Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou?

DSC_0139

Negen maanden, zolang zou het duren vooraleer je volledig ‘ontzwangerd’ bent. Maar wat houdt dat dan in, ontzwangerd zijn? Terug in je oude jeans passen? Niet meer met wallen tot op de grond rondlopen? Hormonaal geen wrak meer zijn? Lichamelijk terug fit zijn? Ik vroeg het me negen maanden lang af. Want heel eerlijk, ik keek uit naar de dag dat ik die ‘negen maanden uit’ aan zou tikken. Want dan zou ik terug de ‘oude Sanne’ worden. Maar toen dat moment naderde, werd duidelijk dat dat niet zo zou zijn.

De mensen die mij al langer volgen, weten dat mijn zwangerschap geen pretje was. Dat ik de dagen afgeteld heb tot ik Mien in mijn armen kon nemen. Dat ook die eerste maanden niet altijd van een leien dakje liepen, dat is misschien minder geweten. Koemelkallergie, zware reflux en borstvoeding die maar niet wou lukken, kegelden mij regelmatig van ‘mijn roze wolk’. Want wat is dat eigenlijk, een roze wolk? Is het niet bij iedereen een roze (donder)wolk waar geregeld een regenboog achteruit piept? Maar over die donderslagen en stortbuiene, daar zwijg je op dat moment over. Want je wil dat het lijkt alsof je alles mooi voor elkaar hebt. Althans, zo was dat voor mij toch. Iedereen was bezorgd om de baby: “hoe gaat het met haar?” Maar hoe het met mij ging? Dat werd niet vaak gevraagd. Tot ik op een bepaald moment, zo’n maand of drie na de bevalling, mijn allereerste paniekaanval kreeg. Op het moment zelf wist ik niet precies wat het was. Het leek alsof ik ging flauwvallen, geen adem kreeg, mijn hoofd vol watten zat, ik niet meer helder kon nadenken. Ik was de voorbije tijd zo bezig geweest met alles zo perfect mogelijk te doen en vooral te doen alsof alles perfect ging. Ik keek naar alle perfecte foto’s van borstvoedende mama’s op Instagram waar de baby’s vredevol bij hun mama dronken, ik las overal dat je voor de hechting best zoveel mogelijk tijd met je baby doorbrengt en samen slaapt, dus het leek bijna een schande dat onze baby in haar eigen bedje (weliswaar op onze kamer) haar nachtje doorsliep. Ik ben nu ervan overtuigd dat iedereen moet doen wat voor hun gezin werkt, maar toch bleef ik toen het gevoel hebben dat ik het niet goed deed. Het bleef niet bij die ene paniekaanval. Na een paar maanden leek ik uitgeput. Geen energie, vaak duizelig, hoofdpijn, wazig hoofd, geen concentratievermogen meer. Na heel wat doktersbezoeken en bloedonderzoeken kwam de diagnose: chronische hyperventilatie. Door dat perfectionisme was ik al maanden verkeerd aan het ademen. Ik zocht hulp om terug juist te leren ademen. Ik ben er nog niet, nog lang niet, maar ik probeer. We hebben een opvoedingsstijl gevonden die bij ons gezin past. Ik probeer rustiger te blijven en mijn perfectionisme niet de bovenhand te laten nemen. Want ik weet nu dat het niet perfect hoeft te zijn. En dat dat eerste jaar (en daarna waarschijnlijk nog) echt ploeteren is. En dat dat dik oké is. Maar hoe dan ook, de wereld is mooier met je kindje erbij. En ik zou haar voor geen geld van de wereld willen missen want ik ben echt stapelgek van mijn meisje.

DSC_0259

Ik was heel erg benieuwd naar hoe andere mama’s hun eerste jaar als mama ervaren hadden. Ik postte een hele tijd geleden een oproep op Instagram en daar kwam massaal reactie op, waarvoor mijn grote dank. Een aantal mama’s vulden voor mij een vragenlijstje in. Omdat ik aan toekomstige of verse mama’s een genuanceerd beeld wil geven van dat eerste jaar als mama… Dat het heel moeilijk kan zijn, maar voor hetzelfde geld ook heel vlot kan gaan. Wat dat eerste jaar met zich meebrengt: lichamelijk, mentaal, voor je relatie, je werk, … Wat je kan verwachten… En welke sociale en maatschappelijke ingrepen dit eerste jaar met je baby gemakkelijker zouden kunnen maken. Maar ik wil vooral niemand bang maken, integendeel. Want ik weet hoe erg angsten kunnen inhakken op je gemoed. Sit back, relax, lees deze mama’s hun verhalen en onthou: je kan niet plannen hoe alles zal lopen. Maar eender hoe het loopt: het is goed zo. Dat is hoe het voor jouw gezin moet zijn en “we grow when we face challenges”. Ik heb zoveel geleerd van dat mini-wezentje dat ik op deze planeet zette. Hier zijn de verhalen van enkele andere mama’s.

Ilse. (@ilse_vandenbossche)

86350235_2649897531767765_8858153031892467712_nIlse beschreef zichzelf in het pre-baby tijdperk als een workaholic. Werkweken van 70 tot 80 uren waren zeker geen uitzondering. Toch knepen zij en haar man er in april 2018 een weekje tussenuit om even uit te blazen en te bekomen van al dat harde werk. Een tijdje later kreeg Ilse last van buikpijn. De huisarts dacht aan een cyste, maar er was een bevestiging van de gynaecoloog nodig. Euforie ten top toen bleek dat het niet om een cyste maar om een mini-baby ging. Als het harde werken in je bloed zit, is het moeilijk om hier zomaar van af te stappen. Dus Ilse bleef hard aan het werk. Tot ze op 26 weken zwangerschap even met haar beide voeten op de grond gezet werd. Verdict? Vroegtijdige weeën. Na een ziekenhuisopname van een week, gevuld met allerlei medicatie, mocht ze het ziekenhuis verlaten. Op voorwaarde dat ze platte rust zou houden. Dat hield in: niet meer werken en de hele dag doorbrengen op de zetel of in bed. Niet simpel voor iemand die anders constant aan het werk was. Als zelfstandige kreeg ze ook geen uitkering, wat het dus zeker niet simpel maakte. Uiteindelijk kon Ilse haar zwangerschap uitdragen tot 38 + 6 en konden ze op dat moment kennis gaan maken met hun zoontje, die ter wereld zou komen via een geplande keizersnede. Die geplande keizersnede werd een spoedoperatie, waarbij Ilse onder narcose werd gebracht zonder het zelf te weten. Zoontje Aiden werd geboren terwijl Ilse in slaap was en papa van achter het raam mocht toekijken. Aidens saturatie was bij de geboorte niet goed, waardoor hij in de couveuse moest. Ook werd hij geboren met een dislocatie van het beentje. Na zeven dagen in het ziekenhuis, waar Ilse wel heel erg dankbaar voor is, mochten ze met z’n allen naar huis. Normaal gezien zou ze na 8 weken alweer aan het werk moeten – weken die voor de bevalling opgenomen worden, worden afgetrokken van het effectieve bevallingsverlof – maar aangezien dat met een zorgenkindje (Aiden werd geopereerd en droeg een gipsbroek) niet mogelijk was, nam Ilse haar ouderschapsverlof op en plakte nog 3 weken vakantie aan die periode. Door de brute bevalling heeft ze het niet altijd gemakkelijk gehad om deze ervaringen te verwerken. Door de zorg voor Aiden is er ook weinig tijd om tijd en rust te nemen voor haar eigen lichaam, terwijl dat wel nodig is (want nachten waarin 8 tot 15 keer opgestaan moet worden, waren geen uitzondering). Ook plakken er volgens Ilse nog enkele zwangerschapskilootjes aan, maar dat zijn zorgen voor morgen. Het eerste jaar als mama beleefde Ilse als een emotionele rollercoaster, waarbij ze van consultatie naar consultatie leefde. Gelukkig konden ze op de hulp van grootouders rekenen voor de opvang van Aiden, want hij kon niet naar de crèche. Ook de relatie tussen Ilse en haar man veranderde, maar ze merkte gaandeweg hoe groot zijn liefde voor haar en Aiden wel was, waardoor hij veel kon relativeren en plaatsen. Volgens Ilse heeft ze wel heel wat geleerd uit dat eerste jaar als mama. Stof, rommel en afwas mag nu even blijven staan terwijl ze meer geniet van de kleine dingen in het leven. Bevallings- en ouderschapsverlof zou voor haar zeker uitgebreid mogen worden, zeker voor ouders met een zorgenkindje. Het zou ook fijn zijn zou er meer transparantie en eerlijkheid te zien zijn op sociale media. Want je moét niet op een roze wolk zitten en nee, het is niet nodig om ouders scheef te bekijken als het baby’tje nog niet doorslaapt. Alles is oké, zolang je er zelf maar oké mee bent..

