Persoonlijk • een brief aan onze dochter

Lieve, kleine meid

Niet lang meer… Echt niet lang meer voordat we je kunnen bewonderen, besnuffelen, vertroetelen en je al onze liefde kunnen geven. Wat een weg hebben we samen afgelegd, tijdens die (bijna) negen maanden in mijn buik. 

Het begon met een duidelijke tweede streep op een zwangerschapstest begin juli. We woonden toen exact één week in ons nieuwe huisje: het huis waarin jij zal opgroeien, de plek die jij ‘thuis’ kan noemen. De plek waar je papa en ik altijd voor je zullen klaarstaan voor een goede babbel, een warme knuffel of een alles-vertellende stilte (want ook daar is plaats voor). Weet dat je hier voor honderd procent jezelf mag zijn, kan groeien en kan openbloeien. We beloven dat we je hierin zullen begeleiden en steunen, maar dat we je ook voldoende ruimte zullen geven om de wereld zelf te ontdekken. 

Enkele weken na de zwangerschapstest begon het met de gezondheid van mama achteruit te gaan. Dat zorgde voor heel wat twijfels en bezorgdheden: zou alles met jou wel goed gaan en krijg je alles wat je nodig hebt? De allereerste echo bracht snel duidelijkheid: je deed het prima! Meer dan prima zelfs. Ons hart smolt toen we jouw hartslag door de speakers van het echotoestel hoorde bonken. Je kreeg de troetelnaam ‘molleke’. Elke echo was het opnieuw spannend afwachten of alles nog steeds in orde zou zijn. We werden keer op keer gerustgesteld. Je lag zelfs voor op de curve! Wat een wonder, hoe jouw kleine lijfje in dat van mij kon groeien. Eerst de grootte van een sesamzaadje, enkele maanden later het gewicht en de lengte van een sappige watermeloen. Ik kan niet wachten tot ik in jouw sappige babybeentjes kan bijten – niet echt bijten dan, natuurlijk. Mama en papa zullen alles geven om je een gezonde opvoeding te geven: veel fruit en verse groentjes, maar met af en toe ook een heerlijke, zelfgebakken cake van papa. Mooie balans, toch? We willen ook veel met je gaan wandelen in onze mooie groene omgeving – zo kunnen mama en papa ook tegemoet komen aan hun goede voornemens. We hopen dat dit je zal helpen om op te groeien tot een sterke, gezonde meid. 

Na enkele maanden brainstormen en veel online winkelen, staat je kamertje ook voor je klaar. Alle spulletjes werden zorgvuldig uitgekozen of kregen we cadeau van mensen die ons dierbaar zijn. Zo kreeg je het bedje waarin je zal slapen van je lieve meter en een superzacht knuffelschaapje van je peter. In de hoek van de kamer staat een mooie, roze zetel met binnen handbereik supermooie kinderboeken. Dat wordt ons voorleesplekje. Stiekem hoop ik dat je de leeskriebels van mama en papa geërfd hebt en dat je zoveel van boeken zal houden als wij. Er liggen er alvast een hele hoop klaar die niet kunnen wachten om voorgelezen te worden. En stiekem, ik kan er ook niet op wachten!

Ik kan nog uren doorgaan met beloftes maken, maar dat ga ik niet doen. Het is immers de eerste keer dat ik mama zal worden. Mama van een prachtige dochter, dat weet ik nu al zeker. Ik kan je niet beloven dat ik alles ‘juist’ zal doen, want heel veel zal ik zelf nog moeten leren. Leren gaat vaak gepaard met proberen en falen, vallen en opstaan. Hoewel dat vallen en falen niet makkelijk zal zijn, weet ik zeker dat het me zal helpen om de best mogelijke mama te worden, jouw mama. 

Ik kocht enkele dagen geleden een rompertje met een prachtige lijfspreuk op: live, love, laugh. Het had niet toepasselijker kunnen zijn want: leven, liefde en een lach, dat wens ik jou elke dag.

Tot snel kleine meid! 

Een hele dikke knuffel en kusjes
van je mama.

 

Persoonlijk · Sanne bevalt en neemt mee…

DSC_0385Waarschijnlijk: veel, te veel. Dat is wat ik meeneem in mijn ziekenhuiskoffer. Wanneer we op vakantie gaan of een weekendje weg geboekt hebben, is het altijd mijn koffer die uitpuilt van de spulletjes. Ik ben namelijk nogal graag op ‘alles’ voorzien. Met het gevolg dat bij terugkeer de helft van wat in mijn koffer zit, onaangeraakt weer in de kast verdwijnt. Hoewel we bij onze trip naar het ziekenhuis op slechts een kwartiertje van ons huis vertoeven (en de hubby dus gemakkelijk even over en weer kan rijden), ben ik toch graag ruim voorzien. Want ja, weet ik veel wat er allemaal mee moet in die ziekenhuiskoffer…

Ik ging daarom op het wereldwijde web op zoek naar lijstjes – voor degenen die me goed kennen, jullie weten hoeveel ik van lijstjes hou – en checklists voor de ziekenhuiskoffer. Wie zoekt, die vindt! Zo vond ik er heel wat op Nederlandse sites en enkele op de website van Belgische ziekenhuizen. Het leek alsof op elk lijstje wel iets stond, maar geen enkel voelde voor mij ‘compleet’. Daarom legde ik alle lijstjes bij elkaar en stelde ik zelf een checklist samen. Die kan je hier downloaden, voor wie wil!

