Huis • Marie Kondo: voor- en nafoto’s van de dressing

Eén van mijn doelstellingen voor 2019 was om ons huis volledig op te ruimen à la Marie Kondo. De eerste stap naar een opgeruimd huis, begint volgens haar in de kleerkast. In ons geval: de dressing. Onze dressing ligt in het verlengde van onze slaapkamer. Elke keer als ik in bed lig, kan ik de dressing dus zien. Hieronder deel ik enkele foto’s van de dressing voor de opruimactie. Eerlijk, ik ben een beetje beschaamd…

Dressing voorOorspronkelijk hingen er dus geen deuren aan de kasten. Dat oogde voor mij héél erg rommelig en ik werd er onrustig van. Gelukkig hadden we nog schuifdeuren liggen die we konden hergebruiken. Voor de kasten die open blijven, gingen we op zoek naar een strakke opbergmanier. Ik vond de witte, stoffen bakken bij IKEA. Daarin bewaar ik nu sjaals, handtassen, yoga-materiaal, dekbedden, kapstokken, … Ziet er toch meteen véél beter uit, niet?

Dressing na

Natuurlijk werd het probleem niet alleen opgelost door deuren te hangen en dozen te plaatsen. Er werd ook grondig gesorteerd, geselecteerd en ik hield alleen maar waar ik gelukkig van werd. Nogmaals eerlijk, dat is niet bijster veel. Misschien heeft het te maken met de zwangerschapshormonen, maar heel veel kleding belandde op de ‘weg’-hoop. Die kledingstukken passen op de één of andere manier niet meer bij me. Ik heb echt het gevoel dat ik op zoek moet naar een nieuwe kledingstijl. Iemand stijladvies? Ik kan het gebruiken!

De lades van de kleerkast werden, net zoals de rest van de dressing, grondig aangepakt.

Lades voor en na.jpg

Véél beter, toch? In de commode van onze kleine meid maakte ik alvast een goede start en vouwde ik ook alles volgens de Konmari-methode.

Commode

Zo, eerste categorie: check. Klaar voor de volgende en misschien wel de moeilijkste van allemaal (voor mij dan toch): de boekenkast. Hoe ik dat aanpak? Dat lezen jullie in het artikel van volgende week.

Hoe staat het met jullie opruimacties?

 

DIY • zelf een speendoekje naaien

DSC_0810.jpg

Vorige week ontving ik mijn langverwachte, op maat gemaakte, babynestje. Ik bestelde het bij Mr. & Mrs. Peekaboo en ben er heel erg tevreden over. Ze naaien alles zelf op basis van stofkeuzes die je maakt. Ik koos voor een katoenen veertjesstof en een roze wafelstof. Hoe het er in z’n geheel uitziet, show ik één dezer dagen wel eens op Instagram. Ik bestelde bij hen ook enkele losse meters van de veertjesstof om zelf te verwerken in één of ander naaiprojectje. Vandaag: speen – of tuttendoekjes, zoals in de volksmond wel eens gezegd wordt.

Ik gebruikte de stof met veertjesprint aan de ene kant en ik koos voor een ecru wafelstof dat hier nog in de stoffenkast lag voor de achterkant. Ik maakte één variant met een wit lintje en wit stiksel en eentje met een zwart lint en stiksel. Zo krijg met twee dezelfde stoffen toch een verschillend resultaat. Wil je zelf ook zo’n speendoekje naaien? Ik leg het je graag stap voor stap uit:

  1. Teken het patroontje af op beide stoffen. Ik maakte een patroon op karton omdat de speendoekjes bijna aan de lopende band gemaakt worden en dan is het wel handig als je gewoon moet overtekenen. Ik koos voor een vierkant met zijden van 17,5 centimeter maar daar kan je natuurlijk in variëren: een andere maat, een andere vorm, … Alles kan! Knip ze nadien uit de stof.
  2. Knip het lint. Je hebt hier verschillende opties: je kan werken met gewoon lint of biaislint. In de eerste versie gebruikte ik het gewone witte lint, in de tweede versie gebruikte ik het biaislint. Ik knipte ze op 25 centimeter, want het wordt dubbelgevouwen en een stukje gebruik je om vast te stikken. Je houdt van die 25 centimeter een lusje van ongeveer 10 centimeter open. Ook hier kan je natuurlijk variëren: korter, langer, …
  3. Leg beide stoffen met de goede kanten op elkaar. Het lintje plooi je dubbel en leg je tussen de stoffen (dus met de lus naar binnen). Ik laat ongeveer één centimeter naar buiten komen, zodat ik zeker voldoende ruimte heb om te naaien. Speld het geheel vast.
  4. Ik steek altijd twee speldjes van dezelfde kleur dwars. Dit duidt voor mij aan waar ik moet beginnen en eindigen met naaien. Je naait dus een paar centimeter niet, want dat wordt de opening om straks je werkje doorheen naar buiten te keren.
  5. Naai rond om rond op persvoetbreedte. Naai de ruimte tussen de twee dwarsgestoken spelden dus niet dicht.
  6. Knip de hoekjes af. Dat zorgt voor een mooier eindresultaat als je het doekje gaat keren. Keer daarna de stoffen binnenstebuiten zodat je de goede, afgewerkte kanten ziet. Om mooie rechte hoeken te krijgen, gebruik je een kopspeld en trek je de hoekjes naar buiten.
  7. Het doekje is nu bijna klaar. Er is enkel nog de opening die we gebruikt hebben om te keren. Speld deze dicht en naai dan nog eens volledig rond zodat alles netjes gesloten is.