Silke. (@silke_debevere)

085D0869-6DF7-462D-BA04-133B17C83A69Als kleuterjuf wist Silke al heel snel dat ze samen met haar – toen nog vriend – man graag een kindje wou. Vrij snel na haar afstuderen, besloten ze er dan ook meteen voor te gaan. Het ging ongelofelijk snel, want een maand later had Silke al een positieve zwangerschapstest in haar handen. De baby zou in april geboren worden en een maand later stond hun huwelijk gepland. Dat zou een intense en drukke periode worden, maar Silke beschrijft deze periode ook als ontzettend mooi. In het begin van haar zwangerschap had Silke veel last van de typische ochtendmisselijkheid en gebrek aan eetlust. Daardoor viel ze de eerste zes maanden tien kilo af. Natuurlijk maakte ze zich zorgen. Gelukkig deed mini daarbinnen het prima. Mentaal bereidde ze zich voor op de bevalling door een sterke mindset. Silke wou bevallen zonder epidurale verdoving en zou daarvoor luisteren naar  haar lichaam. Eén dag voor de uitgerekende datum braken Silkes vliezen, op 1 april, nota bene. Familie die op de hoogte werd gebracht, dachten aanvankelijk dat het een grapje was. Bijna 12 uur na het breken van haar vliezen mocht Silke baby Leon in haar armen nemen. Wat een heerlijk aprilvisje! Vanaf het eerste moment zat Silke, samen met haar man en kersvers zoontje op een roze wolk. De momenten in het ziekenhuis vond ze zwaar, ze voelde zich daar niet op haar gemak en verlengde naar haar eigen huis. Leon was een hele rustige baby, deed het heel goed en was kerngezond.  Voor hen was er dus wél een roze wolk. Het kan dus wel degelijk! Na vier maanden ging Silke weer aan het werk. Na het stoppen met de borstvoeding kreeg Silke wel wat lichamelijke kwaaltjes: een extreem droge huid en hevige menstruatie. Na zes maanden kreeg Silke het gevoel dat ze weer zichzelf kon zijn. Ze voelde zich fysiek snel terug fit en aangezien ze bijna weinig was bijgekomen na haar bevalling, vlogen de kilo’s er – mede dankzij de borstvoeding – af. Toch kan er in een roze wolk-verhaal soms ook een dipje komen. Dat ervaarde Silke toen de borstvoeding na vier maanden niet meer vlot liep. Dankzij de steun van haar vroedvrouw, man en familie, kon ze dat snel plaatsen en hebben ze goed hun draai gevonden tijdens dat eerste jaar. Ze vertelt dat de relatie met haar man nog verbeterd is sinds de bevalling. Leon heeft hen als koppel nog meer verbonden. Ze geniet intens van weekendjes samen met Leon en haar man en geniet van gestolen momentjes wanneer zoonlief eventjes ligt te dutten: koekske in de zetel met haar favoriete serie op. Ook zij oppert voor langer verlof na de geboorte, zowel voor mama als papa, indien ze daar nood aan hebben. Uiteraard zonder gigantisch loonverlies. Ze vindt dat er voor papa’s ook zeker iets mag veranderen, want die tien dagen geboorteverlof? Papa’s mogen toch ook wat langer genieten van hun kersverse spruit, niet?

Jorien. (@jorienxellisxbonnie)

image0Jorien werd vijf jaar geleden voor het eerst mama van dochtertje Ellis. Ellis overwon enkele jaren geleden een ernstige vorm van kanker. Wat een kanjer, die Ellis! Toch heeft ze nu nog steeds veel zorg nodig. Daarom was de wens er niet meteen voor een groter gezin, tot het lot daar anders over besliste… Een fijne zwangerschap volgde. Enkel de laatste maand speelde de onderrug Jorien wel parten. Gelukkig was er toen de prenatale kiné, een aanrader voor iedereen! Baby liet goed op zich wachten, want Jorien ging overtijd. Na twee dagen continue lichte krampen, brak haar water en kwamen de weeën zo snel na elkaar dat een epidurale verlichting moest brengen. Na de verdoving kwam alles heel vlot op gang en de gynaecoloog was maar nét op tijd om kleine Bonnie op te vangen. Jorien ervaarde de kraamtijd als heftig. De borstvoeding lukte niet goed en ook kleine Ellis, een vijfjarig dametje, wilde graag mama’s aandacht. Papa moest snel weer gaan werken en daardoor zat Jorien vaak aan het huis gekluisterd met haar twee meisjes. Bonnie sliep goed, maar toch ervaarde Jorien veel stress. Op twee maart begon Jorien na vijftien weken terug te werken met een dubbel gevoel: zin in sociaal contact maar veel te snel. Ze voelde ook aan haar lichaam dat ze hier nog niet helemaal klaar voor was, aangezien ze ook een fysiek zware job moest doen. Corona, het is een vreselijk tijdperk, maar ik ben ervan overtuigd dat Jorien heel erg dankbaar is voor de extra hersteltijd en tijd met Bonnie en Ellis. Jorien had nog niet echt het gevoel terug zichzelf te zijn. Haaruitval, stress en een zwaarder lichaam zorgden daar onder andere voor. Niet enkel de prenatale maar ook de postnatale kine hielpen haar wel om haar fysiek terug wat op peil te krijgen. Ze vond de aanpassing van één naar twee kindjes ook zwaar en daardoor was de zelfzekerheid soms wat zoek. Haar relatie werd al serieus op de proef gesteld toen Ellis ziek werd. Toch proberen Jorien en haar partner één keer per maand iets samen te doen: een etentje, eens naar de cinema of een dagje gaan shoppen. Jorien is heel duidelijk over wat er zou moeten veranderen: sowieso meer tijd thuis en extra bevallingsrust. Ze verwijst hiervoor naar de Scandinavische landen. Daar krijgen mama’s de kans om het eerste jaar volledig thuis te blijven voor hun kindje. Jorien is fan en ik ook! Want een rustige mama, is een rustig kindje.

Volgende week verschijnt het vervolg van dit blogbericht. De mama’s waren zo enthousiast in het delen van hun ervaringen en verhalen dat het anders te lang werd voor één blogpostje. Ik hoop dat jullie alvast genoten van het lezen van deze verhalen en graag tot volgende week!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zijn allemaal Greta.

Toegegeven, ik lag nooit echt wakker van de klimaatsverandering. Vorig voorjaar zag ik, tussen alle pampers verversen en voedingen geven, wel eens een nieuwsbericht passeren over de #schoolstrikesforfriday. De babybubbel waarin ik toen verbleef, maakte dat ik zelfs daar geen mening over had – of misschien wel, maar ik stond er zelfs eerder sceptisch tegenover. Ik had het te druk met mijn eigen brandjes te blussen, laat staan dat ik me nog eens zorgen zou maken om ons klimaat. Want hé, da’s toch een ver-van-mijn-bed-show?

Na een paar maanden kwam ik stilaan met mijn hoofd terug op planeet aarde (en niet meer enkel op planeet moederschap, hoewel ik het daar ook wel fijn vertoeven vond) en ging ik terug aan het werk. Ik ben juf van het eerste leerjaar en merkte hoe hard klimaatsverandering zelfs die jonge mensjes bezighoudt, hoewel het misschien niet met die verwoording is. Na het begin van de bosbranden in Australië, merkte ik dat er heel veel vragen door de hoofden van deze kinderen spookten: “Hoe komt het toch dat er zoveel bosbranden zijn? En hoe komt het dat die niet geblust geraken?” Stilaan begon het ook bij mij te dagen – I know, het heeft lang geduurd. De foto’s van verbrande koala’s, mensen die hun huizen en daarbijhorende herinneringen in vlammen zien opgaan, … Het deed wat met mijn zeer week geworden (mama)hart.

Zoals dat gaat met de aankondiging van een nieuw jaar, een decenium zelfs, horen daar ‘goede voornemens’ bij. Tot de tweede week van januari ben ik geweldig in het volhouden van goede voornemens, waarna ze genadeloos allemaal weer in de prullenbak van mijn hoofd laat belanden. Dit jaar koos ik dus niet voor goede voornemens, maar voor tien doelstellingen waaraan ik wil werken dit jaar. Bewustwording is een keyword in die tien doelen, op verschillende vlakken. Ook op het vlak van ecologie en het milieu dus. Twee belangrijke doelstellingen daarin zijn: 1) het opbouwen van een duurzame capsule kleerkast voor mezelf met kleding die op een milieuvriendelijke en duurzame manier werd geproduceerd; 2) elke maand minstens één item uit ons huis of dagelijkse leven vervangen door een milieuvriendelijker alternatief. En hoewel ik weet dat mijn kleine veranderingen alleen geen wereld van verschil zullen maken, ben ik ervan overtuigd dat als we dit met z’n allen doen, we wel degelijk een verschil kunnen maken. Voor het klimaat, voor de toekomst, voor onze kinderen.

