolfd en toen was ons borstvoedingsverhaal afgelopen. Achteraf bleek bij de osteopaat dat Mien twee vastzittende nekwervels had (waardoor ze door de pijn soms zo onrustig dronk), een heel smal gehemelte én een slechte zuigreflex. Daardoor kreeg zij dus onvoldoende melk uit mijn borst (en bleef ik zitten met exploding boobies).

Ik vind het jammer dat ons borstvoedingsavontuur in mineur (en veel sneller dan ik had gehoopt) is moeten eindigen. Het was ontzettend zwaar maar wat ze gehad heeft, heeft ze gehad. Tijdens de week van de borstvoeding lanceerde Kind & Gezin de ‘vier keer zes’-campagne. Probeer eerst zes uur, dan zes dagen, zes weken en ten slotte zes maanden borstvoeding te geven. Elke zes is het waard om trots op te zijn, want we hebben het geprobeerd. Ik weet dus dat ik me niet schuldig hoef te voelen, hoewel dat er af en toe toch nog eens insluipt. Mien krijgt nu misschien wel flesjes, maar is tenminste verzadigd (enfin, meestal toch. ’t Is een hongerig monstertje). En mama is, doordat de pijn weg is, ook veel blijer. En een happy mommy is een happy baby, toch?

•••

636A0347

Het borstvoedingsverhaal van Julie & Stella

Sanne vroeg me enkele dagen geleden om een kort tekstje te schrijven over borstvoeding en mijn persoonlijke ervaring hierover te delen. Persoonlijk vind ik borstvoeding een moeilijk onderwerp om over te schrijven. Er komen heel wat emoties los en niet iedereen deelt dezelfde mening over dit toch wel delicate onderwerp. Dit laatste vind ik ook wel goed. Je mag, neen moet, je eigen mening hebben maar een ander zeker niet veroordelen over misschien een andere kijk op dit onderwerp. Dit gezegd zijnde zal ik me kort eventjes voorstellen. Ik ben Julie, 27 jaar oud en sinds 3 oktober trotse mama van Stella. Stella is ons eerste kindje (als je onze poes Lou niet meetelt natuurlijk).

Toen ik wist dat we zwanger waren, wou ik absoluut borstvoeding geven. Voor mij is borstvoeding iets unieks, natuurlijks en intiems tussen mama en baby. Ik was dus helemaal overtuigd dat ik deze voeding aan mijn kindje wou geven. Natuurlijk had ik ook mijn twijfels en vragen:

  • ‘Ga ik dat wel kunnen?’
  • ‘Wat als ik niet voldoende melk aanmaak?’
  • ‘Doet dat eigenlijk pijn?’
  • ‘Gaat de papa ook een band creëren als ik ze altijd ga voeden?’

Je ziet, ik had ontzettend veel vragen. Gelukkig had ik een kei goede vroedvrouw die me bijstond met raad en daad. Hier ben ik haar nog altijd heel erg dankbaar voor. Dus Ellen, dankjewel!

Woensdag 3 oktober, 17u41. Het beste, mooiste, meest intieme moment ooit… Onze dochter werd geboren. Hartjes vlogen in het rond, kusjes werden voortdurend gegeven. Oh, wat is dat toch een prachtig moment als je er op terug denkt…. De vroedvrouw stelde onmiddellijk de vraag ‘ga je borstvoeding geven?’ Volmondig antwoordde ik ‘JA!’ Stella werd dadelijk na haar eerste schreeuwtje (oh, wat is dat zo schattig), plasje (ja, op mama natuurlijk) aan mijn borst gelegd. Onmiddellijk dacht ik ‘wat lijkt ze op mij’ want wat kon ze eten. Zowel het aanhappen als de productie van mijn melk leken op het eerste zicht in orde te zijn. Wat voelde ik me opgelucht en zo vrouwelijk op dat moment….

Ik ga niet zeggen dat het alleen maar rozengeur en maneschijn was. De eerste dagen, weken is het echt doorbijten. Elke keer als ik Stella wou laten drinken, mocht de eerste minuut NIET tegen me gesproken worden. Duizenden naalden die zich in mijn tepel boorden… Ik ga jullie mijn scheldtirade besparen maar oh, wat deed het pijn. Gelukkig hapte Stella perfect aan en had een goede zuigreflex. Alleen ik moest nog eventjes doorbijten. De pijn minderde met de dag maar mijn productie bleef wel toenemen. Je moest me zien. Ik, een redelijk mager typetje met ontzettend grote borsten. Ja, ik kon zo solliciteren voor een rolletje in ‘Baywatch’. Die weken kon ik niet zonder mijn zoogkompressen. Een regelrechte ramp als ik ze vergeten was. Ik moet er geen tekeningetje bij maken wat ik hier mee bedoel denk ik hé?

De dagen gingen voorbij en per dag leerde ik bij. Ik leerde houdingen aan, hoe mijn tepels het beste verzorgen, hoe de borstvoeding met werk combineren…. Ik had echt het gevoel dat het mij lukte en was echt wel trots op mezelf dat het zo goed ging! Ondertussen zijn we 10 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding. Ik krijg nog heel vaak de vraag hoelang ik nog borstvoeding wil geven. Ik vind deze vraag niet zo leuk om te krijgen omdat ik er zelf geen antwoord op weet. Ik ga door zo lang het nog kan, maar merk wel dat mijn productie stilaan afneemt. ’s Avonds geef dus af en toe een flesje gekolfde melk bij. Borstvoeding is voor mij dus een succesverhaal geworden en daar ben ik best trots op. Wel betreur ik het dat moeders een schuldgevoel aangepraat krijgen die bewust kiezen voor het flesje of waar het geven van borstvoeding gewoon niet lukt. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van de vooroordelen rond borstvoeding. Elke vrouw, wie dan ook, moet kunnen beslissen uit vrije wil en daar moeten we allemaal respect voor hebben.

