Huis • De Marie Kondo-challenge: kleding

De eerste stap naar een opgeruimd huis begint in de kleerkast. Bij veel mensen, inclusief mezelf, puilt de kleerkast uit met kleding die lange tijd niet meer gedragen is. Word je gelukkig van al die niet-gedragen kleding? Het antwoord is vast ‘nee’, maar misschien kan je er andere mensen wel nog gelukkig mee maken. Breng ze bijvoorbeeld naar de kringloopwinkel, een organisatie die kleding verzamelt voor kansarme gezinnen, verkoop ze tweedehands of breng ze naar de kledingcontainer. Ook een leuk idee: organiseer een vrouwenavond met vriendinnen en laat hen kiezen uit de kledingstukken die jouw kleerkast niet meer haalden. Wedden dat een vriendin gek is op dat ene jurkje? Zij blij, jij blij. Win-win dus! 

Het kaf van het koren scheiden

Hoe begin je nu aan deze heuse opruimactie? Wel, dat is heel simpel! Verzamel alle kledingstukken die je in huis hebt (dus ook die rondslingerende sokken naast het bed en alle kleding die in de was of bij de strijk ligt) en leg ze op een grote stapel op de grond of op het bed. Je kan dit best gezinslid per gezinslid doen en niet alles door elkaar. Dat maakt het opruimen nadien wat makkelijker. Wanneer alles op een stapeltje – of eerder ‘stapel’ ligt, schrik niet van de hoeveelheid aan kleding – kunnen we beginnen. Neem plaats bij de berg kleding en houd elk kledingstuk in je handen, ook die sokken die je eerder bij elkaar hebt geraapt. Stel jezelf de vraag: “Word ik hier gelukkig van?”. Alles waar je gelukkig van wordt, leg je aan één kant van de ruimte. Alles waar je geen bijzonder gevoel van krijgt, gaat in een doos. Later kan je die doos uitsorteren en bekijken wat je met deze kledingstukken wil doen om ze een tweede leven te geven.

Vouwen of hangen?

Wanneer je beslist hebt waar je gelukkig van wordt, is het tijd om deze kleding terug op te bergen in de kast. Marie Kondo vouwt bijna al haar kledingstukken, met uitzondering van kledingstukken die moeilijk te vouwen zijn of makkelijk kreuken (bijvoorbeeld jassen, hemden). Ik moet eerlijk toegeven dat ik dit niet doe. Ik hang alle kledingstukken die ik dagelijks draag op. De rest van mijn kleding: pyjama’s, sportkleding, ondergoed, topjes of t-shirts om onder bijvoorbeeld een trui te dragen ,… vouw ik wel op. De hangende kleding sorteer ik wel steeds per categorie (jassen bij jassen, truien bij truien, …) en van lange kleding naar de korte. De gevouwen kleding wordt van donkere kleuren achteraan naar lichte kleuren vooraan gesorteerd. Om alle gevouwen kleding op te bergen, kan je schoendozen gebruiken maar ik gebruik deze dozen van IKEA. Als je niet graag met dozen werkt, kan je ook ladeverdelers gebruiken, zoals bijvoorbeeld deze

Hoe vouw ik mijn kleding op?

Omdat het woordelijk moeilijk uit te leggen is hoe je alles precies moet vouwen, maakte ik enkele foto’s. Hopelijk is het op deze manier duidelijk!

Hoe vouw ik bovenstukken?

Hoe vouw ik broeken?

Hoe vouw ik ondergoed en sokken?

Nu je basics van het vouwen onder de knie hebt, kan je eigenlijk alle soorten kledingstukken opvouwen. 

Wat dan met accessoires?

Riemen, handtassen, oorbellen, halskettingen, armbanden, … Natuurlijk ga je daar met dezelfde grove borstel door. Alleen houden waar je gelukkig van wordt dus. Nadien kan je deze op een mooie manier uitstallen, aan jou de keuze hoe je dit doet.

Aan de slag!

Zo, nu is het aan jullie (en mezelf) om die kleding eens goed aan te pakken. Neem je tijd, want dit is geen klusje dat je op één, twee, drie klaarspeelt. Mijn vorige ervaring? Er kruipt wat tijd in, maar het is het helemaal waard!