Stap voor stap copy

Wil je biaislint gebruiken in plaats van gewoon lint? Dan voeg je gewoon onderstaande stapjes toe tussen stap 2 en 3. Ik noem ze even 2A en 2B.

2A. Knip het biaislint op de gewenste maat. Vouw het dubbel en speld het vast. Zo krijg je meteen het uitzicht van een ‘normaal’ lint.

2B. Naai het biaislint nu dicht. Vanaf hier kan je de stapjes verder volgen zoals hierboven beschreven.

Zwart lint

Ik maakte één speendoekje voor ons meisje, om haar collectie uit te bereiden. Eentje hou ik bij om bij 200 volgers op Instagram weg te geven, als cadeautje voor één van jullie. Of je kan natuurlijk ook zelf aan de slag! Veel plezier!

Persoonlijk • een brief aan onze dochter

Lieve, kleine meid

Niet lang meer… Echt niet lang meer voordat we je kunnen bewonderen, besnuffelen, vertroetelen en je al onze liefde kunnen geven. Wat een weg hebben we samen afgelegd, tijdens die (bijna) negen maanden in mijn buik. 

Het begon met een duidelijke tweede streep op een zwangerschapstest begin juli. We woonden toen exact één week in ons nieuwe huisje: het huis waarin jij zal opgroeien, de plek die jij ‘thuis’ kan noemen. De plek waar je papa en ik altijd voor je zullen klaarstaan voor een goede babbel, een warme knuffel of een alles-vertellende stilte (want ook daar is plaats voor). Weet dat je hier voor honderd procent jezelf mag zijn, kan groeien en kan openbloeien. We beloven dat we je hierin zullen begeleiden en steunen, maar dat we je ook voldoende ruimte zullen geven om de wereld zelf te ontdekken. 

Enkele weken na de zwangerschapstest begon het met de gezondheid van mama achteruit te gaan. Dat zorgde voor heel wat twijfels en bezorgdheden: zou alles met jou wel goed gaan en krijg je alles wat je nodig hebt? De allereerste echo bracht snel duidelijkheid: je deed het prima! Meer dan prima zelfs. Ons hart smolt toen we jouw hartslag door de speakers van het echotoestel hoorde bonken. Je kreeg de troetelnaam ‘molleke’. Elke echo was het opnieuw spannend afwachten of alles nog steeds in orde zou zijn. We werden keer op keer gerustgesteld. Je lag zelfs voor op de curve! Wat een wonder, hoe jouw kleine lijfje in dat van mij kon groeien. Eerst de grootte van een sesamzaadje, enkele maanden later het gewicht en de lengte van een sappige watermeloen. Ik kan niet wachten tot ik in jouw sappige babybeentjes kan bijten – niet echt bijten dan, natuurlijk. Mama en papa zullen alles geven om je een gezonde opvoeding te geven: veel fruit en verse groentjes, maar met af en toe ook een heerlijke, zelfgebakken cake van papa. Mooie balans, toch? We willen ook veel met je gaan wandelen in onze mooie groene omgeving – zo kunnen mama en papa ook tegemoet komen aan hun goede voornemens. We hopen dat dit je zal helpen om op te groeien tot een sterke, gezonde meid. 