•••

Het borstvoedingsverhaal van Celia en haar vier kindjes

Dertien jaar is het al geleden dat ik voor de eerste keer zwanger werd. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik borstvoeding zou geven. Dus toen onze zoon geboren werd, legde ik hem meteen aan. Of ja, zoiets toch ongeveer. Zo een baby’tje weet precies hoe hij moet ‘aanhappen’ maar toch deed de mijne het verkeerd. Dat zou wel goed komen door vaak genoeg aanleggen, dacht ik. Want zo een baby’tje drinkt soms de hele tijd…. Dus had ik wel genoeg melk? De vraag die elke mama zich stelt. En waarvan de hele bende ‘kraambezoekers’ ze aan jou stelt. “Oei, de baby huilt, heb je wel genoeg melk? Ik zou toch flesjes bijgeven hoor”, “Uh, nee, ik denk dat mijn baby gewoon misselijk is van uw parfum” Toch blijft er dan wat van hangen en komt de onzekerheid langzaam binnen… Nog maar een keer extra aanleggen dan… Auw auw auw! Wat is dat? Waarom voelen mijn  borsten als ballonen gevuld met gips? En de baby kan de tepel niet te pakken krijgen, zo gespannen borsten heb ik! Een hete douche en masseren, de melk stroomt eruit. Eindelijk verlichting! De pijn blijft wel bij het aanleggen en ik krul mijn tenen. Zonder dat ik het besef lopen de tranen over mijn wangen. Wat een kwelling, maar ik moet erdoor. Om de twee uur heb ik vreselijk veel pijn. Onze zoon geeft bloed terug. Natuurlijk schrik ik daarvan maar het kwam van mij. Volhouden dus. Op den duur was het niet meer vol te houden en wilde ik echt één borst sparen. Dus besloot ik om te kolven! Tof zo’n toestel, die melk komt maar niet… Hoe los ik dit op? Eén borst geven en ondertussen de andere leegpompen. Op die manier is er een natuurlijk toeschietreflex en komt de melk er bijna vanzelf uit. Ik kan één borst sparen en deze kan genezen. Na een week wissel ik. Mijn andere borst krijgt nu de kans om ook te genezen. Eindelijk. Onze zoon is intussen een maand oud en het lijkt erop dat ik vertrokken ben. Nu oefenen in discreet voeden. Die zwangerschapsbroeken zijn wel handig. Mijn ‘blubber baby buik’ is netjes bedekt als ik mijn bloes omhoog doe. Ik drapeer een tetradoek over mijn schouder en daardoor is de bovenkant van mijn borst ook bedekt. Ik word hier steeds handiger in, maar toch voel ik me bekeken. Als ik ga shoppen ga ik even in een kleedkamer om te voeden. Bij Ikea hebben ze een heuse borstvoedingskamer! Jihaa! Comfortabel voeden zonder rare kerels die je aanstaren! Na negen maanden besluit onze zoon dat hij er genoeg van heeft. Ik laat hem een stukje los…

Drie jaar later wordt onze dochter geboren. Ik ben een ervaren mama dus deze keer weet ik precies hoe ik het allemaal moet doen. Of dat dacht ik toch. Het hele verhaal begon weer van voor af aan. Opnieuw is de borstvoeding voor mij de eerste maand een kwelling, compleet met kloven, bloederige toestanden en veel tranen…. Ik besluit opnieuw om door te zetten en na een maand lukt het. Deze keer gaat het ook beter om in het openbaar te voeden. We zijn met onze kleine baby toen ze vier maanden was gaan kamperen in Zuid Frankrijk. Leve borstvoeding! Altijd en overal de perfecte melk ter beschikking! En geen gedoe met flesjes te steriliseren. Onze dochter heeft tot één jaar borstvoeding gekregen. 

Vier jaar later werd er opnieuw een dochter geboren! Prachtig. Meteen na de bevalling dronk ze of haar leven ervan af hing. Als je weet dat een pasgeboren baby maar een paar druppels melk nodig heeft… Ik was helemaal voorbereid om deze keer pijnvrij te voeden. Alle mogelijke lectuur had ik gelezen en het aanleggen ging echt goed. Toch gebeurde het weer. Kloven en de hele bloederige toestanden…. Aanleggen, tenen krullen, huilen en doorbijten. Na een maand ging alles weer vlot. Ook zij heeft tot 1 jaar borstvoeding gekregen. 

Onze vierde spruit is een zoontje. Weer was ik goed voorbereid en weer ging het er allemaal zeer pijnlijk aan toe. Kloven en een borstontsteking. Pijn, pijn, pijn… Na een maand ging het beter. Ook hij heeft tot één jaar borstvoeding gekregen.

Stoppen met de borstvoeding toen het moeilijk ging was geen optie voor mij. Ik moest en zou er doorheen komen. Maar dat was niet gemakkelijk. Ik kan alleen maar aanmoedigen om vol te houden, maar je moet ook goed voor jezelf zorgen. Je baby heeft niks aan je als jij volledig instort. Altijd je hart volgen en je verstand gebruiken!

 

 

DIY • De geboortecadeautjes van Mien

Laten we even beginnen bij het begin. Ik ben zelf geen fan van de echte, traditionele doopsuiker. Ik ben namelijk geen chocolade-liefhebber (I know waarschijnlijk ben ik de enige vrouw ter wereld die niet van chocolade houdt). Daarom wilden we op zoek naar een alternatief voor de alom bekende cadeautjes die het kraambezoek mee naar huis krijgt.

Omdat we een lentemeisje verwachtten, wilde ik een beetje in dat thema blijven. Eerst ging ik aan de slag met het geboortekaartje. Dit kaartje ontwierp ik zelf op www.huisvanmijn.be met illustraties die zij ter beschikking stellen. Het werd een simpel, maar fleurig kaartje met bloemen en blaadjes. Ik ben er heel trots op.

Het geboortekaartje was het het uitgangspunt voor de rest van de doopsuiker. Ik koos een kleurenpalet uit, liet stickertjes drukken bij Smartphoto en besliste welke cadeautjes ik uiteindelijk wilde geven.

De zeeppompjes kocht ik bij Hola Pola, maar ik zag dat ze online ook te koop zijn bij de AVA. Neem zeker eens een kijkje op de website van Hola Pola, want ze hebben echt prachtige doopsuikerspulletjes. Daarvoor alleen zou ik wel een tweede baby willen. (Did I just say that?)
De zeep zelf kocht in een grote verpakking bij het Kruidvat.

De honingpotjes kocht ik bij AVA, ik knoopte er kleine honinglepeltjes aan met een lintje dat paste binnen het kleurenpalet. De honing komt van een imker hier in de buurt.

De potjes van het badzout kocht ik bij AVA, het badzout bij Holland & Barrett.

De geurzakjes maakte ik zelf met stof van de IKEA. Ik strijkte er haar logo op en vulde het zakje met lavendel uit de Dille & Kamille. We hadden ook nog een flesje etherische lavendelolie om er nog even extra op te druppelen voordat iemand het mee naar huis nam.

De groene thee komt ook van de Dille & Kamille, de pipetjes van de AVA.

Voor de kindjes voorzag ik een kleurplaat (de zwart-wit versie van het geboortekaartje) en een doosje kleurpotloodjes. Die kocht ik bij Smartphoto.

Verder hadden we ook nog een pot met snoepjes voor in het ziekenhuis en op ons werk. Zo was er dan toch iets zoets voorzien. Om het geheel nog wat op te fleuren en te presenteren, gingen we voor een perzikkleurige display en een plantje dat past bij het geboortekaartje.