Wie doet mee met zijn leven meer milieuvriendelijk maken? Of wat doen jullie al? Ik lees momenteel ‘Wij zijn allemaal Greta’, een boek boordevol inspiratie om de wereld te redden. Het leest tot nu toe heel vlot. Wanneer ik klaar ben met lezen, post ik er hier zeker nog wat over.Whitagram-Image 2

Mien’s Sinterklaaslijstje

SpeelgoedDit jaar was Mien nog veel te klein om zelf haar briefje aan de Sint te schrijven en haar cadeautjes te kiezen – ik vermoed dat ze tegen volgend jaar wel al haar eigen willetje zal hebben. We houden niet van overdaad en wilden dus vermijden dat Mien overladen zou worden door speelgoed, dat ze dan misschien niet zou bekijken. Een tijdje geleden luisterde ik naar de podcast ‘Minder speelgoed en meer tijd’ van Radio Mama. Ik kon me helemaal vinden in de visie die daar gebracht werd. Geen overvloed aan speelgoed, maar zorgvuldig geselecteerde, duurzame stuks. Ze gaven daar de tip om een lijstje samen te stellen voor Sinterklaas, feestdagen of verjaardagen en dit te verspreiden bij iedereen die graag iets wil kopen. Zo deden we het dit jaar ook voor alle Sinterklaasjes. Ik moet zeggen dat dit me heel goed bevallen is. De Sinterklaasjes wisten perfect waar ze Mien een plezier mee konden doen en wij waren blij met het gekregen speelgoed: win-win! Hieronder kunnen jullie zien wat Mien allemaal kreeg, op de leeftijd van bijna negen maanden. Misschien kunnen jullie hier nog wat inspiratie opdoen voor de komende feestdagen?

Stapeltoren

1. De stapelbare ringen van Kid’s Concept. Wij hadden tot voor kort nog geen stapeltorentje in ons bezit. Het spelen met deze stapelbare ringen brengt kinderen heel wat vaardigheden bij, vooral motorische vaardigheden. Als eerste stapje leren de kinderen om de ringen van de stok te schuiven. In een volgende fase oefenen de kinderen hun oog-hand-coördinatie om de ringen terug op de stok te schuiven. Omdat de gaatjes in de ringen vrij klein zijn, is dit nog heel moeilijk. Als je een tussenstapje wil toevoegen, kan je de bijhorende ringen even vervangen door een set houten gordijnringen. Die openingen zijn veel groter en daardoor is het voor de kindjes makkelijker om deze op de stok te schuiven.

Shleichdiertjes

2. Schleich-diertjes. Mien kreeg haar eerste diertjes voor haar Schleich-diertjesverzameling. De dieren van Schleich zien er heel waarheidsgetrouw uit. Deze dieren kunnen bijdragen aan de taalontwikkeling: “Dit is een koe. De koe doet ‘moe’. De koe loeit”. Wanneer Mien wat ouder is, zijn deze diertjes ideaal voor open-ended play waarbij ze haar fantasie de vrije loop kan laten. We kozen nu voor de koe, het paard, het schaap, de hond, de kat en het konijn omdat ze deze dieren ook in haar nabije omgeving ziet (bijvoorbeeld bij oma en opa) en zo ook sneller herkent. Tot nu toe zijn de dieren, buiten fijn om mee te spelen, ook vooral héél erg lekker. #hetiseenfase

Sensory balls

3. Sensory balls van Plantoys. Deze houten balletjes hebben allemaal de functie om de zintuigen te stimuleren. De roze bal heeft zachte wol aan de binnenkant om de tastzin te activeren, de gele bal heeft een spiegeltje om het zicht te prikkelen en de blauwe bal is een rammelaar. De aanbevolen leeftijd voor dit speeltje is zes maanden en volgens mij zou ze er toen ook meer plezier aan beleefd hebben. Nu gebruikt ze de balletjes vooral om weg te gooien of rollen en erachteraan te kruipen (lees: dolfijnentechniek).

Pikler ball

4. Piklerbal. De peter en tante van Mien bestelden niets van ons lijstje omdat ze zelf al een ideetje hadden. Ik vertrouwde hen hierin helemaal want ze volgen onze duurzaam speelgoed-visie helemaal. Bij hen bracht Sinterklaas een Piklerbal. Dit is een bal gemaakt van natuurlijke materialen. De bal kan voor verschillende doeleinden gebruikt worden: om te rollen, gooien, achterna kruipen, … Je kan er ook verschillende voorwerpen in stoppen die ze er dan kunnen uithalen, bijvoorbeeld doekjes, pompons, … Hierbij oefenen de kindjes hun fijne motoriek. Voor kleinere baby’s kan de Piklerbal opgehangen worden als mobiel.

5. Xylofoon van Kid’s Concept. Toegegeven, om echt op de xylofoon te spelen is ze nog te klein. Toch vonden we het een leuk item om in huis te hebben. Bij Sinterklaas oefende ik zelf een aantal Sintliedjes om voor Mien te spelen. De akkoorden van de bekendste liedjes vond ik op deze site. Wij gingen dit najaar naar een muziekklasje en daar deden ze iets leuks met een xylofoon, wat kleintjes ook al kunnen. Het instrument werd aan de ene kant verhoogd, zodat het schuin stond. Daarna mochten de kindjes bovenaan nootjes naar beneden laten vallen. Dat maakte een mooi geluid, van hoge noten naar lage noten of omgekeerd. Je kan hiervoor ook een balletje gebruiken (bij oudere kinderen misschien een knikker?) of eender welk ander rollend voorwerp. Mien gebruikt de xylofoon nu vooral om op te slaan (maakt ook geluid, maar niet het heldere geluid wat er normaal gezien geproduceerd wordt) en het stokje om – je raadt het nooit – op te eten.

6. Muziekeieren van Haba. De muziekeieren van Haba zijn tot nu toe de grootste hit in Miens speelhoek. Ze leerde hoe ze kan schudden en doet nu de hele dag van ‘schudden-schudden’. Elk ei maakt een ander geluidje. Sinds deze week neemt ze in elke hand een eitje om te schudden of slaat ze ze tegen elkaar. Ze rollen ook goed – en komen met een gek effect terug – dus ze gaat er ook heel vaak achteraan. Een topcadeautje!

Ik ben heel benieuwd wat jullie kindjes rond deze leeftijd interessant vonden. Ik ben me sinds kort aan het verdiepen in de Montessori-opvoeding en zijn bezig met het inrichten van haar speelhoekje. Willen jullie die binnenkort ook op de blog zien verschijnen? Laat het eventjes weten. Wij wensen jullie alvast zalige, warme feestdagen!

PERSOONLIJK • Borstvoeding, door de ogen van drie mama’s

Kraamweek 52

Het borstvoedingsverhaal van Sanne en Mien

Al vrij snel in de zwangerschap was ik ervan overtuigd dat ik borstvoeding wou geven aan onze dochter. Ikzelf ben groot geworden met flesjes, maar rondom mij zag ik steeds meer mama’s en vriendinnen borstvoeding geven. Het leek me echt een magisch gevoel om te weten dat je kindje groot kan worden door de voeding die jouw lichaam produceert. Als iemand me vroeg of ik borstvoeding wou geven, antwoordde ik steevast: ‘ja, dat gaan we proberen’. Maar had ik ooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn? Heel eerlijk, nee.

Na een lange en vermoeiende bevalling van zeventien uur werd onze dochter op mijn borst gelegd. Na enkele minuten werd ze even weggenomen om haar te wegen en te meten maar nadien, terwijl bij mij de herstellingswerken gebeurden, mocht ze weer lekker bij mij. Toen we op de kamer kwamen, probeerden we haar voor het eerst aan te leggen aan de rechterkant. Dat wilde ze niet. De vroedvrouwen dachten dat het kwam doordat ze nog te veel slijmpjes van de bevalling had en besloten het nog even de tijd te geven. Ze zouden binnen een tijdje nog eens terugkomen. Een tijdje later probeerden we het opnieuw, weer rechts, weer geen succes. De linkerkant wilde ze wel meteen. Het gevoel van borstvoeding geven vond ik bij de eerste keer aanleggen heel bijzonder, na een aantal keer voeden vooral heel pijnlijk. Na een paar uur wilde ze uiteindelijk toch uit de rechterborst drinken, maar alleen als ik haar in rugbyhouding vasthield. Naarmate ik vaker voedde, wilde het ook wel eens lukken dat ik haar rechts kon voeden in de madonnahouding. Zoals waarschijnlijk elke mama die borstvoeding geeft, had ik last van de typische opstartkwaaltjes: pijnlijke tepels (lang leve Lansinohzalf en de multi mam kompressen) en immense stuwing op dag twee met Pamela Anderson-boobies als gevolg (hallo warm en koud kompres). Van kloven ben ik gelukkig gespaard gebleven. Toen we het ziekenhuis op dag vijf mochten verlaten, had onze dochter haar geboortegewicht terug behaald en was ik heel trots op mezelf. Zo fier dat ik met mijn melk onze dochter kon laten groeien.