Na enkele maanden brainstormen en veel online winkelen, staat je kamertje ook voor je klaar. Alle spulletjes werden zorgvuldig uitgekozen of kregen we cadeau van mensen die ons dierbaar zijn. Zo kreeg je het bedje waarin je zal slapen van je lieve meter en een superzacht knuffelschaapje van je peter. In de hoek van de kamer staat een mooie, roze zetel met binnen handbereik supermooie kinderboeken. Dat wordt ons voorleesplekje. Stiekem hoop ik dat je de leeskriebels van mama en papa geërfd hebt en dat je zoveel van boeken zal houden als wij. Er liggen er alvast een hele hoop klaar die niet kunnen wachten om voorgelezen te worden. En stiekem, ik kan er ook niet op wachten!

Ik kan nog uren doorgaan met beloftes maken, maar dat ga ik niet doen. Het is immers de eerste keer dat ik mama zal worden. Mama van een prachtige dochter, dat weet ik nu al zeker. Ik kan je niet beloven dat ik alles ‘juist’ zal doen, want heel veel zal ik zelf nog moeten leren. Leren gaat vaak gepaard met proberen en falen, vallen en opstaan. Hoewel dat vallen en falen niet makkelijk zal zijn, weet ik zeker dat het me zal helpen om de best mogelijke mama te worden, jouw mama. 

Ik kocht enkele dagen geleden een rompertje met een prachtige lijfspreuk op: live, love, laugh. Het had niet toepasselijker kunnen zijn want: leven, liefde en een lach, dat wens ik jou elke dag.

Tot snel kleine meid! 

Een hele dikke knuffel en kusjes
van je mama.

 

Persoonlijk · Sanne bevalt en neemt mee…

DSC_0385Waarschijnlijk: veel, te veel. Dat is wat ik meeneem in mijn ziekenhuiskoffer. Wanneer we op vakantie gaan of een weekendje weg geboekt hebben, is het altijd mijn koffer die uitpuilt van de spulletjes. Ik ben namelijk nogal graag op ‘alles’ voorzien. Met het gevolg dat bij terugkeer de helft van wat in mijn koffer zit, onaangeraakt weer in de kast verdwijnt. Hoewel we bij onze trip naar het ziekenhuis op slechts een kwartiertje van ons huis vertoeven (en de hubby dus gemakkelijk even over en weer kan rijden), ben ik toch graag ruim voorzien. Want ja, weet ik veel wat er allemaal mee moet in die ziekenhuiskoffer…

Ik ging daarom op het wereldwijde web op zoek naar lijstjes – voor degenen die me goed kennen, jullie weten hoeveel ik van lijstjes hou – en checklists voor de ziekenhuiskoffer. Wie zoekt, die vindt! Zo vond ik er heel wat op Nederlandse sites en enkele op de website van Belgische ziekenhuizen. Het leek alsof op elk lijstje wel iets stond, maar geen enkel voelde voor mij ‘compleet’. Daarom legde ik alle lijstjes bij elkaar en stelde ik zelf een checklist samen. Die kan je hier downloaden, voor wie wil!

Ik verdeelde de checklist in verschillende categorieën: administratie, tijdens de bevalling en vlak na de geboorte, kleding en verzorging voor tijdens het verblijf op de materniteit (zowel voor mama als voor baby), media, varia en papa. Bij enkele categorieën geef ik graag nog enkele tips mee.

Administratie

Deze documenten zijn zo goed als allemaal in je portefeuille te vinden, maar voor de zekerheid heb ik deze documenten ook nog eens allemaal gekopieerd en in een mapje gestoken. Want ja, je weet maar nooit hé!

Voor tijdens de bevalling

Alle spullen voor tijdens en vlak na de bevalling steken in een apart zakje in mijn koffer. Zo moet ik niet beginnen zoeken wanneer het zover is. Ik kocht een rood gestreept nachtkleedje met knoopjes van bij H&M om – hopelijk –  in te bevallen. Dit nachtkleed is vergelijkbaar. Blijkbaar krijg je wel zo’n elegant ziekenhuis-jurkje als je om een epidurale verdoving vraagt. Nog een extra motivatie om het zo proberen uit te zitten. Dit kleedje lijkt me handig om meerdere redenen: ze kunnen gemakkelijk aan ‘de beneden’ voor onderzoek, de knoopjes kunnen open voor de monitor en na de geboorte kunnen die knoopjes ook opengedaan worden om de baby rechtstreeks op je huid te leggen.

Ik plaatste ook ontspanningsartikelen op mijn lijstje. Geen idee of ik eraan toekom, maar misschien kan één van deze items me op bepaalde momenten wel tot rust brengen.

Kleding voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

H&M deed de voorbije weken gouden zaken door mijn zwangerschapsaankopen. Ook de borstvoedingstops en bh’s komen van daar.