Het maken van de geboortecadeautjes kwam als een fijne afleiding tijdens al dat ziek zijn. Ik kreeg al veel complimentjes hierover en ben zelf ook héél blij met het eindresultaat. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden! Laat het me zeker weten!

Persoonlijk • ons geboorteverhaal

Al sinds een paar dagen na de bevalling staat deze tekst klaar, maar ik twijfelde steeds om hem te delen. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was. Nu ben ik dat wel. Onze dochter is nu bijna vier maanden oud en we denk dat ik kan zeggen dat we ‘onze draai’ redelijk gevonden hebben. Daarom dus hier ons geboorteverhaal. Dat van Mien, maar ook dat van ons als mama en papa.

23 maart, dat was de datum waar we al sinds de eerste echografie naartoe leefden. Niet wetende wanneer ons kindje effectief haar opwachting zou maken, zorgde soms voor kriebels van spanning maar ook voor frustratie (want we konden niet wachten om haar éindelijk te kunnen ontmoeten). Hoe dan ook, we wachtten (on)geduldig af tot ze er klaar voor was…

In de weken voor de geboorte fopte ze ons geregeld. Ik had heel veel voorweeën dus elke dag dacht ik: “zou dit het zijn?” Als de voorweeën dan na een tijdje weer afzwakten, bleven we wat teleurgesteld achter. Op maandag 11 maart 2019 bleef het opmerkelijk stil in mijn buik. Enkele stampjes, dat wel. Verder niets: geen krampen, geen voorweeën, weinig harde buiken. Dat was de stilte voor de storm, zou later blijken. Mijn man en ik keken zoals elke maandagavond eerst naar Blind Getrouwd en later (uitgesteld) naar Down The Road.  Iets voor middernacht besloten we naar bed te gaan. Voor het eerst sinds weken had ik bij het slapengaan niet het gevoel ‘vannacht zou het wel eens kunnen beginnen’. We lagen nog geen twintig minuten in bed toen ik twee harde steken voelde in mijn buik, gevolgd door ‘iets voelen lopen’. Ik sprong als een bezetene uit bed en spurtte – voor zover dat nog mogelijk was – naar het toilet. Daar vond ik het moeilijk om uit te maken of het nu een plasje was of dat dit wel eens gebroken vliezen konden zijn. Ik had er me namelijk altijd een stortvloed bij voorgesteld – bedankt fictiereeksen op televisie. Ik voelde dus vooral twijfel op dat moment. Na een telefoontje naar de materniteit besloten we toch maar de koffers in de auto te laden en richting ziekenhuis te vertrekken. Het was al laat en daardoor moesten we via de Spoed-ingang binnen. Mijn buurmeisje van vroeger werkt daar aan de balie en was stomverbaasd toen ik plots (opmerkelijk fit) aan haar balie stond. Ze begeleidde ons naar de materniteit en nam afscheid.

Bevalling

Op de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en twijfelde ik nog steeds of het effectief gebroken vliezen zouden zijn. Na enkele minuten werd mijn twijfel helemaal weggenomen toen ik plots in een kletsnatte broek op een even natte onderzoekstafel lag. Ik excuseerde me even bij de vroedvrouw. Ze stelde me gerust: “die tafel (en wij) zijn wel wat gewoon hoor!” Op de monitor werden enkele harde buiken geregistreerd, maar nog geen weeën. Ik had ook nog geen ontsluiting en zelfs de baarmoederhals was nog niet volledig verweekt. Omdat die vliezen gebroken waren, mocht ik niet meer naar huis maar kreeg ik een kamer toegewezen. Daar mochten we de nacht (of wat daar nog van over bleef) doorbrengen. Ik probeerde toch nog wat in te dommelen en krachten op te bouwen voor de dag die zou komen. Om half vijf werd ik wakker en voelde ik duidelijk dat de weeën begonnen waren. Ze kwamen gedurende een halfuurtje om de acht minuten, dus ik had tussenin ruimschoots de tijd om te recupereren. Na dat halfuur ging het ineens héél snel: wee, vier minuten, wee, drie minuten, wee, twee minuten, wee, één minuut, wee, halve minuut. Vanaf dat moment had ik elke dertig seconden een wee die snel een piek bereikte en weer afzwakte. Ze deden venijnig pijn en doordat ze zo snel op elkaar volgden, kon ik tussenin moeilijk bijkomen. Mijn gynaecoloog werd opgebeld door de vroedvrouwen en zou me rond half negen komen controleren. Tijdens het wachten probeerde ik de weeën op te vangen op de bal, maar dat ging steeds moeilijker. Na drie uur weeën om de dertig seconden dacht ik dat die ontsluiting toch goed opgeschoten moest zijn. Kan je je voorstellen dat ik mega teleurgesteld was toen de gynaecoloog “twee centimeter” zei? Hij stelde voor om me aan een infuus weeënopwekkers te leggen omdat de weeën wel snel genoeg kwamen, maar niet lang genoeg duurden om ontsluiting te geven. Dat hij wel aanraadde om een epidurale te nemen, dat zei hij ook nog. Aan de ene kant wilde ik echt graag zonder epidurale verdoving bevallen maar de pijn was zo intens en zou nog véél heviger worden met die opwekkers. We werden naar de arbeidskamer gerold en daar nam ik de beslissing om dan toch maar voor die epidurale verdoving te gaan. Op dat moment voelde ik me echt gefaald, maar achteraf ben ik blij dat ik die keuze toch gemaakt heb. Rond half tien werd de verdoving geplaatst. Ik had vooraf heel veel bang voor het plaatsen maar dat viel allemaal reuze mee! Ook het idee dat ik de controle over mijn onderlichaam zou verliezen was iets wat me enorm angst inboezemde. Uiteindelijk was het wel zo dat mijn benen verdoofd aanvoelden, maar ik kon mijn tenen wel nog bewegen. Alles voelde gewoon honderd keer zwaarder dan gewoonlijk.

Bevalling2.jpg

Na het plaatsen van de blaassonde en het aansluiten van de opwekkers was het wachten geblazen. Wachten op die tien langverwachte centimeters… Eens het infuus zijn werk begon te doen, ging het vrij snel. Om elf uur had ik vier centimeter opening. Rond de middag kwam de gynaecoloog zelf eventjes polshoogte nemen. Op dat moment zat ik tussen de zes en zeven centimeter. De prognose van de dokter was dat ik mijn dochter tussen vier en vijf namiddag in mijn armen zou mogen sluiten. Tussendoor werd er eventjes wat epidurale verdoving bijgespoten omdat deze even leek uit te werken. Om drie uur namiddag had ik negen en halve centimeter opening en mocht ik op de arbeidskamer tijdens de weeën lichtjes meeduwen om die halve centimeter weg te krijgen. Dit duurde uiteindelijk best lang en ik begon wat in paniek te geraken.