Ik ben heel erg benieuwd naar jullie opruimacties!

Tip: voor en na foto’s zijn altijd héél leuk om achteraf te vergelijken. Deel deze foto’s via de hashtag #sanneruimtopmetmariekondo

Huis • Marie Kondo, de opruimchallenge

Ik neem jullie graag mee terug in de tijd. Naar de zomer van 2016, om precies te zijn. We woonden toen ongeveer anderhalf jaar in ons appartementje. Mijn buurvrouw, een evenbeeld van mezelf, heeft graag alles opgeruimd, netjes en krijgt ook regelmatig creatieve uitspattingen. Ze vertelde me over een boek dat ze gelezen had van één of andere Japanse opruimgoeroe. Ik trok meteen de wenkbrauwen op en moest een lachje onderdrukken. Een opruimgoeroe? Wat moest ik me daarbij voorstellen? Sceptisch maar toch nieuwsgierig, leende ik het boek: ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo. Omdat ik zo benieuwd was, las ik het (bijna) in één ruk uit. Ik was zo onder de indruk van wat ze schreef dat ik ook besloot om haar tweede boek te lezen: ‘Spark Joy’. Het tweede boek is meer een praktische gids, daar het er in het eerste boek theoretischer aan toegaat. Daar, in de warme zomer van 2016, gebeurde het voor het eerst: ik ging aan de slag met de Konmari-opruimmethode – en liquideerde zo maar eventjes 15 vuilzakken uit ons (niet eens zo rommelige) appartementje. 

Marie Kondo

“Je leven begint pas echt wanneer je je huis hebt opgeruimd”, zo begint Marie Kondo haar tweede boek. Marie is een thirty-something Japanse auteur die gespecialiseerd is in organiseren en opruimen. Volgens zichzelf is ze al geïnteresseerd in opruimen sinds haar kindertijd en ruilde ze zelfs de speeltijd in om de boekenkasten in de klas te organiseren. Na een tijd van spullen weggooien kwam ze tot de conclusie dat het eigenlijk niet gaat om spullen weggooien maar om het houden van de dingen die je gelukkig maken. Dé hamvraag tijdens het opruimen is dan ook “Does it spark joy?” of “Word ik hier gelukkig van?”

De opruimchallenge van 2019

Vorig jaar verhuisden we van ons appartement naar een huis. Ik bleek toen net zwanger en heel ziek. Het uitpakken van die verhuisdozen is dus wel gebeurd, maar niet op de Marie Kondo-way. Eerder op een ‘ditpastwelindezekast-way’. Dat wil ik graag terug veranderen want mijn hoofd was veel leger toen mijn woning dat ook was. Wanneer je volgens de Konmari-methode aan de slag gaat, moet je niet kamer per kamer in huis gaan opruimen, maar wel categorie per categorie. Het uit de doeken doen van elke categorie in deze blogpost zou te veel informatie zijn. Dat is één van de redenen waarom ik er graag elke twee maanden eentje wil uitlichten. De andere reden: derde trimester van de zwangerschap. Wél nesteldrang, niet voldoende energie om mijn hele huis in één keer aan te pakken. Ook een baby die de komende maanden waarschijnlijk veel tijd en energie zal vragen – en die ik ook maar al te graag zal geven – zal sowieso een uitdaging op zich zijn. Daarom: elke twee maanden, een nieuwe categorie. Aan het begin van de maand geef ik wat meer uitleg over de betreffende categorie en daarna kunnen we aan de slag. Wie doet er mee?  

Januari-februari: kledij

Maart-april: boeken

Mei-juni: papierwerk

Juli-augustus: komono – keuken

September-oktober: komono – badkamer

November: komono – garage

December: spullen met emotionele waarde

Vergeet zeker niet om jullie opruimacties te showen op Instagram: #sanneruimtopmetmariekondo

Nu op Netflix: Tidying up with Marie Kondo

Wie niet kan wachten op de inhoud van die blogposts, kan natuurlijk de boeken gaan lezen of alvast ‘Tidying up with Marie Kondo’ op Netflix gaan bingewatchen. Daarin kan je Marie Kondo live aan het werk zien in de huizen van Amerikaanse gezinnen met heel uiteenlopende levens. Het bewijs dat iedereen het kan! 