De oma-onderbroeken (met voldoende plaats voor die gigantische maandverbanden) kocht ik bij Zeeman.

Verzorgingsspullen voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

Ik heb ervoor gezorgd dat al mijn verzorgingsproducten nu al in mijn koffer zitten en dat ik hier niet naar op zoek moet als de bevalling is ingezet. Hoe deed ik dit? Van de make-up die ik wil meenemen kocht ik gewoon een tweede exemplaar. Die extra concealer zal later zéker nog van pas komen om wallen weg te werken. Van de shampoo, zeep, deodorant en vaseline kocht ik bij Kruidvat de kleine versies. Heel handig om mee te nemen! We hebben thuis een elektrische tandenborstel, dus ik kocht twee gewone tandenborstels voor in de koffer.

DSC_0394

Last minute-lijstje

Op mijn koffer ligt nog een extra lijstje met dingen die last minute nog mee moeten, zoals bijvoorbeeld het zwangerschapsboekje, de camera, mijn eigen hoofdkussen, mijn bullet journal, …. Zo vergeten we die (hopelijk) ook niet.

De rest spreekt voor zich, denk ik. Heb je nog vragen? Die kan je altijd stellen in de comments of via een mailtje. Na de bevalling zal ik dit artikel waarschijnlijk nog aanpassen met extra tips en kan ik misschien ook laten weten welke spulletjes uiteindelijk niet nodig bleken te zijn. Oh ja, trouwens, ik heb alles eerlijk zelf betaald. Ik plaatste de links er gewoon bij om het voor jullie wat makkelijker te maken!

Ik ben zelf alleen nog wat onzeker of ik wel genoeg babykleertjes mee heb. Zijn er tips hierover?

Voor ieder onder ons die binnenkort moet bevallen of op bevallen staat:

VEEL SUCCES LADIES, WE CAN DO THIS!

DIY • Je eigen naailabels

Nu we elke dag een stapje dichter komen bij het verwelkomen van ons meisje, krijg ik steeds meer zin om leuke dingen voor haar te maken. Het komt er natuurlijk niet altijd van – gebrek aan energie of misselijk of … – maar wanneer het lukt en ik heb een idee, haal ik mijn goede vriend uit de kast. Het leek me daarom leuk om mijn zelfgemaakte kleertjes, tuttendoekjes, lakentjes, … te voorzien van een eigen naailabel (want hoewel ik maar een beginner ben, ben ik toch altijd trots om mijn eigen creaties te laten zien). 

Ik schuimde eerst het internet af en zocht naar een plek waar ik zelf gepersonaliseerde naailabels kon bestellen. Al vrij snel bleek dat je deze dan in grote oplages moest laten maken en daar hing natuurlijk een aardig prijskaartje aan vast. Op zoek naar een andere, leukere, manier dan maar! Waarom de labels niet zelf maken? Na wat denkwerk ontstonden er twee pistes: werken met transferpapier of werken met een stempel. Ik koos voorlopig voor het transferpapier. Willen jullie weten hoe ik te werk ging? Wel, zo:

  1. Koop een lint dat de basis van je naailabels zal worden. Ik koos voor een beige katoenen lint, maar je kan ook kiezen voor een wit, gekleurd of zwart lint. 

    Tip: afhankelijk van je kleur lint, moet je je transferpapier kiezen. Er bestaat namelijk transferpapier voor lichte kleuren (dit gebruikte ik) of voor donkere kleuren.

  2. Ontwerp een logo en print het af op transferpapier. Meet eerst hoe hoog het lint is en bepaal aan de hand daarvan de afmetingen. Vergeet bij het printen op transferpapier niet om je ontwerp te spiegelen.
  3. Knip je logo uit.

  4. Leg je uitgeknipte logo op het lint (met de gedrukte kant naar beneden)

  5. Strijk het transferpapier op het lint. De strijkinstructies vind je meestal terug op de verpakking van het transferpapier.

  6. Knip het lint in stukjes. 

  7. Je label is klaar, nu alleen nog vastnaaien. Het vastnaaien kan op verschillende manieren gebeuren: tussen de naad of rechtstreeks op het stof. Aan jou de keuze!

Ik ben alvast tevreden over de optie met transferpapier maar de stempeloptie zal ik zeker ook eens proberen.

Hebben jullie je eigen naailabels? Maakten jullie deze ook zelf of hebben jullie die ergens laten maken? Laat het me zeker weten!