Bevalling3.jpg

Het einde was in zicht, de epidurale was bijna uitgewerkt en na een uur meeduwen, werd ik naar de verloskamer gerold. Daar was het een heel werkje om me op de verlostafel te krijgen want die benen wilden nog steeds niet meewerken (ondanks het uitwerken van de verdoving). Toen ik eens op de tafel lag, begon het echte werk. Ik moest persen. Elke wee perste ik vijf tot zes keer, want die weeënopwekkers liepen nog steeds en zorgden ervoor dat de weeën lang duurden. Het persen ging niet vooruit, ondanks dat de vroedvrouw me probeerde te motiveren met: “je doet het heel goed!”. Mijn man was tijdens de bevalling ook geweldig. Hij heeft echt de volledige persfase gezegd hoe geweldig hij me vond en hoe goed ik het deed. Op dat moment kreeg ik daar weinig van mee, maar achteraf herinnerde ik me wel goed dat hij me ontzettend gesteund heeft. Het persen ging echter niet vooruit. Bij elke perswee schoof ons kleintje twee stapjes naar voren, maar ook weer twee naar achter. Ze geraakte ook niet achter mijn schaambot uit omdat ze een sterrenkijkertje was. Na een uur persen met de vroedvrouw werd de gynaecoloog erbij gehaald. Ik was op. Tijdens het ‘recupereren’ tussen de weeën, viel ik bijna helemaal weg. Ik was nog bij bewustzijn, maar veel langer moest het niet meer duren vooraleer ik van mezelf zou gaan. De gynaecoloog was er vrij snel en hij besloot meteen een knip te geven én om de kiwi te gebruiken. Dit toestel zorgt ervoor dat de baby niet terug naar achter kon na een perswee. Op het moment dat hij het gebruikte, leek het alsof hij met volle kracht aan het hoofdje van de baby trok. Achteraf kwam hij even uitleggen hoe het apparaat precies werkte en bleek dat hij hiermee gewoon de richting aangaf en helemaal niet zo hard trok. Na enkele persweeën was ze eindelijk achter mijn schaambot uit geraakt en moest ik me klaarmaken voor nog één laatste ‘push’. Tijdens die laatste wee gaf ik alles wat ik nog in me had en perste ik onze dochter eruit: hoofdje en lijfje in één keer. Het kleine hummeltje – met ontzettend veel haar – werd op mijn buik gelegd en ik huilde tranen met tuiten. Daar was ze dan eindelijk na een helse zwangerschap en een hele pittige bevalling: MIEN. Ik mocht minutenlang genieten van haar warme lijfje op dat van mij vooraleer ze haar gingen meten en wegen. Terwijl dat allemaal gebeurde, werd de placenta (heel vlot) geboren en werd ik gehecht. Dat ging allemaal aan mij voorbij. Ik had alleen nog oog voor onze dochter. Ik was mama geworden, hij papa. Klaar voor de meest spannende, belangrijke, onbetaalbare job van ons hele leven. Voor altijd verantwoordelijk voor dat kleintje. Voor altijd onvoorwaardelijke liefde, want hoewel ze nog maar een paar minuten oud was kon ik me al geen leven zonder haar inbeelden. Voor altijd, onze lieve, kleine, mooie meid. We zien je onbeschrijfelijk graag, Mien!

DSC_0384-2

Erop uit • Domburg, Nederland

Domburg

Ik ben jarenlang een echte huismus geweest. Sinds onze dochter er is, kom ik liever buiten en maak ik veel liever uitstapjes. Zelf heb ik nog niet zoveel van de wereld gezien. In plaats van eerst alle werelddelen af te reizen, gingen wij jong voor een eigen huis en gezin. Toch willen we Mien wel graag stukjes van de wereld laten zien. Omdat we zelf dus niet zo’n globetrotters zijn, hielden we ons eerste uitje low-key. We sprongen in de auto en reden richting de Nederlandse kust, naar Domburg.

Het was de eerste keer dat we met Mien op verplaatsing een overnachting zouden doen. Gezien ze nogal vasthangt aan haar vaste structuren, vonden we het best wel spannend en zorgden we ervoor dat we alles wat we nodig hadden mee hadden. Resultaat: één valies voor de husband en mezelf, de rest van de koffer van de auto voor dochterlief. Achteraf bekeken hadden we veel te veel bij, een les voor volgende keer. Wat we wel echt gebruikt hebben:
– de draagdoek: echt een life saver! Heel handig aan de kust want met de wandelwagen door het zand is niet zo makkelijk
– zonnecrème en een zonnehoedje: de eerste dag was het warm en zonnig dus dat hoedje kwam echt goed van pas. Ook de zonnecrème is echt een essential om mee te nemen. Wij gebruiken de babyzonnecrème van La Roche-Posay.
– onze wandelwagen: in Domburg is er een proper wandelpad aangelegd in de duinen dus daar kan je wel gemakkelijk wandelen met de kinderwagen. Wij gebruikten de wieg ook als bedje voor ’s nachts.

Na het inladen van onze auto en de vlotte rit naar de Nederlandse kust, maakten we kennis met het mooie Domburg. En of we onder de indruk waren! Wat een andere beleving dan de Belgische kust. Hieronder enkele toffe plekjes die we in Domburg hebben leren kennen.

  1. Hello Domburg, toys and trends:

Het eerste winkeltje dat we tegenkwamen, was al meteen een schot in de roos bij mama en dochter (oké, vooral bij mama dan). Het is een klein maar hip winkeltje waar ze de leukste baby- en kindermerken verkopen: Trixie, Fresk, Cos I Said So, Bergstein (van die schattige gele rubberlaarsjes, jammer dat Mien hier nog te klein voor is), Janod, Petit Monkey, … Als ik kon, had ik er uren rondgesnuisterd (maar daarvoor waren we natuurlijk niet naar Domburg gekomen). Uiteindelijk maakte ik toch wat leuke items buit! YAY!

Hello Domburg (http://www.hellodomburg.nl)
Weststraat 4, 4357 Domburg

DSC_0560-2.jpg

2. ’t Begin:

We kwamen op de middag aan in Domburg en hadden dus ‘een hongerke’. Onze lunch nuttigden we in ’t Begin. Een leuke tent waar je kan ontbijten en lunchen of genieten van een huisgemaakt Italiaans ijsje. Wij namen een broodje gezond en een broodje beenham. Allebei héél lekker en vooral zeer rijkelijke porties.