Eenmaal thuis liep de borstvoeding best goed. De pijn verdween langzaam, we werden goed opgevolgd door een schat van een vroedvrouw en het voelde alsof we echt al een ritme hadden: onze dochter kwam elke twee à drie uur voor een voeding en sliep daarna als een roosje. Het enige wat ze tussenin deed was pampers vullen, véél pampers. Hallo roze wolk! Wat was dit genieten! Na ongeveer tien dagen veranderde er iets. Ons ritme leek te verdwenen, onze dochter veranderde in een hongerig monstertje dat supergulzig dronk, zich vaak verslikte en bijgevolg vaak de hik had en moest teruggeven. Dat zorgde voor heel wat bezorgdheid. Toen een week later ook nog eens spruw bij ons beide werd vastgesteld, kwamen we in een sukkelstraatje terecht. Het borstvoeden deed opeens veel meer pijn, ons meisje was heel onrustig aan de borst waardoor ze steeds weer losliet en opnieuw aanhapte. Na een tijdje intensief behandelen – lees: voor de voeding borsten wassen, na de voeding weer borsten wassen, zalf smeren bij mij en gel in het mondje van onze meid – leek de spruw verdwenen te zijn, net zoals de pijn in mijn linkerborst. Die rechterkant daarentegen… Het voelde alsof ze met honderden naalden in mijn borst staken. De was de pijn zo intens geworden dat ik er tegenop zag dat ik moest voeden en tijdens de voeding de hele tijd op mijn lip moest bijten om niet te huilen. Dat huilen kwam door de pijn, maar misschien nog meer door de gedachte dat dit wel eens het einde van ons borstvoedingsverhaal zou kunnen zijn. Dit kon ik immers niet meer lang blijven volhouden. Toen ik op het punt stond om op te geven, kwam mijn vroedvrouw en tevens lactatiekundige langs. Ze vermoedde dat de spruw in mijn melkkanaaltjes zat en dat dit de pijn veroorzaakte. Na een bezoekje aan de huisarts werd dit bevestigd. Ik ging aan de medicatie, in de hoop dat ik snel weer live zou kunnen voeden. Omdat de pijn niet meer te volharden was, ging ik aan de pijnlijke kant kolven. Dit hielp wel wat tegen de pijn en gaf mijn tepels wat ‘rust’. De rust bij mezelf werd er echter niet beter op want ik moest een flesje geven, nadien kolven (en terwijl mijn dochter troosten), Na iets meer dan achtenveertig uur ‘aan de machine’, kon ik eindelijk weer aanleggen. Wat voelde dat goed!

De euforie was jammer genoeg niet van lange duur want de pijn was er snel weer. Intussen werd onze dochter steeds hongeriger, kwam ze elk uur (of soms zelfs vlugger) en was ze heel vaak gefrustreerd tijdens het drinken. Volgens de vroedvrouw en mezelf was de productie zeker niet het probleem, want mijn borsten bleven zelfs na een voeding steeds gespannen staan. Ik trok dit niet veel langer. Toen ook nog eens koemelkallergie werd vastgesteld bij Mien was dat de zogenaamde druppel die het emmertje deed overlopen. Mijn roze wolk was helemaal aan het verdwijnen en dat wilde ik niet! Na ontzettend lang twijfelen en zeer veel tranen, hakte ik de knoop door: ik ging vanaf nu flesjes geven. Ik probeerde eerst nog te blijven kolven om dan de moedermelk in flesjes te geven, maar dat hield ik praktisch gezien niet vol omdat onze dochter constant bij mij wou liggen (en kolven met een hangende baby is niet simpel). Ik heb nog twee weken gekolfd en toen was ons borstvoedingsverhaal afgelopen. Achteraf bleek bij de osteopaat dat Mien twee vastzittende nekwervels had (waardoor ze door de pijn soms zo onrustig dronk), een heel smal gehemelte én een slechte zuigreflex. Daardoor kreeg zij dus onvoldoende melk uit mijn borst (en bleef ik zitten met exploding boobies).

Ik vind het jammer dat ons borstvoedingsavontuur in mineur (en veel sneller dan ik had gehoopt) is moeten eindigen. Het was ontzettend zwaar maar wat ze gehad heeft, heeft ze gehad. Tijdens de week van de borstvoeding lanceerde Kind & Gezin de ‘vier keer zes’-campagne. Probeer eerst zes uur, dan zes dagen, zes weken en ten slotte zes maanden borstvoeding te geven. Elke zes is het waard om trots op te zijn, want we hebben het geprobeerd. Ik weet dus dat ik me niet schuldig hoef te voelen, hoewel dat er af en toe toch nog eens insluipt. Mien krijgt nu misschien wel flesjes, maar is tenminste verzadigd (enfin, meestal toch. ’t Is een hongerig monstertje). En mama is, doordat de pijn weg is, ook veel blijer. En een happy mommy is een happy baby, toch?

•••

636A0347

Het borstvoedingsverhaal van Julie & Stella

Sanne vroeg me enkele dagen geleden om een kort tekstje te schrijven over borstvoeding en mijn persoonlijke ervaring hierover te delen. Persoonlijk vind ik borstvoeding een moeilijk onderwerp om over te schrijven. Er komen heel wat emoties los en niet iedereen deelt dezelfde mening over dit toch wel delicate onderwerp. Dit laatste vind ik ook wel goed. Je mag, neen moet, je eigen mening hebben maar een ander zeker niet veroordelen over misschien een andere kijk op dit onderwerp. Dit gezegd zijnde zal ik me kort eventjes voorstellen. Ik ben Julie, 27 jaar oud en sinds 3 oktober trotse mama van Stella. Stella is ons eerste kindje (als je onze poes Lou niet meetelt natuurlijk).

Toen ik wist dat we zwanger waren, wou ik absoluut borstvoeding geven. Voor mij is borstvoeding iets unieks, natuurlijks en intiems tussen mama en baby. Ik was dus helemaal overtuigd dat ik deze voeding aan mijn kindje wou geven. Natuurlijk had ik ook mijn twijfels en vragen:

  • ‘Ga ik dat wel kunnen?’
  • ‘Wat als ik niet voldoende melk aanmaak?’
  • ‘Doet dat eigenlijk pijn?’
  • ‘Gaat de papa ook een band creëren als ik ze altijd ga voeden?’

Je ziet, ik had ontzettend veel vragen. Gelukkig had ik een kei goede vroedvrouw die me bijstond met raad en daad. Hier ben ik haar nog altijd heel erg dankbaar voor. Dus Ellen, dankjewel!

Woensdag 3 oktober, 17u41. Het beste, mooiste, meest intieme moment ooit… Onze dochter werd geboren. Hartjes vlogen in het rond, kusjes werden voortdurend gegeven. Oh, wat is dat toch een prachtig moment als je er op terug denkt…. De vroedvrouw stelde onmiddellijk de vraag ‘ga je borstvoeding geven?’ Volmondig antwoordde ik ‘JA!’ Stella werd dadelijk na haar eerste schreeuwtje (oh, wat is dat zo schattig), plasje (ja, op mama natuurlijk) aan mijn borst gelegd. Onmiddellijk dacht ik ‘wat lijkt ze op mij’ want wat kon ze eten. Zowel het aanhappen als de productie van mijn melk leken op het eerste zicht in orde te zijn. Wat voelde ik me opgelucht en zo vrouwelijk op dat moment….

Ik ga niet zeggen dat het alleen maar rozengeur en maneschijn was. De eerste dagen, weken is het echt doorbijten. Elke keer als ik Stella wou laten drinken, mocht de eerste minuut NIET tegen me gesproken worden. Duizenden naalden die zich in mijn tepel boorden… Ik ga jullie mijn scheldtirade besparen maar oh, wat deed het pijn. Gelukkig hapte Stella perfect aan en had een goede zuigreflex. Alleen ik moest nog eventjes doorbijten. De pijn minderde met de dag maar mijn productie bleef wel toenemen. Je moest me zien. Ik, een redelijk mager typetje met ontzettend grote borsten. Ja, ik kon zo solliciteren voor een rolletje in ‘Baywatch’. Die weken kon ik niet zonder mijn zoogkompressen. Een regelrechte ramp als ik ze vergeten was. Ik moet er geen tekeningetje bij maken wat ik hier mee bedoel denk ik hé?

De dagen gingen voorbij en per dag leerde ik bij. Ik leerde houdingen aan, hoe mijn tepels het beste verzorgen, hoe de borstvoeding met werk combineren…. Ik had echt het gevoel dat het mij lukte en was echt wel trots op mezelf dat het zo goed ging! Ondertussen zijn we 10 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding. Ik krijg nog heel vaak de vraag hoelang ik nog borstvoeding wil geven. Ik vind deze vraag niet zo leuk om te krijgen omdat ik er zelf geen antwoord op weet. Ik ga door zo lang het nog kan, maar merk wel dat mijn productie stilaan afneemt. ’s Avonds geef dus af en toe een flesje gekolfde melk bij. Borstvoeding is voor mij dus een succesverhaal geworden en daar ben ik best trots op. Wel betreur ik het dat moeders een schuldgevoel aangepraat krijgen die bewust kiezen voor het flesje of waar het geven van borstvoeding gewoon niet lukt. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van de vooroordelen rond borstvoeding. Elke vrouw, wie dan ook, moet kunnen beslissen uit vrije wil en daar moeten we allemaal respect voor hebben.