Huis • De Marie Kondo-challenge: kleding

De eerste stap naar een opgeruimd huis begint in de kleerkast. Bij veel mensen, inclusief mezelf, puilt de kleerkast uit met kleding die lange tijd niet meer gedragen is. Word je gelukkig van al die niet-gedragen kleding? Het antwoord is vast ‘nee’, maar misschien kan je er andere mensen wel nog gelukkig mee maken. Breng ze bijvoorbeeld naar de kringloopwinkel, een organisatie die kleding verzamelt voor kansarme gezinnen, verkoop ze tweedehands of breng ze naar de kledingcontainer. Ook een leuk idee: organiseer een vrouwenavond met vriendinnen en laat hen kiezen uit de kledingstukken die jouw kleerkast niet meer haalden. Wedden dat een vriendin gek is op dat ene jurkje? Zij blij, jij blij. Win-win dus! 

Het kaf van het koren scheiden

Hoe begin je nu aan deze heuse opruimactie? Wel, dat is heel simpel! Verzamel alle kledingstukken die je in huis hebt (dus ook die rondslingerende sokken naast het bed en alle kleding die in de was of bij de strijk ligt) en leg ze op een grote stapel op de grond of op het bed. Je kan dit best gezinslid per gezinslid doen en niet alles door elkaar. Dat maakt het opruimen nadien wat makkelijker. Wanneer alles op een stapeltje – of eerder ‘stapel’ ligt, schrik niet van de hoeveelheid aan kleding – kunnen we beginnen. Neem plaats bij de berg kleding en houd elk kledingstuk in je handen, ook die sokken die je eerder bij elkaar hebt geraapt. Stel jezelf de vraag: “Word ik hier gelukkig van?”. Alles waar je gelukkig van wordt, leg je aan één kant van de ruimte. Alles waar je geen bijzonder gevoel van krijgt, gaat in een doos. Later kan je die doos uitsorteren en bekijken wat je met deze kledingstukken wil doen om ze een tweede leven te geven.

Vouwen of hangen?

Wanneer je beslist hebt waar je gelukkig van wordt, is het tijd om deze kleding terug op te bergen in de kast. Marie Kondo vouwt bijna al haar kledingstukken, met uitzondering van kledingstukken die moeilijk te vouwen zijn of makkelijk kreuken (bijvoorbeeld jassen, hemden). Ik moet eerlijk toegeven dat ik dit niet doe. Ik hang alle kledingstukken die ik dagelijks draag op. De rest van mijn kleding: pyjama’s, sportkleding, ondergoed, topjes of t-shirts om onder bijvoorbeeld een trui te dragen ,… vouw ik wel op. De hangende kleding sorteer ik wel steeds per categorie (jassen bij jassen, truien bij truien, …) en van lange kleding naar de korte. De gevouwen kleding wordt van donkere kleuren achteraan naar lichte kleuren vooraan gesorteerd. Om alle gevouwen kleding op te bergen, kan je schoendozen gebruiken maar ik gebruik deze dozen van IKEA. Als je niet graag met dozen werkt, kan je ook ladeverdelers gebruiken, zoals bijvoorbeeld deze

Hoe vouw ik mijn kleding op?

Omdat het woordelijk moeilijk uit te leggen is hoe je alles precies moet vouwen, maakte ik enkele foto’s. Hopelijk is het op deze manier duidelijk!

Hoe vouw ik bovenstukken?

Hoe vouw ik broeken?

Hoe vouw ik ondergoed en sokken?

Nu je basics van het vouwen onder de knie hebt, kan je eigenlijk alle soorten kledingstukken opvouwen. 

Wat dan met accessoires?

Riemen, handtassen, oorbellen, halskettingen, armbanden, … Natuurlijk ga je daar met dezelfde grove borstel door. Alleen houden waar je gelukkig van wordt dus. Nadien kan je deze op een mooie manier uitstallen, aan jou de keuze hoe je dit doet.

Aan de slag!

Zo, nu is het aan jullie (en mezelf) om die kleding eens goed aan te pakken. Neem je tijd, want dit is geen klusje dat je op één, twee, drie klaarspeelt. Mijn vorige ervaring? Er kruipt wat tijd in, maar het is het helemaal waard!

Ik ben heel erg benieuwd naar jullie opruimacties!