’t Begin (https://www.tbegindomburg.nl)
Markt 11, 4357 Domburg

't Begin

3. Bed and Breakfast Zee van Tijd:

We verbleven voor het eerst in een B&B en vonden het een fijne ervaring. We werden hartelijk welkom geheten door Wilbert, de eigenaar van de B&B. Hij was zeer geïnteresseerd. Het voelde meteen heel huiselijk. De kamer was ook heel proper en het ontbijt lekker! Versgeperst fruitsap, knapperige broodjes en koffiekoeken, een eitje, vers fruit, … Ideaal om de dag te beginnen.

B&B Zee van Tijd (https://www.bbzeevantijddomburg.nl)
Schelpweg 22, 4357 Domburg

4. Strand90:

Geen overvloed aan beachbars in Domburg. Wél een strandpaviljoen met een prachtig uitzicht op zee. Daarenboven was het interieur supertof en het eten superlekker! Zeker een aanrader!

Paviljoen Strand90 (https://www.strand90.nl)
Duinovergang De Watertoren postbus 10, 4357 Domburg

Strand90.jpg

5. Het strand en de duinen:

De Nederlandse kust is helemaal anders dan de Belgische. Waar hoogbouw, dijken met winkeltjes en vele rijen strandcabines de Belgische kust typeert, is dat het tegenovergestelde in Nederland. De duinen met een aangelegd wandelpad en daarachter meteen het strand en de zee (én ook een rij strandcabines, maar hoe mooi). Het viel ons ook meteen op hoe proper het strand was. Geen sigarettenpeuken, plastic flesjes of ander afval tussen het zand. Waarschijnlijk zitten die vuilbakken om de twintig (of vijftig, ik heb het niet gemeten) meter er wel voor iets tussen. België, hier kunnen jullie nog wat van leren!

strand en duinen.jpg

We hebben ons hart verloren aan de Nederlandse kust en komen hier zéker nog eens terug. Welke plekken zijn nog aanraders aan de Nederlandse kust? We hebben de smaak te pakken…

Persoonlijk • Mijn eerste echte moederdag

DSC_0694

Vorig jaar ‘vierde’ ik in stilte ook al een beetje moederdag. Het was geen leuke moederdag, wel eentje gevuld met verdriet door de miskraam die ik enkele maanden geleden had. Treuren om het kindje dat er nooit zou komen, maar stilletjes ook vieren dat we acht mooie weken samen konden beleven en dat we het hartje toch hebben horen kloppen. Het was ook vol ongeduld wachten op een nieuwe zwangerschap en hopen dat ik het volgende jaar moederdag zou kunnen vieren met een dikke buik – of misschien wel met een baby. Het best mogelijke scenario kwam uit: vandaag, op moederdag 2019, ben ik exact twee maanden mama van een wolk van een dochter.

Dat het mama-zijn zo’n grote impact op me zou hebben, had ik nooit op voorhand verwacht. Je hoort van alle mama’s wel dat je leven volledig verandert, maar op welke manier dat precies is, kan je enkel ervaren als je zelf mama bent geworden. Twee maanden mama en ik denk dat al heel veel verschillende gevoelens de revue zijn gepasseerd: onzekerheid, ongerustheid, bezorgdheid, verdriet, maar ook ontzettend veel trots, blijdschap, geluk en liefde.

Onzekerheid, omdat de borstvoeding niet goed liep en twijfelen of ik door het overschakelen op flesvoeding mijn kind niet ‘tekort’ zou doen.

Ongerustheid, omdat ze last had van haar poedermelk: eczeem, krampjes, teruggeven (en dus weer twijfelen of kunstvoeding zo’n goed idee was). Uiteindelijk bleek het een koemelkallergie te zijn en is ze gelukkig weer op de goede weg dankzij aangepaste dieetvoeding.

Bezorgdheid, want heeft ze genoeg gegeten? Zit die luier nu niet te strak? (I know, zelfs daar maak ik me zorgen over)

Verdriet, als ik nadenk over de wereld waarin mijn meisje moet opgroeien #enough.

Trots, als ze haar breedste lach tevoorschijn tovert, haar poep omhoog duwt en zo weer een beetje opschuift op het verschoningskussen (wat is ze sterk!), mijn mama horen zeggen dat het echt de mooiste baby ter wereld is én ook wanneer ze na een tijdje zonder stoelgang toch een kakje legt (yay!)

Blijdschap, gewoon altijd als ik naar haar kijk.

Geluk, wanneer ik besef wat voor een zegen het is om een gezond kindje op de wereld te zetten.

En liefde, eindeloos veel liefde, elke seconde van de dag.

Mama worden, dat is ‘feeling all the feels’, allemaal tegelijkertijd.
Maar mama zijn is vooral het allermooiste dat er is.

Ik denk deze moederdag dan ook extra aan de mama’s die heel graag mama willen worden maar van wie het geduld op de proef gesteld wordt en aan de mama’s die afscheid moesten nemen van hun kindje omdat dit jammer genoeg dit jaar een niet-zo-ver-van-mijn-bed-show was. Aan die mama’s, you know who you are. Op een dag hebben jullie ook een prachtig leventje in jullie handen. Ik denk aan jullie!

 

Huis • Een kijkje in de babykamer van Mien

DSC_0956

Op mijn persoonlijke Pinterestaccount staat al jaren een bord ‘de kinderkamer’ met heel wat toffe pins te blinken, met daarop inspiratie voor meisjeskamers, jongenskamers en ideeën die voor beide geslachten kunnen. Toen we in september te weten kwamen dat er een klein meisje groeide in mijn buik, kon ik gerichter gaan pinnen. Er werd een nieuw bord aangemaakt: ‘kamertje van molleke’ (dat is haar projectnaam, hihi). Laat het pinnen maar beginnen!

Al heel snel zag ik dat veel meisjeskamers heel erg roze waren. Ik hou natuurlijk wel van die kleur, maar er zijn zovele gradaties in die tint. Van het meest schreeuwerige felroze tot het zachtste pastelroze. De zachte tint, bring it on. Het felle, afvoeren please. Langzaam maar zeker ontwikkelde zich een terugkomend patroon in mijn bord: zachtroze, hout, wit, vilten dierenhoofden en toffe boekjes (voor de mensen die me kennen, weten dat ik verslaafd ben aan boeken).

Pinterestbord babykamer

Na het verzamelen van de ideeën, ging ik aan de slag met een moodboard. Een aantal meubeltjes hadden we al gekocht of gekregen dus deze wilden we zeker integreren in haar kamertje. Voor de decoratie heb ik (zo goed als) alleen online spulletjes gekocht. In die periode was ik namelijk te ziek om het huis te verlaten. Lang leve het online shoppen, de postbode en de PostNL-dame! Ik ging in photoshop aan de slag en kwam tot het volgende moodboard.

