Persoonlijk • Mijn eerste echte moederdag

DSC_0694

Vorig jaar ‘vierde’ ik in stilte ook al een beetje moederdag. Het was geen leuke moederdag, wel eentje gevuld met verdriet door de miskraam die ik enkele maanden geleden had. Treuren om het kindje dat er nooit zou komen, maar stilletjes ook vieren dat we acht mooie weken samen konden beleven en dat we het hartje toch hebben horen kloppen. Het was ook vol ongeduld wachten op een nieuwe zwangerschap en hopen dat ik het volgende jaar moederdag zou kunnen vieren met een dikke buik – of misschien wel met een baby. Het best mogelijke scenario kwam uit: vandaag, op moederdag 2019, ben ik exact twee maanden mama van een wolk van een dochter.

Dat het mama-zijn zo’n grote impact op me zou hebben, had ik nooit op voorhand verwacht. Je hoort van alle mama’s wel dat je leven volledig verandert, maar op welke manier dat precies is, kan je enkel ervaren als je zelf mama bent geworden. Twee maanden mama en ik denk dat al heel veel verschillende gevoelens de revue zijn gepasseerd: onzekerheid, ongerustheid, bezorgdheid, verdriet, maar ook ontzettend veel trots, blijdschap, geluk en liefde.

Onzekerheid, omdat de borstvoeding niet goed liep en twijfelen of ik door het overschakelen op flesvoeding mijn kind niet ‘tekort’ zou doen.

Ongerustheid, omdat ze last had van haar poedermelk: eczeem, krampjes, teruggeven (en dus weer twijfelen of kunstvoeding zo’n goed idee was). Uiteindelijk bleek het een koemelkallergie te zijn en is ze gelukkig weer op de goede weg dankzij aangepaste dieetvoeding.

Bezorgdheid, want heeft ze genoeg gegeten? Zit die luier nu niet te strak? (I know, zelfs daar maak ik me zorgen over)

Verdriet, als ik nadenk over de wereld waarin mijn meisje moet opgroeien #enough.

Trots, als ze haar breedste lach tevoorschijn tovert, haar poep omhoog duwt en zo weer een beetje opschuift op het verschoningskussen (wat is ze sterk!), mijn mama horen zeggen dat het echt de mooiste baby ter wereld is én ook wanneer ze na een tijdje zonder stoelgang toch een kakje legt (yay!)

Blijdschap, gewoon altijd als ik naar haar kijk.

Geluk, wanneer ik besef wat voor een zegen het is om een gezond kindje op de wereld te zetten.

En liefde, eindeloos veel liefde, elke seconde van de dag.

Mama worden, dat is ‘feeling all the feels’, allemaal tegelijkertijd.
Maar mama zijn is vooral het allermooiste dat er is.

Ik denk deze moederdag dan ook extra aan de mama’s die heel graag mama willen worden maar van wie het geduld op de proef gesteld wordt en aan de mama’s die afscheid moesten nemen van hun kindje omdat dit jammer genoeg dit jaar een niet-zo-ver-van-mijn-bed-show was. Aan die mama’s, you know who you are. Op een dag hebben jullie ook een prachtig leventje in jullie handen. Ik denk aan jullie!

 

Persoonlijk · een alternatief voor de huwelijksreis

Toen we vorig jaar trouwden, wilden we natuurlijk ook graag een huwelijksreis maken. We zaten echter in een cruciale fase bij het bouwen van ons huis en zoals iedereen die ooit gebouwd of verbouwd heeft, weet dat dit handenvol geld kost. We wilden na ons huwelijk ook voor kindjes gaan, dus we besloten om die huwelijksreis nog eventjes uit te stellen. Omdat we nog wat langer wilden genieten van ons huwelijk, riepen we een nieuw concept in het leven: de post-wedding-fun-week. Een week gevuld met allerlei leuke activiteiten om samen te doen. Wat wij tijdens die week allemaal deden? Kijk maar mee…

Ons liefdesverhaal ‘was locked by Stories By Mabel‘, zoals zij zelf zeggen. We besloten om ook een liefdeslotje aan een brug te hangen om symbolisch onze liefde te betuigen. Toegegeven, het was niet de Pont des Arts in Parijs – daar kan het trouwens niet meer – maar het is het gebaar dat telt hé!

We volgden samen ook een workshop keramiek. We hadden daarbij allebei de scène uit de film Ghost in ons hoofd – what were we thinking? – maar eindigden in een workshop dierenpotjes boetseren. De workshop bleek dan ook nog eens een ouder-kind-activiteit, waardoor wij als versgetrouwd koppel tussen moeders en grootmoeders met hun (klein)kinderen zaten. Desalniettemin hebben we ons wel goed geamuseerd.