Tip: voor en na foto’s zijn altijd héél leuk om achteraf te vergelijken. Deel deze foto’s via de hashtag #sanneruimtopmetmariekondo

Huis • Marie Kondo, de opruimchallenge

Ik neem jullie graag mee terug in de tijd. Naar de zomer van 2016, om precies te zijn. We woonden toen ongeveer anderhalf jaar in ons appartementje. Mijn buurvrouw, een evenbeeld van mezelf, heeft graag alles opgeruimd, netjes en krijgt ook regelmatig creatieve uitspattingen. Ze vertelde me over een boek dat ze gelezen had van één of andere Japanse opruimgoeroe. Ik trok meteen de wenkbrauwen op en moest een lachje onderdrukken. Een opruimgoeroe? Wat moest ik me daarbij voorstellen? Sceptisch maar toch nieuwsgierig, leende ik het boek: ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo. Omdat ik zo benieuwd was, las ik het (bijna) in één ruk uit. Ik was zo onder de indruk van wat ze schreef dat ik ook besloot om haar tweede boek te lezen: ‘Spark Joy’. Het tweede boek is meer een praktische gids, daar het er in het eerste boek theoretischer aan toegaat. Daar, in de warme zomer van 2016, gebeurde het voor het eerst: ik ging aan de slag met de Konmari-opruimmethode – en liquideerde zo maar eventjes 15 vuilzakken uit ons (niet eens zo rommelige) appartementje. 

Marie Kondo

“Je leven begint pas echt wanneer je je huis hebt opgeruimd”, zo begint Marie Kondo haar tweede boek. Marie is een thirty-something Japanse auteur die gespecialiseerd is in organiseren en opruimen. Volgens zichzelf is ze al geïnteresseerd in opruimen sinds haar kindertijd en ruilde ze zelfs de speeltijd in om de boekenkasten in de klas te organiseren. Na een tijd van spullen weggooien kwam ze tot de conclusie dat het eigenlijk niet gaat om spullen weggooien maar om het houden van de dingen die je gelukkig maken. Dé hamvraag tijdens het opruimen is dan ook “Does it spark joy?” of “Word ik hier gelukkig van?”

De opruimchallenge van 2019

Vorig jaar verhuisden we van ons appartement naar een huis. Ik bleek toen net zwanger en heel ziek. Het uitpakken van die verhuisdozen is dus wel gebeurd, maar niet op de Marie Kondo-way. Eerder op een ‘ditpastwelindezekast-way’. Dat wil ik graag terug veranderen want mijn hoofd was veel leger toen mijn woning dat ook was. Wanneer je volgens de Konmari-methode aan de slag gaat, moet je niet kamer per kamer in huis gaan opruimen, maar wel categorie per categorie. Het uit de doeken doen van elke categorie in deze blogpost zou te veel informatie zijn. Dat is één van de redenen waarom ik er graag elke twee maanden eentje wil uitlichten. De andere reden: derde trimester van de zwangerschap. Wél nesteldrang, niet voldoende energie om mijn hele huis in één keer aan te pakken. Ook een baby die de komende maanden waarschijnlijk veel tijd en energie zal vragen – en die ik ook maar al te graag zal geven – zal sowieso een uitdaging op zich zijn. Daarom: elke twee maanden, een nieuwe categorie. Aan het begin van de maand geef ik wat meer uitleg over de betreffende categorie en daarna kunnen we aan de slag. Wie doet er mee?  

Januari-februari: kledij

Maart-april: boeken

Mei-juni: papierwerk

Juli-augustus: komono – keuken

September-oktober: komono – badkamer

November: komono – garage

December: spullen met emotionele waarde

Vergeet zeker niet om jullie opruimacties te showen op Instagram: #sanneruimtopmetmariekondo

Nu op Netflix: Tidying up with Marie Kondo

Wie niet kan wachten op de inhoud van die blogposts, kan natuurlijk de boeken gaan lezen of alvast ‘Tidying up with Marie Kondo’ op Netflix gaan bingewatchen. Daarin kan je Marie Kondo live aan het werk zien in de huizen van Amerikaanse gezinnen met heel uiteenlopende levens. Het bewijs dat iedereen het kan! 

Wie trouwens geïnteresseerd is in opruimen en minimaliseren maar niet per se de methode van Marie Kondo wil volgen, neem zeker eens een kijkje op de blog en instagrampagina van An (@nononsonsmom_an). Zij host momenteel de minsgame, waarbij je ook elke dag spulletjes moet opruimen (en wegdoen) die je eigenlijk niet meer nodig hebt.

Veel succes en vergeet niet om je opruimacties te delen!

Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Als je me enkele jaren geleden vroeg wat mijn grote droom was, antwoordde ik steevast: ‘zwanger worden’. Ik ben al jaren samen met mijn high school sweetheart en het was voor ons beide al snel duidelijk dat er ooit kindjes zouden komen. Liefst drie, als het dan ook nog even kon. In mijn omgeving werden de voorbije jaren ontzettend veel baby’s geboren. Al die schattige ukjes zorgden voor nog erger rammelende eierstokken. Ik kon niet wachten op het moment waarop er een kindje in mijn buik zou groeien.