Ik verdeelde de checklist in verschillende categorieën: administratie, tijdens de bevalling en vlak na de geboorte, kleding en verzorging voor tijdens het verblijf op de materniteit (zowel voor mama als voor baby), media, varia en papa. Bij enkele categorieën geef ik graag nog enkele tips mee.

Administratie

Deze documenten zijn zo goed als allemaal in je portefeuille te vinden, maar voor de zekerheid heb ik deze documenten ook nog eens allemaal gekopieerd en in een mapje gestoken. Want ja, je weet maar nooit hé!

Voor tijdens de bevalling

Alle spullen voor tijdens en vlak na de bevalling steken in een apart zakje in mijn koffer. Zo moet ik niet beginnen zoeken wanneer het zover is. Ik kocht een rood gestreept nachtkleedje met knoopjes van bij H&M om – hopelijk –  in te bevallen. Dit nachtkleed is vergelijkbaar. Blijkbaar krijg je wel zo’n elegant ziekenhuis-jurkje als je om een epidurale verdoving vraagt. Nog een extra motivatie om het zo proberen uit te zitten. Dit kleedje lijkt me handig om meerdere redenen: ze kunnen gemakkelijk aan ‘de beneden’ voor onderzoek, de knoopjes kunnen open voor de monitor en na de geboorte kunnen die knoopjes ook opengedaan worden om de baby rechtstreeks op je huid te leggen.

Ik plaatste ook ontspanningsartikelen op mijn lijstje. Geen idee of ik eraan toekom, maar misschien kan één van deze items me op bepaalde momenten wel tot rust brengen.

Kleding voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

H&M deed de voorbije weken gouden zaken door mijn zwangerschapsaankopen. Ook de borstvoedingstops en bh’s komen van daar.

De oma-onderbroeken (met voldoende plaats voor die gigantische maandverbanden) kocht ik bij Zeeman.

Verzorgingsspullen voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

Ik heb ervoor gezorgd dat al mijn verzorgingsproducten nu al in mijn koffer zitten en dat ik hier niet naar op zoek moet als de bevalling is ingezet. Hoe deed ik dit? Van de make-up die ik wil meenemen kocht ik gewoon een tweede exemplaar. Die extra concealer zal later zéker nog van pas komen om wallen weg te werken. Van de shampoo, zeep, deodorant en vaseline kocht ik bij Kruidvat de kleine versies. Heel handig om mee te nemen! We hebben thuis een elektrische tandenborstel, dus ik kocht twee gewone tandenborstels voor in de koffer.

DSC_0394

Last minute-lijstje

Op mijn koffer ligt nog een extra lijstje met dingen die last minute nog mee moeten, zoals bijvoorbeeld het zwangerschapsboekje, de camera, mijn eigen hoofdkussen, mijn bullet journal, …. Zo vergeten we die (hopelijk) ook niet.

De rest spreekt voor zich, denk ik. Heb je nog vragen? Die kan je altijd stellen in de comments of via een mailtje. Na de bevalling zal ik dit artikel waarschijnlijk nog aanpassen met extra tips en kan ik misschien ook laten weten welke spulletjes uiteindelijk niet nodig bleken te zijn. Oh ja, trouwens, ik heb alles eerlijk zelf betaald. Ik plaatste de links er gewoon bij om het voor jullie wat makkelijker te maken!

Ik ben zelf alleen nog wat onzeker of ik wel genoeg babykleertjes mee heb. Zijn er tips hierover?

Voor ieder onder ons die binnenkort moet bevallen of op bevallen staat:

VEEL SUCCES LADIES, WE CAN DO THIS!

Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Als je me enkele jaren geleden vroeg wat mijn grote droom was, antwoordde ik steevast: ‘zwanger worden’. Ik ben al jaren samen met mijn high school sweetheart en het was voor ons beide al snel duidelijk dat er ooit kindjes zouden komen. Liefst drie, als het dan ook nog even kon. In mijn omgeving werden de voorbije jaren ontzettend veel baby’s geboren. Al die schattige ukjes zorgden voor nog erger rammelende eierstokken. Ik kon niet wachten op het moment waarop er een kindje in mijn buik zou groeien.

Eind 2017 hield ik onverwachts een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Niet gepland maar wel ontzettend welkom. Na acht weken werd die roze wolk doorprikt toen ik het vruchtje verloor. Na de miskraam besloten we om onszelf en mijn lichaam de tijd te geven om zowel fysiek als mentaal te herstellen. Zo’n miskraam laat immers niet alleen lichamelijk z’n sporen na. Na ons huwelijk in april besloten we om er weer voor te gaan. Ik had het geluk om vrij snel terug zwanger te worden en bereidde me al voor op de komst van de roze wolk die ik bij de vorige zwangerschap gevoeld had.