Een activiteit die ik al lang in mijn hoofd had, was gaan wandelen met alpaca’s. Wat een zalige dag! Het lentezonnetje liet zich zien en de alpaca’s waren geweldig om mee te wandelen. Zeker een aanrader om eens te doen, ook met kinderen! De wandeling werd georganiseerd door Alpaca Pachmana.

Verder ging ik ook een escaperoom doen die mijn schoonbroer in elkaar gestoken had voor de vrijgezellen van mijn man (serieus, hoé creatief kan je zijn?) Manlief was er zo van onder de indruk dat hij vond dat ik hem ook eens gedaan moest hebben. Supertof!

Activiteiten.jpg

Hubby en ik eten allebei heel graag. We hadden voor ons huwelijk een superlekker diner geregeld. Toch hebben wij er de dag zelf héél weinig van kunnen genieten. Voor we het wisten stonden de dessertgasten al klaar (en eerlijkheidshalve: ik had keiveel buikkrampen, ontlading van de stress denk ik :-)). We besloten om dit in de post-wedding-fun-week goed te maken door een overload aan lekker eten: zelfgemaakte petit-beurretaart, een lunch in onze favoriete brasserie, bagels, een superlekker ontbijtje en nacho’s met kaassaus (yum!) tijdens een filmpje.

Eten

Ten slotte maakten we ook nog een fietstocht door het mooie Haspengouw, waar de bloesems zich ontluikten tijdens die periode. We kozen voor elektrische fietsen om te kunen genieten van het uitzicht en niet constant met een tong tot op onze tenen rond te lopen (of ja, fietsen).

Fietsen

Het was een superleuke week, maar we wilden toch nog steeds die huwelijksreis maken. Toen we uiteindelijk toch wilden beginnen met die te plannen, bleek ik zwanger (en zoals jullie weten was ik toen niet meer in staat om op vakantie te gaan). Intussen is dat zwangere buikje een guitige baby van zes weken oud.

Die huwelijksreis is er dus nog steeds niet van gekomen, jammer genoeg! Gingen jullie wel op huwelijksreis? Wat was jullie bestemming? Welke locaties raden jullie aan met een kindje?

Persoonlijk · Waarom wij kozen voor een persoonlijke ceremonie

Toen mijn lief tijdens een romantische strandwandeling op één knie ging, was ik – hoe kan het ook anders – door het dolle heen. Enerzijds natuurlijk omdat dit zou betekenen dat we ons aan elkaar zouden binden en dat dit de start van de rest van ons leven zou zijn. Anderzijds omdat ik nu eindelijk al die ideeën op mijn Pinterestbord (die al jaren stonden te wachten om uitgevoerd te worden) kon beginnen waarmaken. Bij de voorbereiding van een huwelijk komt heel wat kijken: een locatie, een fotograaf, een cateraar, kleding voor bruid en bruidegom, een DJ voor het avondfeest, bloemen, decoratie. Daarvoor vond ik mijn inspiratie bij die talloze pins. Geen probleem dus, dat klusje zou ik wel kunnen klaren. Toen we begonnen na te denken over hoe we de dag vorm zouden kunnen geven, kwamen we bij het onderdeeltje ceremonie terecht…

Dat we niet wilden gaan voor een huwelijk in de kerk, dat was voor ons snel duidelijk (die kogel was snel door de kerk, haha). Toch wilden we meer dan het ‘standaard’ huwelijk voor de wet (achteraf bleek ook die burgerlijke trouw alles behalve standaard, dankzij de lieve schepen en al mijn schattige leerlingen aanwezig). We gingen op zoek naar de mogelijkheden om een persoonlijke ceremonie in elkaar te boksen. Eerst spookte het idee om de ceremonie zelf te schrijven en dan te laten leiden door een goede vriendin. Dit idee werd al snel afgevoerd omdat we wilden dat iedereen kon genieten van die ceremonie. Ik ging verder op zoek en kwam via een kennis terecht bij Stories By Mabel. Ik scrolde avonden doorheen hun website en las de mooiste verhalen. Op dat moment stond voor mij al vast: met hen wilden we gaan samenwerken. In een mailtje stelde ik mezelf, mijn partner en ons concept voor. Wat later kreeg ik een tof mailtje terug van Lieke, oftwel madam Mabel. Nog wat later eentje van Ine, om ons uit te nodigen voor een brunch. Of we daarop aanwezig wilden zijn om meer te weten te komen over hoe zij ceremonies brengen? Well of course! De brunch ging door op een zonnige zondag in augustus. We maakten op een unieke locatie, te midden van nog meer koppels, heel wat lekkers en een fantastische streep muziek, kennis met team Mabel en met de manier waarop ze werken. Die mooie namiddag werd op foto vastgelegd door de Nederlandse, talentvolle fotografe Raisa Zwart. Na de brunch reden we naar huis met een smile tot achter onze oren. We waren er meer dan 100% zeker van, wij zouden met team Mabel in zee gaan. YAY! (zoals de liefste Ine zou zeggen)