Eind 2017 hield ik onverwachts een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Niet gepland maar wel ontzettend welkom. Na acht weken werd die roze wolk doorprikt toen ik het vruchtje verloor. Na de miskraam besloten we om onszelf en mijn lichaam de tijd te geven om zowel fysiek als mentaal te herstellen. Zo’n miskraam laat immers niet alleen lichamelijk z’n sporen na. Na ons huwelijk in april besloten we om er weer voor te gaan. Ik had het geluk om vrij snel terug zwanger te worden en bereidde me al voor op de komst van de roze wolk die ik bij de vorige zwangerschap gevoeld had.

Slechts één dag na de positieve zwangerschapstest voelde ik de misselijkheid al opspelen. Ik nam aan dat dit een goed teken was, want bij de vorige zwangerschap (die uitdraaide op een miskraam) had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik nam het er dus al te graag bij en in m’n hoofd speelde dat ik na twaalf weken weer zo fris als een hoentje zou zijn. Gelukkig had ik tijdens de eerste periode van mijn zwangerschap verlof zodat ik thuis ‘op het gemakje’ ziek kon zijn en goed kon rusten zodat het vruchtje diep in mijn buik goed kon groeien. Al vrij snel werd duidelijk dat de misselijkheid waar ik last van had extremer was dan de ‘gewone’ (ochtend)misselijkheid. Eten of drinken lukte niet meer en alles wat erin ging, kwam er even snel weer uit. 

Eind augustus was ik helemaal uitgeput en had ik héél wat kilo’s verloren. Een ziekenhuisopname was de enige manier om me er terug wat bovenop te helpen. Daar, in mijn kamertje op materniteit, werd voor het eerst de term ‘hyperemesis gravidarum’ (HG) uitgesproken. De term herkende ik want ik las ooit dat Kate Middleton hieraan leed tijdens haar drie zwangerschappen. Wat het precies inhield, wist ik niet, buiten het feit dat het je ontzettend ziek kan maken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf las ik over de aandoening op de website van Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum. Blijkbaar komt deze aandoening voor bij twee procent van alle zwangerschappen. Bitter weinig dus, gelukkig maar voor alle zwangere dames out there. Maar ik had dus pech. Gelukkig leerde ik op Instagram een lieve mama kennen, Lori Mariette. Zij was op dat moment zwanger van haar tweede kindje en leed ook aan HG. Via berichtjes stelde ik haar vragen over de aandoening en kreeg ik tips. Hoewel het ging over contact via Instagram, heeft dit toch veel voor me betekend. Wetende dat je niet de enige bent die erdoor moet, verlicht mentaal toch wel een beetje. Daarom, dankjewel Lori! 

Na mijn eerste ziekenhuisopname kreeg ik medicatie mee naar huis die niet schadelijk was voor de baby en die mogelijk wat beterschap kon brengen. Helaas sloeg die niet aan en kreeg ik last van vervelende bijwerkingen: de roze wolk was volledig verdwenen en donderwolken verschenen in de plaats. Ik voelde me op dat moment zo schuldig ten opzichte van mijn kleintje, waarvan we inmiddels wisten dat het een meisje zou worden. Ze was zo gewenst en zo gewild. Jarenlang keek ik uit naar dit moment en nu kon het niet snel genoeg achter de rug zijn. Begin oktober volgde een tweede ziekenhuisopname en de opstart van nieuwe medicatie. Ook deze bleek weinig effectief. Ik keek uit naar elke mijlpaal waarvan gezegd werd dat het dan misschien beter zou gaan: 12 weken, 16 weken, 20 weken. Toen ik bij 20 weken nog steeds zo ziek was, liet de gynaecoloog al subtiel verstaan dat het waarschijnlijk niet meer voorbij zou gaan voor de bevalling. Nog 20 lange weken dus… De moed zakte me in de schoenen. Tot ik op een dag besefte dat het zo niet verder kon. Ik moest iets doen aan mijn ingesteldheid en me er niet meer tegen verzetten. Het was al vaak gebleken dat dit toch geen nut had. Ik liet onder andere de gedachte dat ik nog terug aan het werk zou kunnen tijdens de zwangerschap los, hoe moeilijk dat ook was. Ik had het ontzettend moeilijk om dit te aanvaarden. Ik doe mijn werk graag en voelde me schuldig dat er niet kon zijn voor mijn leerlingen. Gelukkig deed ons meisje het intussen wel heel goed en had ze geen last van mijn misselijkheid en dagelijkse overgeefsessies – too much information, sorry. 