•••

Het borstvoedingsverhaal van Celia en haar vier kindjes

Dertien jaar is het al geleden dat ik voor de eerste keer zwanger werd. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik borstvoeding zou geven. Dus toen onze zoon geboren werd, legde ik hem meteen aan. Of ja, zoiets toch ongeveer. Zo een baby’tje weet precies hoe hij moet ‘aanhappen’ maar toch deed de mijne het verkeerd. Dat zou wel goed komen door vaak genoeg aanleggen, dacht ik. Want zo een baby’tje drinkt soms de hele tijd…. Dus had ik wel genoeg melk? De vraag die elke mama zich stelt. En waarvan de hele bende ‘kraambezoekers’ ze aan jou stelt. “Oei, de baby huilt, heb je wel genoeg melk? Ik zou toch flesjes bijgeven hoor”, “Uh, nee, ik denk dat mijn baby gewoon misselijk is van uw parfum” Toch blijft er dan wat van hangen en komt de onzekerheid langzaam binnen… Nog maar een keer extra aanleggen dan… Auw auw auw! Wat is dat? Waarom voelen mijn  borsten als ballonen gevuld met gips? En de baby kan de tepel niet te pakken krijgen, zo gespannen borsten heb ik! Een hete douche en masseren, de melk stroomt eruit. Eindelijk verlichting! De pijn blijft wel bij het aanleggen en ik krul mijn tenen. Zonder dat ik het besef lopen de tranen over mijn wangen. Wat een kwelling, maar ik moet erdoor. Om de twee uur heb ik vreselijk veel pijn. Onze zoon geeft bloed terug. Natuurlijk schrik ik daarvan maar het kwam van mij. Volhouden dus. Op den duur was het niet meer vol te houden en wilde ik echt één borst sparen. Dus besloot ik om te kolven! Tof zo’n toestel, die melk komt maar niet… Hoe los ik dit op? Eén borst geven en ondertussen de andere leegpompen. Op die manier is er een natuurlijk toeschietreflex en komt de melk er bijna vanzelf uit. Ik kan één borst sparen en deze kan genezen. Na een week wissel ik. Mijn andere borst krijgt nu de kans om ook te genezen. Eindelijk. Onze zoon is intussen een maand oud en het lijkt erop dat ik vertrokken ben. Nu oefenen in discreet voeden. Die zwangerschapsbroeken zijn wel handig. Mijn ‘blubber baby buik’ is netjes bedekt als ik mijn bloes omhoog doe. Ik drapeer een tetradoek over mijn schouder en daardoor is de bovenkant van mijn borst ook bedekt. Ik word hier steeds handiger in, maar toch voel ik me bekeken. Als ik ga shoppen ga ik even in een kleedkamer om te voeden. Bij Ikea hebben ze een heuse borstvoedingskamer! Jihaa! Comfortabel voeden zonder rare kerels die je aanstaren! Na negen maanden besluit onze zoon dat hij er genoeg van heeft. Ik laat hem een stukje los…

Drie jaar later wordt onze dochter geboren. Ik ben een ervaren mama dus deze keer weet ik precies hoe ik het allemaal moet doen. Of dat dacht ik toch. Het hele verhaal begon weer van voor af aan. Opnieuw is de borstvoeding voor mij de eerste maand een kwelling, compleet met kloven, bloederige toestanden en veel tranen…. Ik besluit opnieuw om door te zetten en na een maand lukt het. Deze keer gaat het ook beter om in het openbaar te voeden. We zijn met onze kleine baby toen ze vier maanden was gaan kamperen in Zuid Frankrijk. Leve borstvoeding! Altijd en overal de perfecte melk ter beschikking! En geen gedoe met flesjes te steriliseren. Onze dochter heeft tot één jaar borstvoeding gekregen. 

Vier jaar later werd er opnieuw een dochter geboren! Prachtig. Meteen na de bevalling dronk ze of haar leven ervan af hing. Als je weet dat een pasgeboren baby maar een paar druppels melk nodig heeft… Ik was helemaal voorbereid om deze keer pijnvrij te voeden. Alle mogelijke lectuur had ik gelezen en het aanleggen ging echt goed. Toch gebeurde het weer. Kloven en de hele bloederige toestanden…. Aanleggen, tenen krullen, huilen en doorbijten. Na een maand ging alles weer vlot. Ook zij heeft tot 1 jaar borstvoeding gekregen. 

Onze vierde spruit is een zoontje. Weer was ik goed voorbereid en weer ging het er allemaal zeer pijnlijk aan toe. Kloven en een borstontsteking. Pijn, pijn, pijn… Na een maand ging het beter. Ook hij heeft tot één jaar borstvoeding gekregen.

Stoppen met de borstvoeding toen het moeilijk ging was geen optie voor mij. Ik moest en zou er doorheen komen. Maar dat was niet gemakkelijk. Ik kan alleen maar aanmoedigen om vol te houden, maar je moet ook goed voor jezelf zorgen. Je baby heeft niks aan je als jij volledig instort. Altijd je hart volgen en je verstand gebruiken!

 

 

Persoonlijk • ons geboorteverhaal

Al sinds een paar dagen na de bevalling staat deze tekst klaar, maar ik twijfelde steeds om hem te delen. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was. Nu ben ik dat wel. Onze dochter is nu bijna vier maanden oud en we denk dat ik kan zeggen dat we ‘onze draai’ redelijk gevonden hebben. Daarom dus hier ons geboorteverhaal. Dat van Mien, maar ook dat van ons als mama en papa.

23 maart, dat was de datum waar we al sinds de eerste echografie naartoe leefden. Niet wetende wanneer ons kindje effectief haar opwachting zou maken, zorgde soms voor kriebels van spanning maar ook voor frustratie (want we konden niet wachten om haar éindelijk te kunnen ontmoeten). Hoe dan ook, we wachtten (on)geduldig af tot ze er klaar voor was…

In de weken voor de geboorte fopte ze ons geregeld. Ik had heel veel voorweeën dus elke dag dacht ik: “zou dit het zijn?” Als de voorweeën dan na een tijdje weer afzwakten, bleven we wat teleurgesteld achter. Op maandag 11 maart 2019 bleef het opmerkelijk stil in mijn buik. Enkele stampjes, dat wel. Verder niets: geen krampen, geen voorweeën, weinig harde buiken. Dat was de stilte voor de storm, zou later blijken. Mijn man en ik keken zoals elke maandagavond eerst naar Blind Getrouwd en later (uitgesteld) naar Down The Road.  Iets voor middernacht besloten we naar bed te gaan. Voor het eerst sinds weken had ik bij het slapengaan niet het gevoel ‘vannacht zou het wel eens kunnen beginnen’. We lagen nog geen twintig minuten in bed toen ik twee harde steken voelde in mijn buik, gevolgd door ‘iets voelen lopen’. Ik sprong als een bezetene uit bed en spurtte – voor zover dat nog mogelijk was – naar het toilet. Daar vond ik het moeilijk om uit te maken of het nu een plasje was of dat dit wel eens gebroken vliezen konden zijn. Ik had er me namelijk altijd een stortvloed bij voorgesteld – bedankt fictiereeksen op televisie. Ik voelde dus vooral twijfel op dat moment. Na een telefoontje naar de materniteit besloten we toch maar de koffers in de auto te laden en richting ziekenhuis te vertrekken. Het was al laat en daardoor moesten we via de Spoed-ingang binnen. Mijn buurmeisje van vroeger werkt daar aan de balie en was stomverbaasd toen ik plots (opmerkelijk fit) aan haar balie stond. Ze begeleidde ons naar de materniteit en nam afscheid.

Bevalling

Op de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en twijfelde ik nog steeds of het effectief gebroken vliezen zouden zijn. Na enkele minuten werd mijn twijfel helemaal weggenomen toen ik plots in een kletsnatte broek op een even natte onderzoekstafel lag. Ik excuseerde me even bij de vroedvrouw. Ze stelde me gerust: “die tafel (en wij) zijn wel wat gewoon hoor!” Op de monitor werden enkele harde buiken geregistreerd, maar nog geen weeën. Ik had ook nog geen ontsluiting en zelfs de baarmoederhals was nog niet volledig verweekt. Omdat die vliezen gebroken waren, mocht ik niet meer naar huis maar kreeg ik een kamer toegewezen. Daar mochten we de nacht (of wat daar nog van over bleef) doorbrengen. Ik probeerde toch nog wat in te dommelen en krachten op te bouwen voor de dag die zou komen. Om half vijf werd ik wakker en voelde ik duidelijk dat de weeën begonnen waren. Ze kwamen gedurende een halfuurtje om de acht minuten, dus ik had tussenin ruimschoots de tijd om te recupereren. Na dat halfuur ging het ineens héél snel: wee, vier minuten, wee, drie minuten, wee, twee minuten, wee, één minuut, wee, halve minuut. Vanaf dat moment had ik elke dertig seconden een wee die snel een piek bereikte en weer afzwakte. Ze deden venijnig pijn en doordat ze zo snel op elkaar volgden, kon ik tussenin moeilijk bijkomen. Mijn gynaecoloog werd opgebeld door de vroedvrouwen en zou me rond half negen komen controleren. Tijdens het wachten probeerde ik de weeën op te vangen op de bal, maar dat ging steeds moeilijker. Na drie uur weeën om de dertig seconden dacht ik dat die ontsluiting toch goed opgeschoten moest zijn. Kan je je voorstellen dat ik mega teleurgesteld was toen de gynaecoloog “twee centimeter” zei? Hij stelde voor om me aan een infuus weeënopwekkers te leggen omdat de weeën wel snel genoeg kwamen, maar niet lang genoeg duurden om ontsluiting te geven. Dat hij wel aanraadde om een epidurale te nemen, dat zei hij ook nog. Aan de ene kant wilde ik echt graag zonder epidurale verdoving bevallen maar de pijn was zo intens en zou nog véél heviger worden met die opwekkers. We werden naar de arbeidskamer gerold en daar nam ik de beslissing om dan toch maar voor die epidurale verdoving te gaan. Op dat moment voelde ik me echt gefaald, maar achteraf ben ik blij dat ik die keuze toch gemaakt heb. Rond half tien werd de verdoving geplaatst. Ik had vooraf heel veel bang voor het plaatsen maar dat viel allemaal reuze mee! Ook het idee dat ik de controle over mijn onderlichaam zou verliezen was iets wat me enorm angst inboezemde. Uiteindelijk was het wel zo dat mijn benen verdoofd aanvoelden, maar ik kon mijn tenen wel nog bewegen. Alles voelde gewoon honderd keer zwaarder dan gewoonlijk.