Moodboard babykamer.jpg

Vooraleer ik kon beginnen met het leukste werk, het inrichten van de kamer, moesten er eerst nog wat structurele werken gebeuren. Mijn man kluste elk weekend: een gyprocmuur plaatsen, deuren plaatsen en schilderen, renovatievlies hangen tegen het plafond en de gyprocmuur, oneffenheden in het pleisterwerk opvullen, … En toen kwam de grote hamvraag: welke kleur wil je de kamer schilderen? Dat ik maar één muur en een accentje wilde, dat was snel duidelijk. Maar welke kleur ik wou? Zachtroze natuurlijk. Ware het niet dat die ook nog in een honderdtal tinten bestaat… Ik ging op een goede dag mee naar de Gamma en bestudeerde de kleurenwaaien aandachtig (en ook best wel lang). Uiteindelijk kon ik mijn keuze maken en wachtte ik ongeduldig en nieuwsgierig af tot het eerste likje op de muur verscheen. Gelukkig viel de kleur op de muur heel goed mee.

Op de overstaande muur van de muur die we volledig schilderden, wou ik graag een accent in de vorm van een cirkel. In die cirkel wou ik dan enkele decoratieve elementen aanbrengen. Het idee van de cirkel was er heel vlug, de manier waarop we het zouden uitwerken heeft wat langer ‘broedtijd’ nodig gehad. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk is het ons gelukt. Ik ben heel trots op het resultaat!

DSC_0927

Toen alle structurele werken klaar waren, was het mijn beurt: het inrichten van haar kamertje. Dat was, na al het liggen en het ziek zijn, een welgekomen afwisseling en ik heb er dan ook echt van genoten. Hieronder vinden jullie sfeerfoto’s van de babykamer. Ik link onder de foto’s ook waar ik alles gekocht heb. Zo kunnen jullie gemakkelijk doorklikken indien jullie geïnteresseerd zijn in een bepaald item. Veel kijkplezier!

kamer1.jpg

kamer2.jpg

kamer3.jpg

kamer4

  • Gedicht (Gewoon Jip): privébezit
  • Rendierhoofd (Kids Depot): Bol.com
  • Houten letter: gemaakt door schoonbroer

kamer5.jpg

DSC_0943.jpg

  • Deurstop: Kwantum (niet online verkrijgbaar)

Ik ben heel tevreden met hoe het kamertje uiteindelijk geworden is. Nu is het nog allemaal decoratief (want buiten om het pampertje te verversen ’s nachts wordt de kamer nog niet gebruikt) maar hopelijk heeft Mien binnen een paar maandjes veel plezier van haar kamertje. Wanneer sliepen jullie kindjes op hun eigen kamer?

DIY • Dubbel boxkleed

DSC_0160.jpg

Het parkje of de box staat hier al een tijdje klaar – iets met ongeduldig zijn. Ik had me namelijk voorgenomen: kerstboom eruit, parkje erin. Veel te vroeg natuurlijk, waardoor het wachten alleen maar langer duurt. Toch vond ik het zalig om in de zetel te zitten en te dromen over het kleine wezentje dat daar in zou komen te liggen. We kozen ervoor om een matrasje in het park te leggen met een gewone witte overtrek, maar ik wou ook graag een kleed erin. Voorlopig ligt er ook nog een babynestje in, maar als ze daar te groot voor is, is het boxkleed wel lekker zacht! Natuurlijk kan je dat kant-en-klaar kopen in de winkel, maar héy. Wat als je het zelf kan maken? Dan doe je dat toch gewoon zeker?

Omdat ik nogal besluiteloos ben, maakte ik een dubbel boxkleed. Het kan dus aan beide kanten gebruikt worden. Voor de ene kant koos ik een wit wafelstofje en aan de andere kant kwam hetzelfde verenstofje als het babynestje. Komt de combinatie je bekend voor? De speendoekjes die ik naaide, zijn gemaakt uit dezelfde stofjes. Wil je weten waar ik de stofjes haalde? Bekijk dan eventjes dat blogbericht.

Willen jullie zelf aan de slag? Hier probeer ik uit te leggen hoe ik aan het werk ging. Je kan kiezen voor twee verschillende stofjes, maar je kan natuurlijk ook een boxkleed maken dat aan beide kanten hetzelfde stofje heeft. Die keuze is aan jou!

  1. Teken de omtrek van de matras over op de stof.
  2. Teken één centimeter extra rondom als naadwaarde.
  3. Knip de stof uit.
  4. Leg de stof op de andere stof, speld vast en knip uit (dat bespaart je een keertje tekenen)
  5. Leg de stoffen met de goede kanten op elkaar en naai vast. Zorg dat je een stuk open laat. Daar moet straks de vulling nog in. Keer met de juiste kant naar buiten.
  6. Als vulling gebruikte ik een goedkoop dekbed van de IKEA. Dat dekbed knipte ik op maat van de matras (deze keer zonder naadwaarde).
  7. Ik naaide de ‘geknipte’ kanten nog even dicht zodat er bij het wassen geen wattine loskomt.
  8. Stop de vulling in het kleed en naai de opening dicht met de hand.
  9. Ik naaide het geheel nog eens rond op ongeveer 8,5 centimeter van de rand zodat de vulling tijdens het wassen mooi op z’n plaats blijft.
  10. Het boxkleed kan in het park!

Stappenplan boxkleed

Het boxkleed kan dus aan beide kanten gebruikt worden: de kant met de veertjes of de kant met het witte wafelstof. Intussen ligt ons meisje heerlijk te slapen in haar parkje. Zij is zonder twijfel de creatie waar ik het meest trots op ben.

Hopelijk kriebelt het bij jullie ook om aan de slag te gaan. Veel naaiplezier!

 

Persoonlijk • Ja, ik genoot ook (een beetje) van mijn zwangerschap

DSC_0105

Dat mijn zwangerschap geen rozengeur en maneschijn was, weten jullie intussen al. Als je op dit moment niet weet waarover het gaat, dan verwijs ik jullie graag even door naar een ander artikel dat ik schreef. Ondanks deze moeilijke periode, waren er ook enkele dingen waar ik wél oprecht van genoten heb.

1 De vele stampjes en bewegingen van ons kleintje

Ik moet ongeveer 19 weken zwanger geweest zijn toen ik voor het eerst bubbeltjes voelde ploppen in mijn onderbuik. Eerst heel subtiel, later meer uitgesproken. Ik las op allerlei websites dat dit het begin was van de eerste bewegingen van je kleintje. Niet veel later werd die theorie bevestigd en voelde ik onze kleine dame wild heen en weer tuimelen en stampen. Na een tijd was ze zo groot geworden dat die tuimelingen plaats maakten voor zachtjes rekken en strekken. Ze wilde zich blijkbaar zo groot maken dat mijn ribben al meermaals kennis gemaakt hebben met haar voetjes. Ik denk dat die bewegingen met stip op één staan als je me vraagt wat ik ga missen aan zwanger zijn.