Wie trouwens geïnteresseerd is in opruimen en minimaliseren maar niet per se de methode van Marie Kondo wil volgen, neem zeker eens een kijkje op de blog en instagrampagina van An (@nononsonsmom_an). Zij host momenteel de minsgame, waarbij je ook elke dag spulletjes moet opruimen (en wegdoen) die je eigenlijk niet meer nodig hebt.

Veel succes en vergeet niet om je opruimacties te delen!

Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Als je me enkele jaren geleden vroeg wat mijn grote droom was, antwoordde ik steevast: ‘zwanger worden’. Ik ben al jaren samen met mijn high school sweetheart en het was voor ons beide al snel duidelijk dat er ooit kindjes zouden komen. Liefst drie, als het dan ook nog even kon. In mijn omgeving werden de voorbije jaren ontzettend veel baby’s geboren. Al die schattige ukjes zorgden voor nog erger rammelende eierstokken. Ik kon niet wachten op het moment waarop er een kindje in mijn buik zou groeien.

Eind 2017 hield ik onverwachts een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Niet gepland maar wel ontzettend welkom. Na acht weken werd die roze wolk doorprikt toen ik het vruchtje verloor. Na de miskraam besloten we om onszelf en mijn lichaam de tijd te geven om zowel fysiek als mentaal te herstellen. Zo’n miskraam laat immers niet alleen lichamelijk z’n sporen na. Na ons huwelijk in april besloten we om er weer voor te gaan. Ik had het geluk om vrij snel terug zwanger te worden en bereidde me al voor op de komst van de roze wolk die ik bij de vorige zwangerschap gevoeld had.

Slechts één dag na de positieve zwangerschapstest voelde ik de misselijkheid al opspelen. Ik nam aan dat dit een goed teken was, want bij de vorige zwangerschap (die uitdraaide op een miskraam) had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik nam het er dus al te graag bij en in m’n hoofd speelde dat ik na twaalf weken weer zo fris als een hoentje zou zijn. Gelukkig had ik tijdens de eerste periode van mijn zwangerschap verlof zodat ik thuis ‘op het gemakje’ ziek kon zijn en goed kon rusten zodat het vruchtje diep in mijn buik goed kon groeien. Al vrij snel werd duidelijk dat de misselijkheid waar ik last van had extremer was dan de ‘gewone’ (ochtend)misselijkheid. Eten of drinken lukte niet meer en alles wat erin ging, kwam er even snel weer uit. 

Eind augustus was ik helemaal uitgeput en had ik héél wat kilo’s verloren. Een ziekenhuisopname was de enige manier om me er terug wat bovenop te helpen. Daar, in mijn kamertje op materniteit, werd voor het eerst de term ‘hyperemesis gravidarum’ (HG) uitgesproken. De term herkende ik want ik las ooit dat Kate Middleton hieraan leed tijdens haar drie zwangerschappen. Wat het precies inhield, wist ik niet, buiten het feit dat het je ontzettend ziek kan maken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf las ik over de aandoening op de website van Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum. Blijkbaar komt deze aandoening voor bij twee procent van alle zwangerschappen. Bitter weinig dus, gelukkig maar voor alle zwangere dames out there. Maar ik had dus pech. Gelukkig leerde ik op Instagram een lieve mama kennen, Lori Mariette. Zij was op dat moment zwanger van haar tweede kindje en leed ook aan HG. Via berichtjes stelde ik haar vragen over de aandoening en kreeg ik tips. Hoewel het ging over contact via Instagram, heeft dit toch veel voor me betekend. Wetende dat je niet de enige bent die erdoor moet, verlicht mentaal toch wel een beetje. Daarom, dankjewel Lori! 