Bevalling2.jpg

Na het plaatsen van de blaassonde en het aansluiten van de opwekkers was het wachten geblazen. Wachten op die tien langverwachte centimeters… Eens het infuus zijn werk begon te doen, ging het vrij snel. Om elf uur had ik vier centimeter opening. Rond de middag kwam de gynaecoloog zelf eventjes polshoogte nemen. Op dat moment zat ik tussen de zes en zeven centimeter. De prognose van de dokter was dat ik mijn dochter tussen vier en vijf namiddag in mijn armen zou mogen sluiten. Tussendoor werd er eventjes wat epidurale verdoving bijgespoten omdat deze even leek uit te werken. Om drie uur namiddag had ik negen en halve centimeter opening en mocht ik op de arbeidskamer tijdens de weeën lichtjes meeduwen om die halve centimeter weg te krijgen. Dit duurde uiteindelijk best lang en ik begon wat in paniek te geraken.

Bevalling3.jpg

Het einde was in zicht, de epidurale was bijna uitgewerkt en na een uur meeduwen, werd ik naar de verloskamer gerold. Daar was het een heel werkje om me op de verlostafel te krijgen want die benen wilden nog steeds niet meewerken (ondanks het uitwerken van de verdoving). Toen ik eens op de tafel lag, begon het echte werk. Ik moest persen. Elke wee perste ik vijf tot zes keer, want die weeënopwekkers liepen nog steeds en zorgden ervoor dat de weeën lang duurden. Het persen ging niet vooruit, ondanks dat de vroedvrouw me probeerde te motiveren met: “je doet het heel goed!”. Mijn man was tijdens de bevalling ook geweldig. Hij heeft echt de volledige persfase gezegd hoe geweldig hij me vond en hoe goed ik het deed. Op dat moment kreeg ik daar weinig van mee, maar achteraf herinnerde ik me wel goed dat hij me ontzettend gesteund heeft. Het persen ging echter niet vooruit. Bij elke perswee schoof ons kleintje twee stapjes naar voren, maar ook weer twee naar achter. Ze geraakte ook niet achter mijn schaambot uit omdat ze een sterrenkijkertje was. Na een uur persen met de vroedvrouw werd de gynaecoloog erbij gehaald. Ik was op. Tijdens het ‘recupereren’ tussen de weeën, viel ik bijna helemaal weg. Ik was nog bij bewustzijn, maar veel langer moest het niet meer duren vooraleer ik van mezelf zou gaan. De gynaecoloog was er vrij snel en hij besloot meteen een knip te geven én om de kiwi te gebruiken. Dit toestel zorgt ervoor dat de baby niet terug naar achter kon na een perswee. Op het moment dat hij het gebruikte, leek het alsof hij met volle kracht aan het hoofdje van de baby trok. Achteraf kwam hij even uitleggen hoe het apparaat precies werkte en bleek dat hij hiermee gewoon de richting aangaf en helemaal niet zo hard trok. Na enkele persweeën was ze eindelijk achter mijn schaambot uit geraakt en moest ik me klaarmaken voor nog één laatste ‘push’. Tijdens die laatste wee gaf ik alles wat ik nog in me had en perste ik onze dochter eruit: hoofdje en lijfje in één keer. Het kleine hummeltje – met ontzettend veel haar – werd op mijn buik gelegd en ik huilde tranen met tuiten. Daar was ze dan eindelijk na een helse zwangerschap en een hele pittige bevalling: MIEN. Ik mocht minutenlang genieten van haar warme lijfje op dat van mij vooraleer ze haar gingen meten en wegen. Terwijl dat allemaal gebeurde, werd de placenta (heel vlot) geboren en werd ik gehecht. Dat ging allemaal aan mij voorbij. Ik had alleen nog oog voor onze dochter. Ik was mama geworden, hij papa. Klaar voor de meest spannende, belangrijke, onbetaalbare job van ons hele leven. Voor altijd verantwoordelijk voor dat kleintje. Voor altijd onvoorwaardelijke liefde, want hoewel ze nog maar een paar minuten oud was kon ik me al geen leven zonder haar inbeelden. Voor altijd, onze lieve, kleine, mooie meid. We zien je onbeschrijfelijk graag, Mien!

DSC_0384-2

Persoonlijk • Mijn eerste echte moederdag

DSC_0694

Vorig jaar ‘vierde’ ik in stilte ook al een beetje moederdag. Het was geen leuke moederdag, wel eentje gevuld met verdriet door de miskraam die ik enkele maanden geleden had. Treuren om het kindje dat er nooit zou komen, maar stilletjes ook vieren dat we acht mooie weken samen konden beleven en dat we het hartje toch hebben horen kloppen. Het was ook vol ongeduld wachten op een nieuwe zwangerschap en hopen dat ik het volgende jaar moederdag zou kunnen vieren met een dikke buik – of misschien wel met een baby. Het best mogelijke scenario kwam uit: vandaag, op moederdag 2019, ben ik exact twee maanden mama van een wolk van een dochter.

Dat het mama-zijn zo’n grote impact op me zou hebben, had ik nooit op voorhand verwacht. Je hoort van alle mama’s wel dat je leven volledig verandert, maar op welke manier dat precies is, kan je enkel ervaren als je zelf mama bent geworden. Twee maanden mama en ik denk dat al heel veel verschillende gevoelens de revue zijn gepasseerd: onzekerheid, ongerustheid, bezorgdheid, verdriet, maar ook ontzettend veel trots, blijdschap, geluk en liefde.

Onzekerheid, omdat de borstvoeding niet goed liep en twijfelen of ik door het overschakelen op flesvoeding mijn kind niet ‘tekort’ zou doen.

Ongerustheid, omdat ze last had van haar poedermelk: eczeem, krampjes, teruggeven (en dus weer twijfelen of kunstvoeding zo’n goed idee was). Uiteindelijk bleek het een koemelkallergie te zijn en is ze gelukkig weer op de goede weg dankzij aangepaste dieetvoeding.

Bezorgdheid, want heeft ze genoeg gegeten? Zit die luier nu niet te strak? (I know, zelfs daar maak ik me zorgen over)

Verdriet, als ik nadenk over de wereld waarin mijn meisje moet opgroeien #enough.

Trots, als ze haar breedste lach tevoorschijn tovert, haar poep omhoog duwt en zo weer een beetje opschuift op het verschoningskussen (wat is ze sterk!), mijn mama horen zeggen dat het echt de mooiste baby ter wereld is én ook wanneer ze na een tijdje zonder stoelgang toch een kakje legt (yay!)

Blijdschap, gewoon altijd als ik naar haar kijk.

Geluk, wanneer ik besef wat voor een zegen het is om een gezond kindje op de wereld te zetten.

En liefde, eindeloos veel liefde, elke seconde van de dag.

Mama worden, dat is ‘feeling all the feels’, allemaal tegelijkertijd.
Maar mama zijn is vooral het allermooiste dat er is.

Ik denk deze moederdag dan ook extra aan de mama’s die heel graag mama willen worden maar van wie het geduld op de proef gesteld wordt en aan de mama’s die afscheid moesten nemen van hun kindje omdat dit jammer genoeg dit jaar een niet-zo-ver-van-mijn-bed-show was. Aan die mama’s, you know who you are. Op een dag hebben jullie ook een prachtig leventje in jullie handen. Ik denk aan jullie!