Er gingen heel wat maanden voorbij tot we elkaar op een koude namiddag in januari terugzagen in het prachtige huis van Lieke. Ook Ine, die onze ceremonie aan elkaar zou gaan schrijven en spreken, was er. We kletsen de hele namiddag over de meest uiteenlopende onderwerpen. Over ons verleden, het heden en de toekomst. Over onze karakters en over onze relatie. En over boeken, want daar houden we allebei enorm van. Dit zou dan ook de rode draad doorheen onze ceremonie worden. De hele namiddag voelde als een gezellige koffieklets – maar dan zonder koffie, wél met heel wat ander lekkers – en de tijd vloog. Voor we er oog in hadden, reden we in het donker terug naar huis, met een nog bredere smile dan in augustus. We kregen ook wat huiswerk mee. Een vragenlijst voor hem en mij, die we afzonderlijk van elkaar moesten invullen. Aan de hand van die vragenlijst en het gesprek zou Ine aan de slag gaan met onze ceremonie. De precieze invulling? Die zouden we op onze trouwdag pas ontdekken.

Ik vertelde al dat we tijdens de brunch ook mochten genieten van een mooi streepje muziek. Die muziek weerklonk uit de microfoon en piano van de getalenteerde Nederlander Ger Savelkoul. Mijn man is, nog meer dan ik, een enorme muziekfan en kon maar niet zwijgen over die Nederlander die de prachtigste muziek uit zijn piano toverde. Ik besloot om Ger – bij wijzen van spreken natuurlijk – onder de kerstboom te leggen als verrassing voor mijn toekomstige. En of hij blij was. Score! 

Elke dag werden we een beetje nieuwsgieriger naar onze huwelijksceremonie en wachtten we ongeduldig. Ik vertelde eerder al dat ‘boeken’ de rode draad doorheen onze ceremonie zouden zijn, dus vroegen we alle gasten een boek mee te brengen met daarin een persoonlijke boodschap, bij wijzen van inkomticket. Zo konden zij ook al wat meeproeven van de voorpret. En toen, op een prachtige dag in april, was het eindelijk zover. Hoe het was? Prachtig, formidabel, onvergetelijk, maar eigenlijk kan ik hét perfecte woord niet vinden. Het was nog veel meer, beter en mooier dan we ons ooit hadden inbeelden. Ine en Ger vulden elkaar perfect aan met rakende woorden en magnifieke muziek. Ze zorgden, samen met vrienden en familie, voor enkele woordelijke en muzikale verrassingen. Zo verklaren mijn man en ik altijd lid te zijn van de Ketnetgeneratie. Vertel dit tegen Ine en zij zorgt ervoor dat Nederlander Ger liedjes van Spring en Samson en Gert door de microfoon liet knallen. Wat een verrassing! Toen op het einde van de ceremonie, na een prachtig verhaal (ingedeeld in hoofdstukken, net zoals een boek) alle genodigden nog eens meezongen met ‘Can’t help falling in love with you’ – in de versie van Twenty One Pilots – viel alles in z’n plooi. Dit was onze ceremonie, ons op het lijf geschreven. Van lachen tot we over de grond rolden (figuurlijk dan, want over de grond rollen met zo’n trouwkleed lijkt me niet echt praktisch) tot tranen met tuiten van ontroering. Het was gewoon af!

Er is één iemand die ik in het bijzonder wil bedanken en dat is Ine. Ine, de spontane, goedlachse Limburgse (!) kan echt toveren met woorden. Ze schrijft de mooiste verhalen en brengt die op de meest ontroerende manier. Ine, jij hebt voor altijd een heel speciaal plekje in ons hart veroverd want iemand die ons verhaal op zo’n manier kan brengen, is goud waard.

Ik heb het al heel vaak en tegen heel veel mensen gezegd, maar Stories By Mabel is echt een aanrader. Echt, echt, echt. Ze hebben hun team recent trouwens nog uitgebreid, zo mogelijk nog meer talent in huis dus! Dus aan alle bruidjes out there op zoek naar een persoonlijke ceremonie: bel, mail, stuur een gele briefkaart naar Stories By Mabel. Ze zijn het écht waard.