2 De controles bij de gynaecoloog en vroedvrouw

DSC_0048.jpg

We hebben ongeveer maandelijks een controle gehad bij de gynaecoloog. Deze controles werden aangevuld door de huisbezoeken van een vroedvrouw. Over het onder de arm nemen van een vroedvrouw schrijf ik binnenkort een blog. Over de gynaecoloog wil ik het nu wel eventjes hebben. Tijdens de controles van de gynaecoloog werd er vooral gekeken naar het medische aspect: de groei van ons kindje, de werking van de organen, mijn gezondheidstoestand, … Onze gynaecoloog maakte bij elke echografie ook een 3D-echo. De eerste duidelijke 3D kregen we bij de 20-wekenecho. Ongelofelijk hoe ze er echt al als een mensje uitzag. Dat konden we op dat moment haast niet geloven. Sindsdien mochten we haar elke keer in 3D bewonderen. Dat waren echt prachtige momenten. Nu we haar in levende lijven kennen, kan ik zeggen dat ze er ook effectief op lijkt. Oh ja, ik denk ook dat wij ’s werelds grappigste gynaecoloog hebben, dat maakt de controles natuurlijk extra leuk!

3 De band met dat kleine ongeboren mensje in je buik

Ik moet toegeven… Die band tussen mij en het kleine mensje in mijn buik was er niet meteen. Ik ben er zeker van dat dit te maken heeft met de miskraam die we in 2017 doormaakten. Toen had ik me meteen enorm gehecht aan dat leventje in mijn buik. Dat maakte het natuurlijk des te moeilijker toen we na acht weken afscheid moesten nemen. Daarom hield ik deze keer wat langer afstand. Om mezelf te beschermen en niet opnieuw zo hard gekwetst te worden, mocht het weer misgaan. Ook toen bleek dat alles goed zat, duurde het nog even vooraleer ik echt een band voelde. Door het vele ziek zijn, overgeven en de ziekenhuisopnames voelde ik het gewoon niet. Ik voelde me daar op dat moment heel erg schuldig over. Dit kindje was namelijk heel gewenst en oh-zo-welkom! Gelukkig begon ik me beetje bij beetje te binden aan dat kleine meisje. Het moment dat ze een naam kreeg, was voor mij een kantelpunt. Vanaf dat moment was ze mijn dochter, diegene waar ik alles voor zou geven en doen. Ik kan nu al zeggen dat ik dolverliefd op haar ben!

4 De nesteldrang

Ik heb altijd graag een proper en opgeruimd huis gehad, maar zelf ‘had ik daar nooit veel tijd voor’. Tijdens de eerste maanden van mijn zwangerschap was ik totaal niet in staat om iets te poetsen of op te ruimen. Dankzij mijn mama en man bleef het huis toch netjes. Toen het derde trimester aanbrak, stak de nesteldrang de kop op: het plan om ons hele huis dit jaar à la Marie Kondo op te ruimen, mijn kleerkast opruimen, de babykleertjes wassen, vouwen en strijken en “oh, daar ligt ook nog een stofje”! Harde buiken en misselijkheid die nu en dan nog stevig de kop op staken, zorgden ervoor dat ik niet teveel kon toegeven aan die nesteldrang. Ik moet zeggen dat ik hoop dat dit een blijvend fenomeen is. Want zo’n huis dat er altijd spik en span uitziet, dat wil toch iedereen?

5 De mooiste babyspullen verzamelen

Jaren naar uitgekeken en nu kon ik me eindelijk laten gaan… Van kleertjes tot meubeltjes, van decoratiestukken tot praktische benodigdheden. Ik heb de voorbije maanden onwijs veel online geshopt en mijn hart maakte altijd een sprongetje wanneer de bel ging en de pakjesdienst aan de deur stond. Ik heb in al die maanden superveel leuke merkjes leren kennen en moet me vaak inhouden om niet nog meer te bestellen. Voorlopig denk ik dat we al het nodige (en zelfs meer) in huis hebben. Dat zal waarschijnlijk nog serieus uitgebreid worden met spulletjes die op onze geboortelijst staan. Dat die kleine meid verwend zal zijn, daar bestaat geen twijfel over. Ik word alleen maar blij van al die leuke, schattige én interieurproof spulletjes (houten speelgoed, yay! Boekjes, dubbel yay!). Wie daar niet zo blij van wordt? Mijn bankrekening en portefeuille natuurlijk, sorry vriendjes!

DSC_0203

Zo zie je maar… Ook al loopt een zwangerschap moeilijk en vind je het moeilijke maanden, er zijn altijd positieve kanten te vinden. Alleen is het soms eventjes zoeken. Maar eerlijkheidshalve, ik was toch ontzettend blij toen ik haar eens in m’n armen had!

Welke momenten van jullie zwangerschap vonden jullie geweldig? Wat misten jullie na de zwangerschap? De buik, de stampjes, … ?

Persoonlijk • 5 leuke boekjes over vriendschap in het boekenkastje van onze dochter

DSC_0039

Maart is de maand waarin we ons kleine meisje eindelijk mogen verwelkomen. Toeval of niet, maar maart is ook de Jeugboekenmaand. Zoals ik al eens zei, ben ik gek van boeken. Iedereen die mij goed kent, weet dat. Toen ik vorige maand verrast werd met een babyshower, hadden de organisatoren geregeld dat iedereen een boekje zou meebrengen voor onze dochter. Met persoonlijke boodschap. Mijn hart maakt nog steeds een sprongetje. Toen ik de boekjes rustig eens doorbladerde en las, merkte ik op dat veel boekjes het thema ‘vriendschap’ hebben. Laat dat nu net het thema van de jeugdboekenmaand van dit jaar zijn. In onderstaand filmpje leggen de meter en peter van de Jeugdboekenmaand Tatyana Beloy  en Bart Moeyaert uit waarom zij dit i zo belangrijk vinden.

Ik ging door de voorlopige boekencollectie van het kleine mevrouwtje en selecteerde 5 toffe boekjes over vriendschap. De volgorde waarin ik de boekjes voorstel is volledig willekeurig (want stiekem zijn al die boekjes even leuk!)