 

Persoonlijk · een alternatief voor de huwelijksreis

Toen we vorig jaar trouwden, wilden we natuurlijk ook graag een huwelijksreis maken. We zaten echter in een cruciale fase bij het bouwen van ons huis en zoals iedereen die ooit gebouwd of verbouwd heeft, weet dat dit handenvol geld kost. We wilden na ons huwelijk ook voor kindjes gaan, dus we besloten om die huwelijksreis nog eventjes uit te stellen. Omdat we nog wat langer wilden genieten van ons huwelijk, riepen we een nieuw concept in het leven: de post-wedding-fun-week. Een week gevuld met allerlei leuke activiteiten om samen te doen. Wat wij tijdens die week allemaal deden? Kijk maar mee…

Ons liefdesverhaal ‘was locked by Stories By Mabel‘, zoals zij zelf zeggen. We besloten om ook een liefdeslotje aan een brug te hangen om symbolisch onze liefde te betuigen. Toegegeven, het was niet de Pont des Arts in Parijs – daar kan het trouwens niet meer – maar het is het gebaar dat telt hé!

We volgden samen ook een workshop keramiek. We hadden daarbij allebei de scène uit de film Ghost in ons hoofd – what were we thinking? – maar eindigden in een workshop dierenpotjes boetseren. De workshop bleek dan ook nog eens een ouder-kind-activiteit, waardoor wij als versgetrouwd koppel tussen moeders en grootmoeders met hun (klein)kinderen zaten. Desalniettemin hebben we ons wel goed geamuseerd.

Een activiteit die ik al lang in mijn hoofd had, was gaan wandelen met alpaca’s. Wat een zalige dag! Het lentezonnetje liet zich zien en de alpaca’s waren geweldig om mee te wandelen. Zeker een aanrader om eens te doen, ook met kinderen! De wandeling werd georganiseerd door Alpaca Pachmana.

Verder ging ik ook een escaperoom doen die mijn schoonbroer in elkaar gestoken had voor de vrijgezellen van mijn man (serieus, hoé creatief kan je zijn?) Manlief was er zo van onder de indruk dat hij vond dat ik hem ook eens gedaan moest hebben. Supertof!

Activiteiten.jpg

Hubby en ik eten allebei heel graag. We hadden voor ons huwelijk een superlekker diner geregeld. Toch hebben wij er de dag zelf héél weinig van kunnen genieten. Voor we het wisten stonden de dessertgasten al klaar (en eerlijkheidshalve: ik had keiveel buikkrampen, ontlading van de stress denk ik :-)). We besloten om dit in de post-wedding-fun-week goed te maken door een overload aan lekker eten: zelfgemaakte petit-beurretaart, een lunch in onze favoriete brasserie, bagels, een superlekker ontbijtje en nacho’s met kaassaus (yum!) tijdens een filmpje.

Eten

Ten slotte maakten we ook nog een fietstocht door het mooie Haspengouw, waar de bloesems zich ontluikten tijdens die periode. We kozen voor elektrische fietsen om te kunen genieten van het uitzicht en niet constant met een tong tot op onze tenen rond te lopen (of ja, fietsen).

Fietsen

Het was een superleuke week, maar we wilden toch nog steeds die huwelijksreis maken. Toen we uiteindelijk toch wilden beginnen met die te plannen, bleek ik zwanger (en zoals jullie weten was ik toen niet meer in staat om op vakantie te gaan). Intussen is dat zwangere buikje een guitige baby van zes weken oud.

Die huwelijksreis is er dus nog steeds niet van gekomen, jammer genoeg! Gingen jullie wel op huwelijksreis? Wat was jullie bestemming? Welke locaties raden jullie aan met een kindje?

Persoonlijk · Waarom wij kozen voor een persoonlijke ceremonie

Toen mijn lief tijdens een romantische strandwandeling op één knie ging, was ik – hoe kan het ook anders – door het dolle heen. Enerzijds natuurlijk omdat dit zou betekenen dat we ons aan elkaar zouden binden en dat dit de start van de rest van ons leven zou zijn. Anderzijds omdat ik nu eindelijk al die ideeën op mijn Pinterestbord (die al jaren stonden te wachten om uitgevoerd te worden) kon beginnen waarmaken. Bij de voorbereiding van een huwelijk komt heel wat kijken: een locatie, een fotograaf, een cateraar, kleding voor bruid en bruidegom, een DJ voor het avondfeest, bloemen, decoratie. Daarvoor vond ik mijn inspiratie bij die talloze pins. Geen probleem dus, dat klusje zou ik wel kunnen klaren. Toen we begonnen na te denken over hoe we de dag vorm zouden kunnen geven, kwamen we bij het onderdeeltje ceremonie terecht…

Dat we niet wilden gaan voor een huwelijk in de kerk, dat was voor ons snel duidelijk (die kogel was snel door de kerk, haha). Toch wilden we meer dan het ‘standaard’ huwelijk voor de wet (achteraf bleek ook die burgerlijke trouw alles behalve standaard, dankzij de lieve schepen en al mijn schattige leerlingen aanwezig). We gingen op zoek naar de mogelijkheden om een persoonlijke ceremonie in elkaar te boksen. Eerst spookte het idee om de ceremonie zelf te schrijven en dan te laten leiden door een goede vriendin. Dit idee werd al snel afgevoerd omdat we wilden dat iedereen kon genieten van die ceremonie. Ik ging verder op zoek en kwam via een kennis terecht bij Stories By Mabel. Ik scrolde avonden doorheen hun website en las de mooiste verhalen. Op dat moment stond voor mij al vast: met hen wilden we gaan samenwerken. In een mailtje stelde ik mezelf, mijn partner en ons concept voor. Wat later kreeg ik een tof mailtje terug van Lieke, oftwel madam Mabel. Nog wat later eentje van Ine, om ons uit te nodigen voor een brunch. Of we daarop aanwezig wilden zijn om meer te weten te komen over hoe zij ceremonies brengen? Well of course! De brunch ging door op een zonnige zondag in augustus. We maakten op een unieke locatie, te midden van nog meer koppels, heel wat lekkers en een fantastische streep muziek, kennis met team Mabel en met de manier waarop ze werken. Die mooie namiddag werd op foto vastgelegd door de Nederlandse, talentvolle fotografe Raisa Zwart. Na de brunch reden we naar huis met een smile tot achter onze oren. We waren er meer dan 100% zeker van, wij zouden met team Mabel in zee gaan. YAY! (zoals de liefste Ine zou zeggen)

Er gingen heel wat maanden voorbij tot we elkaar op een koude namiddag in januari terugzagen in het prachtige huis van Lieke. Ook Ine, die onze ceremonie aan elkaar zou gaan schrijven en spreken, was er. We kletsen de hele namiddag over de meest uiteenlopende onderwerpen. Over ons verleden, het heden en de toekomst. Over onze karakters en over onze relatie. En over boeken, want daar houden we allebei enorm van. Dit zou dan ook de rode draad doorheen onze ceremonie worden. De hele namiddag voelde als een gezellige koffieklets – maar dan zonder koffie, wél met heel wat ander lekkers – en de tijd vloog. Voor we er oog in hadden, reden we in het donker terug naar huis, met een nog bredere smile dan in augustus. We kregen ook wat huiswerk mee. Een vragenlijst voor hem en mij, die we afzonderlijk van elkaar moesten invullen. Aan de hand van die vragenlijst en het gesprek zou Ine aan de slag gaan met onze ceremonie. De precieze invulling? Die zouden we op onze trouwdag pas ontdekken.

Ik vertelde al dat we tijdens de brunch ook mochten genieten van een mooi streepje muziek. Die muziek weerklonk uit de microfoon en piano van de getalenteerde Nederlander Ger Savelkoul. Mijn man is, nog meer dan ik, een enorme muziekfan en kon maar niet zwijgen over die Nederlander die de prachtigste muziek uit zijn piano toverde. Ik besloot om Ger – bij wijzen van spreken natuurlijk – onder de kerstboom te leggen als verrassing voor mijn toekomstige. En of hij blij was. Score! 

Elke dag werden we een beetje nieuwsgieriger naar onze huwelijksceremonie en wachtten we ongeduldig. Ik vertelde eerder al dat ‘boeken’ de rode draad doorheen onze ceremonie zouden zijn, dus vroegen we alle gasten een boek mee te brengen met daarin een persoonlijke boodschap, bij wijzen van inkomticket. Zo konden zij ook al wat meeproeven van de voorpret. En toen, op een prachtige dag in april, was het eindelijk zover. Hoe het was? Prachtig, formidabel, onvergetelijk, maar eigenlijk kan ik hét perfecte woord niet vinden. Het was nog veel meer, beter en mooier dan we ons ooit hadden inbeelden. Ine en Ger vulden elkaar perfect aan met rakende woorden en magnifieke muziek. Ze zorgden, samen met vrienden en familie, voor enkele woordelijke en muzikale verrassingen. Zo verklaren mijn man en ik altijd lid te zijn van de Ketnetgeneratie. Vertel dit tegen Ine en zij zorgt ervoor dat Nederlander Ger liedjes van Spring en Samson en Gert door de microfoon liet knallen. Wat een verrassing! Toen op het einde van de ceremonie, na een prachtig verhaal (ingedeeld in hoofdstukken, net zoals een boek) alle genodigden nog eens meezongen met ‘Can’t help falling in love with you’ – in de versie van Twenty One Pilots – viel alles in z’n plooi. Dit was onze ceremonie, ons op het lijf geschreven. Van lachen tot we over de grond rolden (figuurlijk dan, want over de grond rollen met zo’n trouwkleed lijkt me niet echt praktisch) tot tranen met tuiten van ontroering. Het was gewoon af!