Slechts één dag na de positieve zwangerschapstest voelde ik de misselijkheid al opspelen. Ik nam aan dat dit een goed teken was, want bij de vorige zwangerschap (die uitdraaide op een miskraam) had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik nam het er dus al te graag bij en in m’n hoofd speelde dat ik na twaalf weken weer zo fris als een hoentje zou zijn. Gelukkig had ik tijdens de eerste periode van mijn zwangerschap verlof zodat ik thuis ‘op het gemakje’ ziek kon zijn en goed kon rusten zodat het vruchtje diep in mijn buik goed kon groeien. Al vrij snel werd duidelijk dat de misselijkheid waar ik last van had extremer was dan de ‘gewone’ (ochtend)misselijkheid. Eten of drinken lukte niet meer en alles wat erin ging, kwam er even snel weer uit. 

Eind augustus was ik helemaal uitgeput en had ik héél wat kilo’s verloren. Een ziekenhuisopname was de enige manier om me er terug wat bovenop te helpen. Daar, in mijn kamertje op materniteit, werd voor het eerst de term ‘hyperemesis gravidarum’ (HG) uitgesproken. De term herkende ik want ik las ooit dat Kate Middleton hieraan leed tijdens haar drie zwangerschappen. Wat het precies inhield, wist ik niet, buiten het feit dat het je ontzettend ziek kan maken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf las ik over de aandoening op de website van Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum. Blijkbaar komt deze aandoening voor bij twee procent van alle zwangerschappen. Bitter weinig dus, gelukkig maar voor alle zwangere dames out there. Maar ik had dus pech. Gelukkig leerde ik op Instagram een lieve mama kennen, Lori Mariette. Zij was op dat moment zwanger van haar tweede kindje en leed ook aan HG. Via berichtjes stelde ik haar vragen over de aandoening en kreeg ik tips. Hoewel het ging over contact via Instagram, heeft dit toch veel voor me betekend. Wetende dat je niet de enige bent die erdoor moet, verlicht mentaal toch wel een beetje. Daarom, dankjewel Lori! 

Na mijn eerste ziekenhuisopname kreeg ik medicatie mee naar huis die niet schadelijk was voor de baby en die mogelijk wat beterschap kon brengen. Helaas sloeg die niet aan en kreeg ik last van vervelende bijwerkingen: de roze wolk was volledig verdwenen en donderwolken verschenen in de plaats. Ik voelde me op dat moment zo schuldig ten opzichte van mijn kleintje, waarvan we inmiddels wisten dat het een meisje zou worden. Ze was zo gewenst en zo gewild. Jarenlang keek ik uit naar dit moment en nu kon het niet snel genoeg achter de rug zijn. Begin oktober volgde een tweede ziekenhuisopname en de opstart van nieuwe medicatie. Ook deze bleek weinig effectief. Ik keek uit naar elke mijlpaal waarvan gezegd werd dat het dan misschien beter zou gaan: 12 weken, 16 weken, 20 weken. Toen ik bij 20 weken nog steeds zo ziek was, liet de gynaecoloog al subtiel verstaan dat het waarschijnlijk niet meer voorbij zou gaan voor de bevalling. Nog 20 lange weken dus… De moed zakte me in de schoenen. Tot ik op een dag besefte dat het zo niet verder kon. Ik moest iets doen aan mijn ingesteldheid en me er niet meer tegen verzetten. Het was al vaak gebleken dat dit toch geen nut had. Ik liet onder andere de gedachte dat ik nog terug aan het werk zou kunnen tijdens de zwangerschap los, hoe moeilijk dat ook was. Ik had het ontzettend moeilijk om dit te aanvaarden. Ik doe mijn werk graag en voelde me schuldig dat er niet kon zijn voor mijn leerlingen. Gelukkig deed ons meisje het intussen wel heel goed en had ze geen last van mijn misselijkheid en dagelijkse overgeefsessies – too much information, sorry. 

Dankzij de hulp van mijn lieve man, mama, vroedvrouw, vriendinnen en gynaecoloog klom ik stilaan terug uit de put en stond ik terug wat positiever in het leven. Vandaag zit ik in mijn derde trimester en is het einde stilaan in zicht. Ik ben nog steeds elke dag misselijk, mijn groene emmertje of plastieken zakjes wijken niet van mijn zijde maar ik word elke dag verliefder op dat kleine meisje in mijn buik. Door de stampjes die ze duidelijk laat voelen, word ik er elke dag aan herinnerd waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik haar in m’n armen kan sluiten en al mijn liefde kan geven. 

Waarom schrijf ik deze blog? Zeker en vast niet om medelijden op te wekken. Wel om andere zwangere vrouwen een hart onder de riem te steken. Andere vrouwen die door HG of andere redenen niet kunnen genieten van die roze wolk tijdens hun zwangerschap en zich daar schuldig om voelen. Wanneer je alleen positieve en mooie verhalen hoort en ziet, kan het heel eenzaam zijn aan de andere kant. Weet dat jullie niet alleen zijn en probeer altijd – hoe moeilijk dan ook – het einddoel voor ogen te houden: een lief, klein hummeltje dat je liever zal zien dan wat dan ook.