  1. Jip & Janneke (Annie M.G. Schmidt): Wie kent deze twee Hollandse buurkindjes en vriendjes niet? De twee maken de gekste avonturen mee, steeds in elkaars gezelschap of in dat van hun andere vriendjes: hondje Takkie en poes Siepie. Ik denk dat hier niet veel extra uitleg bij nodig is vanwege de bekendheid van deze vriendjes.
  2. Tiny (Gilbert Delahaye): Nog zo’n klassieker! Dit waren vroeger mijn lievelingsboeken. Ik kon uren spenderen met het (her)lezen van de avonturen van Tiny en haar vrienden. De illustraties zijn ook zo mooi, lekker vintage. Ik ben superblij dat deze verhalen het nog steeds goed doen en ik hoop dat mijn dochter er net zoveel van zal genieten als ik destijds.
  3. Gonnie en vriendjes – Raf en Rosie, dol op water (Olivia Dunrea): Dit boekje leerde ik onlangs pas kennen. Ik kreeg het cadeau van mijn schoonzusje. Haar zoontje van tweeënhalf is gek van de verhaaltjes van Gonnie en zijn vriendjes. Dit gansje maakt de leukste dingen mee met mijn vriendjes. In het boekje ‘Raf en Rosie, dol op water’ zien we de twee gansjes Raf en Rosie aan het werk in het water: spetteren, plonsen, schuiven op ijs, … Deze boekenreeks is echt gericht op peuters, terwijl Jip & Janneke en Tiny misschien voor de iets oudere kinderen bedoeld zijn. Gonnie heeft zoekspel in de vorm van een app. Lijkt me heel leuk als extraatje bij de boekjes.
  4. Ik wens je meer (Amy Krouse Rosenthal): ‘Ik wens je meer’ kregen we bij ons huwelijk cadeau van één van mijn beste vriendinnen. Het boekje staat vol originele wensen voor iemand die je nauw aan het hart ligt. De wensen zijn heel origineel en worden steeds verduidelijkt met een mooie illustatie. Zeker de moeite waard, zowel voor volwassenen als voor kinderen.
  5. De mooiste vis van de zee (Marcus Pfister): Dit boekje kreeg ik bij mijn babyshower van mijn jongere zusje, die meter zal worden van onze dochter. Ze koos dit boekje voor de mooie achterliggende boodschap. In de grote, diepe zee zwemt een vis met prachtige schubben. Alle andere zeedieren kijken hem na maar omdat hij zo bezig is met zijn eigen uiterlijk, heeft hij maar weinig oog voor de anderen. Op een dag komt een ander klein visje vragen of hij misschien zo’n prachtige schub krijgt. De mooiste vis van de zee stuurt hem snel weer weg want hij wil zijn schubben helemaal niet afgeven. Al snel wil geen enkele vis nog iets met hem te maken hebben. Wanneer de mooiste vis van de zee vrienden begint te missen, deelt hij al zijn schubben uit. Zo wordt hij misschien niet meer de mooiste, maar wel de gelukkigste vis in de zee. In deze reeks zijn er ook nog andere titels te koop.

Ik hoop dat jullie iets aan deze boekentips hebben. Ik kan in elk geval niet wachten tot ik kan beginnen voorlezen aan onze dochter! Wanneer begonnen jullie met voorlezen en welke zijn jullie favoriete voorleesboekjes voor baby’s?

DIY • zelf een speendoekje naaien

DSC_0810.jpg

Vorige week ontving ik mijn langverwachte, op maat gemaakte, babynestje. Ik bestelde het bij Mr. & Mrs. Peekaboo en ben er heel erg tevreden over. Ze naaien alles zelf op basis van stofkeuzes die je maakt. Ik koos voor een katoenen veertjesstof en een roze wafelstof. Hoe het er in z’n geheel uitziet, show ik één dezer dagen wel eens op Instagram. Ik bestelde bij hen ook enkele losse meters van de veertjesstof om zelf te verwerken in één of ander naaiprojectje. Vandaag: speen – of tuttendoekjes, zoals in de volksmond wel eens gezegd wordt.

Ik gebruikte de stof met veertjesprint aan de ene kant en ik koos voor een ecru wafelstof dat hier nog in de stoffenkast lag voor de achterkant. Ik maakte één variant met een wit lintje en wit stiksel en eentje met een zwart lint en stiksel. Zo krijg met twee dezelfde stoffen toch een verschillend resultaat. Wil je zelf ook zo’n speendoekje naaien? Ik leg het je graag stap voor stap uit:

  1. Teken het patroontje af op beide stoffen. Ik maakte een patroon op karton omdat de speendoekjes bijna aan de lopende band gemaakt worden en dan is het wel handig als je gewoon moet overtekenen. Ik koos voor een vierkant met zijden van 17,5 centimeter maar daar kan je natuurlijk in variëren: een andere maat, een andere vorm, … Alles kan! Knip ze nadien uit de stof.
  2. Knip het lint. Je hebt hier verschillende opties: je kan werken met gewoon lint of biaislint. In de eerste versie gebruikte ik het gewone witte lint, in de tweede versie gebruikte ik het biaislint. Ik knipte ze op 25 centimeter, want het wordt dubbelgevouwen en een stukje gebruik je om vast te stikken. Je houdt van die 25 centimeter een lusje van ongeveer 10 centimeter open. Ook hier kan je natuurlijk variëren: korter, langer, …
  3. Leg beide stoffen met de goede kanten op elkaar. Het lintje plooi je dubbel en leg je tussen de stoffen (dus met de lus naar binnen). Ik laat ongeveer één centimeter naar buiten komen, zodat ik zeker voldoende ruimte heb om te naaien. Speld het geheel vast.
  4. Ik steek altijd twee speldjes van dezelfde kleur dwars. Dit duidt voor mij aan waar ik moet beginnen en eindigen met naaien. Je naait dus een paar centimeter niet, want dat wordt de opening om straks je werkje doorheen naar buiten te keren.
  5. Naai rond om rond op persvoetbreedte. Naai de ruimte tussen de twee dwarsgestoken spelden dus niet dicht.
  6. Knip de hoekjes af. Dat zorgt voor een mooier eindresultaat als je het doekje gaat keren. Keer daarna de stoffen binnenstebuiten zodat je de goede, afgewerkte kanten ziet. Om mooie rechte hoeken te krijgen, gebruik je een kopspeld en trek je de hoekjes naar buiten.
  7. Het doekje is nu bijna klaar. Er is enkel nog de opening die we gebruikt hebben om te keren. Speld deze dicht en naai dan nog eens volledig rond zodat alles netjes gesloten is.

Stap voor stap copy

Wil je biaislint gebruiken in plaats van gewoon lint? Dan voeg je gewoon onderstaande stapjes toe tussen stap 2 en 3. Ik noem ze even 2A en 2B.

2A. Knip het biaislint op de gewenste maat. Vouw het dubbel en speld het vast. Zo krijg je meteen het uitzicht van een ‘normaal’ lint.

2B. Naai het biaislint nu dicht. Vanaf hier kan je de stapjes verder volgen zoals hierboven beschreven.

Zwart lint

Ik maakte één speendoekje voor ons meisje, om haar collectie uit te bereiden. Eentje hou ik bij om bij 200 volgers op Instagram weg te geven, als cadeautje voor één van jullie. Of je kan natuurlijk ook zelf aan de slag! Veel plezier!