Dankzij de hulp van mijn lieve man, mama, vroedvrouw, vriendinnen en gynaecoloog klom ik stilaan terug uit de put en stond ik terug wat positiever in het leven. Vandaag zit ik in mijn derde trimester en is het einde stilaan in zicht. Ik ben nog steeds elke dag misselijk, mijn groene emmertje of plastieken zakjes wijken niet van mijn zijde maar ik word elke dag verliefder op dat kleine meisje in mijn buik. Door de stampjes die ze duidelijk laat voelen, word ik er elke dag aan herinnerd waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik haar in m’n armen kan sluiten en al mijn liefde kan geven. 

Waarom schrijf ik deze blog? Zeker en vast niet om medelijden op te wekken. Wel om andere zwangere vrouwen een hart onder de riem te steken. Andere vrouwen die door HG of andere redenen niet kunnen genieten van die roze wolk tijdens hun zwangerschap en zich daar schuldig om voelen. Wanneer je alleen positieve en mooie verhalen hoort en ziet, kan het heel eenzaam zijn aan de andere kant. Weet dat jullie niet alleen zijn en probeer altijd – hoe moeilijk dan ook – het einddoel voor ogen te houden: een lief, klein hummeltje dat je liever zal zien dan wat dan ook.

 

Huis • kruidenpotjes organiseren

Ik kan onwijs genieten van een opgeruimd huis. De rust die een opgeruimd huis uitstraalt, zorgt er automatisch voor dat ik ook rustiger word als ik binnenkom. Ik heb die rust echt nodig want ik ben de grootste stresskip ter wereld. Het enige probleem is – hoe tegenstrijdig, I know – dat ik het soms moeilijk vind om alles opgeruimd te houden. Vooral de binnenkant van de kasten zijn vaak een boeltje. Aangezien niemand die in één oogopslag ziet (en dus bijgevolg ik ook niet, tenzij ik de kast opentrek), is het verleidelijk om die lekker rommelig te laten. Wanneer ik dan op zoek ga naar iets wat ergens in die rommelkasten moet zitten, raak ik gefrustreerd omdat ik het meestal niet kan vinden. In 2016 vond ik dé oplossing: opruimen volgens de Konmari-methode. Wat dat precies inhoudt, leg ik in een ander blogbericht graag eens uitgebreid uit. Feit is: mijn kasten zagen er stukken opgeruimder uit. In die tijd woonden we nog in een appartement maar deze zomer verhuisden we naar ons huis. Toen alle verhuisdozen uitgepakt moesten worden, bleek ik zwanger en meteen extreem misselijk. Dozen werden dus snel-snel uitgepakt en de inhoud in kasten gezwierd. Nu de nesteldrang zijn intrede gedaan heeft, is het hoog tijd om daar iets aan te doen – op dagen dat de zwangerschap dat toelaat, natuurlijk. Eerste taakje op de lange lijst: de kruidenkast opruimen. 

Zoals je kan zien, is het een zootje. Mijn autistisch kantje kan er ook niet goed tegen dat al die kruiden in een ander potje zitten. Gelukkig komt mijn goede Zweedse vriend – IKEA – dan ter hulp. In hun collectie 365+ hebben ze leuke kruidenpotjes. Ik gebruikte deze potjes.  

Allereerst haalde ik al mijn kruiden erbij en gaf ik hen een nieuwe thuis in – allemaal dezelfde – potjes van IKEA. Na wat geklieder en geknoei, nam ik mijn laptop erbij en ging ik aan de slag in Photoshop om een ontwerp te maken dat uiteindelijk de kruidenpotjes zou mogen sieren. 

Na wat geëxperimenteer met vormen, composities en lettertypes, lukte het om tot een ontwerp te komen waar ik tevreden mee was. De Silhouette Cameo kon ook nog eens van onder zijn laagje stof gehaald worden – één van de beste investeringen ooit trouwens – en die deed de rest van het werk. Geweldig ding!  

In mijn keukenkast pronken nu allemaal dezelfde kruidenpotjes. Momenteel staan ze in twee rijtjes netjes achter elkaar in de kast. Mooi en netjes opgeruimd is het zeker, handig niet echt. Eén van de volgende DIY’s op het lijstje is dus een trappensysteem zodat ik een goed overzicht heb over alle kruidenpotjes en gemakkelijk aan elk potje kan. Voor nu ben ik alvast heel tevreden want het is absoluut een verbetering!