Na mijn eerste ziekenhuisopname kreeg ik medicatie mee naar huis die niet schadelijk was voor de baby en die mogelijk wat beterschap kon brengen. Helaas sloeg die niet aan en kreeg ik last van vervelende bijwerkingen: de roze wolk was volledig verdwenen en donderwolken verschenen in de plaats. Ik voelde me op dat moment zo schuldig ten opzichte van mijn kleintje, waarvan we inmiddels wisten dat het een meisje zou worden. Ze was zo gewenst en zo gewild. Jarenlang keek ik uit naar dit moment en nu kon het niet snel genoeg achter de rug zijn. Begin oktober volgde een tweede ziekenhuisopname en de opstart van nieuwe medicatie. Ook deze bleek weinig effectief. Ik keek uit naar elke mijlpaal waarvan gezegd werd dat het dan misschien beter zou gaan: 12 weken, 16 weken, 20 weken. Toen ik bij 20 weken nog steeds zo ziek was, liet de gynaecoloog al subtiel verstaan dat het waarschijnlijk niet meer voorbij zou gaan voor de bevalling. Nog 20 lange weken dus… De moed zakte me in de schoenen. Tot ik op een dag besefte dat het zo niet verder kon. Ik moest iets doen aan mijn ingesteldheid en me er niet meer tegen verzetten. Het was al vaak gebleken dat dit toch geen nut had. Ik liet onder andere de gedachte dat ik nog terug aan het werk zou kunnen tijdens de zwangerschap los, hoe moeilijk dat ook was. Ik had het ontzettend moeilijk om dit te aanvaarden. Ik doe mijn werk graag en voelde me schuldig dat er niet kon zijn voor mijn leerlingen. Gelukkig deed ons meisje het intussen wel heel goed en had ze geen last van mijn misselijkheid en dagelijkse overgeefsessies – too much information, sorry. 

Dankzij de hulp van mijn lieve man, mama, vroedvrouw, vriendinnen en gynaecoloog klom ik stilaan terug uit de put en stond ik terug wat positiever in het leven. Vandaag zit ik in mijn derde trimester en is het einde stilaan in zicht. Ik ben nog steeds elke dag misselijk, mijn groene emmertje of plastieken zakjes wijken niet van mijn zijde maar ik word elke dag verliefder op dat kleine meisje in mijn buik. Door de stampjes die ze duidelijk laat voelen, word ik er elke dag aan herinnerd waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik haar in m’n armen kan sluiten en al mijn liefde kan geven. 

Waarom schrijf ik deze blog? Zeker en vast niet om medelijden op te wekken. Wel om andere zwangere vrouwen een hart onder de riem te steken. Andere vrouwen die door HG of andere redenen niet kunnen genieten van die roze wolk tijdens hun zwangerschap en zich daar schuldig om voelen. Wanneer je alleen positieve en mooie verhalen hoort en ziet, kan het heel eenzaam zijn aan de andere kant. Weet dat jullie niet alleen zijn en probeer altijd – hoe moeilijk dan ook – het einddoel voor ogen te houden: een lief, klein hummeltje dat je liever zal zien dan wat dan ook.

 

Huis • kruidenpotjes organiseren

Ik kan onwijs genieten van een opgeruimd huis. De rust die een opgeruimd huis uitstraalt, zorgt er automatisch voor dat ik ook rustiger word als ik binnenkom. Ik heb die rust echt nodig want ik ben de grootste stresskip ter wereld. Het enige probleem is – hoe tegenstrijdig, I know – dat ik het soms moeilijk vind om alles opgeruimd te houden. Vooral de binnenkant van de kasten zijn vaak een boeltje. Aangezien niemand die in één oogopslag ziet (en dus bijgevolg ik ook niet, tenzij ik de kast opentrek), is het verleidelijk om die lekker rommelig te laten. Wanneer ik dan op zoek ga naar iets wat ergens in die rommelkasten moet zitten, raak ik gefrustreerd omdat ik het meestal niet kan vinden. In 2016 vond ik dé oplossing: opruimen volgens de Konmari-methode. Wat dat precies inhoudt, leg ik in een ander blogbericht graag eens uitgebreid uit. Feit is: mijn kasten zagen er stukken opgeruimder uit. In die tijd woonden we nog in een appartement maar deze zomer verhuisden we naar ons huis. Toen alle verhuisdozen uitgepakt moesten worden, bleek ik zwanger en meteen extreem misselijk. Dozen werden dus snel-snel uitgepakt en de inhoud in kasten gezwierd. Nu de nesteldrang zijn intrede gedaan heeft, is het hoog tijd om daar iets aan te doen – op dagen dat de zwangerschap dat toelaat, natuurlijk. Eerste taakje op de lange lijst: de kruidenkast opruimen. 