Er is één iemand die ik in het bijzonder wil bedanken en dat is Ine. Ine, de spontane, goedlachse Limburgse (!) kan echt toveren met woorden. Ze schrijft de mooiste verhalen en brengt die op de meest ontroerende manier. Ine, jij hebt voor altijd een heel speciaal plekje in ons hart veroverd want iemand die ons verhaal op zo’n manier kan brengen, is goud waard.

Ik heb het al heel vaak en tegen heel veel mensen gezegd, maar Stories By Mabel is echt een aanrader. Echt, echt, echt. Ze hebben hun team recent trouwens nog uitgebreid, zo mogelijk nog meer talent in huis dus! Dus aan alle bruidjes out there op zoek naar een persoonlijke ceremonie: bel, mail, stuur een gele briefkaart naar Stories By Mabel. Ze zijn het écht waard.

Ceremonie: Stories by Mabel @storiesbymabel
Storyteller: Ine Nijs @inenijs
Zanger en pianist: Ger Savelkoul
Foto’s van de brunch: Raisa Zwart@raisazwart
Foto’s van het huwelijk: Underneath the apple tree@underneaththeappletreeweddings

 

Persoonlijk • een brief aan de liefste man

bruiloft(65of530)

Liefste hubbie, liefste chouke

We zijn nu één jaar getrouwd. Wat heeft de tijd voorbij gevlogen. In dat jaar verlieten we ons appartement, werkte je keihard in ons nieuwe huis, verhuisden we, werden ‘we’ (knipoog) zwanger en de belangrijkste gebeurtenis: we werden mama en papa van een prachtige dochter. Dat is heel wat in een jaar en toch zou ik het niet anders gewild hebben.

We zijn inmiddels negen jaar – en een beetje – samen. We doorzwommen al heel wat watertjes samen: puberstreken, verder studeren, onze intrek nemen in ons eerste appartement, een huis bouwen, een miskraam samen verwerken. Dat is heel wat in negen jaar en toch zou ik het met niemand anders willen delen dan met jou.

We kennen elkaar al meer dan 24 jaar, van daar in de kleuterklas waar we braaf naast elkaar op het bankje zaten. 24 jaar, da’s heel wat en toch ben ik daar nog elke dag dankbaar voor.

Wat ik maar wil zeggen, lieve schat, ik ben zo blij met jou aan mijn zijde. Samen staan we sterk, kunnen we alles aan. Je bent een fantastische papa voor ons popje, een onmisbare man voor mij. Een jaar geleden zei ik ‘ja’, ‘ja’ tegen ons, tegen goede en kwade dagen, tegen ziekte en gezondheid, tegen een leven lang samen, ‘ja’ tegen voor altijd. En voor altijd, zal zelfs niet lang genoeg zijn.

Ik zie je graag, een leven lang.

Foto door onze huwelijksfotograaf: Underneath the appletree

Persoonlijk • Ja, ik genoot ook (een beetje) van mijn zwangerschap

DSC_0105

Dat mijn zwangerschap geen rozengeur en maneschijn was, weten jullie intussen al. Als je op dit moment niet weet waarover het gaat, dan verwijs ik jullie graag even door naar een ander artikel dat ik schreef. Ondanks deze moeilijke periode, waren er ook enkele dingen waar ik wél oprecht van genoten heb.

1 De vele stampjes en bewegingen van ons kleintje

Ik moet ongeveer 19 weken zwanger geweest zijn toen ik voor het eerst bubbeltjes voelde ploppen in mijn onderbuik. Eerst heel subtiel, later meer uitgesproken. Ik las op allerlei websites dat dit het begin was van de eerste bewegingen van je kleintje. Niet veel later werd die theorie bevestigd en voelde ik onze kleine dame wild heen en weer tuimelen en stampen. Na een tijd was ze zo groot geworden dat die tuimelingen plaats maakten voor zachtjes rekken en strekken. Ze wilde zich blijkbaar zo groot maken dat mijn ribben al meermaals kennis gemaakt hebben met haar voetjes. Ik denk dat die bewegingen met stip op één staan als je me vraagt wat ik ga missen aan zwanger zijn.

2 De controles bij de gynaecoloog en vroedvrouw

DSC_0048.jpg

We hebben ongeveer maandelijks een controle gehad bij de gynaecoloog. Deze controles werden aangevuld door de huisbezoeken van een vroedvrouw. Over het onder de arm nemen van een vroedvrouw schrijf ik binnenkort een blog. Over de gynaecoloog wil ik het nu wel eventjes hebben. Tijdens de controles van de gynaecoloog werd er vooral gekeken naar het medische aspect: de groei van ons kindje, de werking van de organen, mijn gezondheidstoestand, … Onze gynaecoloog maakte bij elke echografie ook een 3D-echo. De eerste duidelijke 3D kregen we bij de 20-wekenecho. Ongelofelijk hoe ze er echt al als een mensje uitzag. Dat konden we op dat moment haast niet geloven. Sindsdien mochten we haar elke keer in 3D bewonderen. Dat waren echt prachtige momenten. Nu we haar in levende lijven kennen, kan ik zeggen dat ze er ook effectief op lijkt. Oh ja, ik denk ook dat wij ’s werelds grappigste gynaecoloog hebben, dat maakt de controles natuurlijk extra leuk!

3 De band met dat kleine ongeboren mensje in je buik

Ik moet toegeven… Die band tussen mij en het kleine mensje in mijn buik was er niet meteen. Ik ben er zeker van dat dit te maken heeft met de miskraam die we in 2017 doormaakten. Toen had ik me meteen enorm gehecht aan dat leventje in mijn buik. Dat maakte het natuurlijk des te moeilijker toen we na acht weken afscheid moesten nemen. Daarom hield ik deze keer wat langer afstand. Om mezelf te beschermen en niet opnieuw zo hard gekwetst te worden, mocht het weer misgaan. Ook toen bleek dat alles goed zat, duurde het nog even vooraleer ik echt een band voelde. Door het vele ziek zijn, overgeven en de ziekenhuisopnames voelde ik het gewoon niet. Ik voelde me daar op dat moment heel erg schuldig over. Dit kindje was namelijk heel gewenst en oh-zo-welkom! Gelukkig begon ik me beetje bij beetje te binden aan dat kleine meisje. Het moment dat ze een naam kreeg, was voor mij een kantelpunt. Vanaf dat moment was ze mijn dochter, diegene waar ik alles voor zou geven en doen. Ik kan nu al zeggen dat ik dolverliefd op haar ben!

4 De nesteldrang

Ik heb altijd graag een proper en opgeruimd huis gehad, maar zelf ‘had ik daar nooit veel tijd voor’. Tijdens de eerste maanden van mijn zwangerschap was ik totaal niet in staat om iets te poetsen of op te ruimen. Dankzij mijn mama en man bleef het huis toch netjes. Toen het derde trimester aanbrak, stak de nesteldrang de kop op: het plan om ons hele huis dit jaar à la Marie Kondo op te ruimen, mijn kleerkast opruimen, de babykleertjes wassen, vouwen en strijken en “oh, daar ligt ook nog een stofje”! Harde buiken en misselijkheid die nu en dan nog stevig de kop op staken, zorgden ervoor dat ik niet teveel kon toegeven aan die nesteldrang. Ik moet zeggen dat ik hoop dat dit een blijvend fenomeen is. Want zo’n huis dat er altijd spik en span uitziet, dat wil toch iedereen?

5 De mooiste babyspullen verzamelen

Jaren naar uitgekeken en nu kon ik me eindelijk laten gaan… Van kleertjes tot meubeltjes, van decoratiestukken tot praktische benodigdheden. Ik heb de voorbije maanden onwijs veel online geshopt en mijn hart maakte altijd een sprongetje wanneer de bel ging en de pakjesdienst aan de deur stond. Ik heb in al die maanden superveel leuke merkjes leren kennen en moet me vaak inhouden om niet nog meer te bestellen. Voorlopig denk ik dat we al het nodige (en zelfs meer) in huis hebben. Dat zal waarschijnlijk nog serieus uitgebreid worden met spulletjes die op onze geboortelijst staan. Dat die kleine meid verwend zal zijn, daar bestaat geen twijfel over. Ik word alleen maar blij van al die leuke, schattige én interieurproof spulletjes (houten speelgoed, yay! Boekjes, dubbel yay!). Wie daar niet zo blij van wordt? Mijn bankrekening en portefeuille natuurlijk, sorry vriendjes!

DSC_0203

Zo zie je maar… Ook al loopt een zwangerschap moeilijk en vind je het moeilijke maanden, er zijn altijd positieve kanten te vinden. Alleen is het soms eventjes zoeken. Maar eerlijkheidshalve, ik was toch ontzettend blij toen ik haar eens in m’n armen had!

Welke momenten van jullie zwangerschap vonden jullie geweldig? Wat misten jullie na de zwangerschap? De buik, de stampjes, … ?