Zoals je kan zien, is het een zootje. Mijn autistisch kantje kan er ook niet goed tegen dat al die kruiden in een ander potje zitten. Gelukkig komt mijn goede Zweedse vriend – IKEA – dan ter hulp. In hun collectie 365+ hebben ze leuke kruidenpotjes. Ik gebruikte deze potjes.  

Allereerst haalde ik al mijn kruiden erbij en gaf ik hen een nieuwe thuis in – allemaal dezelfde – potjes van IKEA. Na wat geklieder en geknoei, nam ik mijn laptop erbij en ging ik aan de slag in Photoshop om een ontwerp te maken dat uiteindelijk de kruidenpotjes zou mogen sieren. 

Na wat geëxperimenteer met vormen, composities en lettertypes, lukte het om tot een ontwerp te komen waar ik tevreden mee was. De Silhouette Cameo kon ook nog eens van onder zijn laagje stof gehaald worden – één van de beste investeringen ooit trouwens – en die deed de rest van het werk. Geweldig ding!  

In mijn keukenkast pronken nu allemaal dezelfde kruidenpotjes. Momenteel staan ze in twee rijtjes netjes achter elkaar in de kast. Mooi en netjes opgeruimd is het zeker, handig niet echt. Eén van de volgende DIY’s op het lijstje is dus een trappensysteem zodat ik een goed overzicht heb over alle kruidenpotjes en gemakkelijk aan elk potje kan. Voor nu ben ik alvast heel tevreden want het is absoluut een verbetering!

DIY • een babylegging naaien

Het moet nu zo’n vijf jaar geleden zijn dat mijn voet voor het eerst de pedaal van een naaimachine raakte. Mijn mama erfde toen een naaimachine van haar tante. Ik herinner me nog dat ik tamelijk onder de indruk was toen de hoes van het toestel verwijderd werd. Wat een reusachtig gevaarte! Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en begon uit te zoeken hoe de machine werkte. Na wat zoekwerk en hulp van mijn mama, lukte het om een eerste projectje te naaien. Iets simpels, niet te ingewikkeld. Toch had dit kleine naaiwerkje me geprikkeld. Enkele maanden later volgde ik een cursus van vijf lessen waar we onder andere een kussensloop en een ritszakje leerden maken. De jaren die daarop volgden, probeerde ik allerlei projectjes uit. Sommigen lukten goed, maar het merendeel belandde in de vuilnisbak. De perfectionist in mezelf kon daar niet zo goed tegen… Mede daardoor (en vooral door tijdsgebrek) verdween mijn – intussen eigen – naaimachine in de kast om er nog slechts sporadisch uitgehaald te worden. Nu de baby op komst is, heeft het toestel het daglicht al een aantal keer opnieuw gezien en heb ik de liefde voor naaien herontdekt.

Zo naaide ik onlangs enkele babyleggings in maatje 50. Ik kocht een leuk modelletje bij H&M en tekende aan de hand daarvan zelf een patroon. Het is een modelletje met omgestikte broekspijpen en een omslagboord aan de taille. In een mum van tijd toverde ik vier leggings in toffe stofjes van onder mijn naaimachine. En jawel, ik was trots op mezelf! 

Nu, ervaren ben ik lang nog niet en ik heb nog heel veel bij te leren. Als er hier toevallig ervaren naaisters meelezen, hoe kan ik dit patroon nu bijvoorbeeld vergroten zodat onze dochter ook leuke leggings in grotere maatjes kan dragen? Eeuwige dank voor de tips! 

De leuke stofjes komen – geloof ik – allemaal van De Stoffenkamer. Veruit mijn favoriete stoffenwinkel trouwens, jammer dat ik zo ver weg woon. Hiep hiep hoera voor webshops!