Ceremonie: Stories by Mabel @storiesbymabel
Storyteller: Ine Nijs @inenijs
Zanger en pianist: Ger Savelkoul
Foto’s van de brunch: Raisa Zwart@raisazwart
Foto’s van het huwelijk: Underneath the apple tree@underneaththeappletreeweddings

 

Persoonlijk • een brief aan de liefste man

bruiloft(65of530)

Liefste hubbie, liefste chouke

We zijn nu één jaar getrouwd. Wat heeft de tijd voorbij gevlogen. In dat jaar verlieten we ons appartement, werkte je keihard in ons nieuwe huis, verhuisden we, werden ‘we’ (knipoog) zwanger en de belangrijkste gebeurtenis: we werden mama en papa van een prachtige dochter. Dat is heel wat in een jaar en toch zou ik het niet anders gewild hebben.

We zijn inmiddels negen jaar – en een beetje – samen. We doorzwommen al heel wat watertjes samen: puberstreken, verder studeren, onze intrek nemen in ons eerste appartement, een huis bouwen, een miskraam samen verwerken. Dat is heel wat in negen jaar en toch zou ik het met niemand anders willen delen dan met jou.

We kennen elkaar al meer dan 24 jaar, van daar in de kleuterklas waar we braaf naast elkaar op het bankje zaten. 24 jaar, da’s heel wat en toch ben ik daar nog elke dag dankbaar voor.

Wat ik maar wil zeggen, lieve schat, ik ben zo blij met jou aan mijn zijde. Samen staan we sterk, kunnen we alles aan. Je bent een fantastische papa voor ons popje, een onmisbare man voor mij. Een jaar geleden zei ik ‘ja’, ‘ja’ tegen ons, tegen goede en kwade dagen, tegen ziekte en gezondheid, tegen een leven lang samen, ‘ja’ tegen voor altijd. En voor altijd, zal zelfs niet lang genoeg zijn.

Ik zie je graag, een leven lang.

Foto door onze huwelijksfotograaf: Underneath the appletree

Persoonlijk • Ja, ik genoot ook (een beetje) van mijn zwangerschap

DSC_0105

Dat mijn zwangerschap geen rozengeur en maneschijn was, weten jullie intussen al. Als je op dit moment niet weet waarover het gaat, dan verwijs ik jullie graag even door naar een ander artikel dat ik schreef. Ondanks deze moeilijke periode, waren er ook enkele dingen waar ik wél oprecht van genoten heb.

1 De vele stampjes en bewegingen van ons kleintje

Ik moet ongeveer 19 weken zwanger geweest zijn toen ik voor het eerst bubbeltjes voelde ploppen in mijn onderbuik. Eerst heel subtiel, later meer uitgesproken. Ik las op allerlei websites dat dit het begin was van de eerste bewegingen van je kleintje. Niet veel later werd die theorie bevestigd en voelde ik onze kleine dame wild heen en weer tuimelen en stampen. Na een tijd was ze zo groot geworden dat die tuimelingen plaats maakten voor zachtjes rekken en strekken. Ze wilde zich blijkbaar zo groot maken dat mijn ribben al meermaals kennis gemaakt hebben met haar voetjes. Ik denk dat die bewegingen met stip op één staan als je me vraagt wat ik ga missen aan zwanger zijn.

2 De controles bij de gynaecoloog en vroedvrouw

DSC_0048.jpg

We hebben ongeveer maandelijks een controle gehad bij de gynaecoloog. Deze controles werden aangevuld door de huisbezoeken van een vroedvrouw. Over het onder de arm nemen van een vroedvrouw schrijf ik binnenkort een blog. Over de gynaecoloog wil ik het nu wel eventjes hebben. Tijdens de controles van de gynaecoloog werd er vooral gekeken naar het medische aspect: de groei van ons kindje, de werking van de organen, mijn gezondheidstoestand, … Onze gynaecoloog maakte bij elke echografie ook een 3D-echo. De eerste duidelijke 3D kregen we bij de 20-wekenecho. Ongelofelijk hoe ze er echt al als een mensje uitzag. Dat konden we op dat moment haast niet geloven. Sindsdien mochten we haar elke keer in 3D bewonderen. Dat waren echt prachtige momenten. Nu we haar in levende lijven kennen, kan ik zeggen dat ze er ook effectief op lijkt. Oh ja, ik denk ook dat wij ’s werelds grappigste gynaecoloog hebben, dat maakt de controles natuurlijk extra leuk!

3 De band met dat kleine ongeboren mensje in je buik

Ik moet toegeven… Die band tussen mij en het kleine mensje in mijn buik was er niet meteen. Ik ben er zeker van dat dit te maken heeft met de miskraam die we in 2017 doormaakten. Toen had ik me meteen enorm gehecht aan dat leventje in mijn buik. Dat maakte het natuurlijk des te moeilijker toen we na acht weken afscheid moesten nemen. Daarom hield ik deze keer wat langer afstand. Om mezelf te beschermen en niet opnieuw zo hard gekwetst te worden, mocht het weer misgaan. Ook toen bleek dat alles goed zat, duurde het nog even vooraleer ik echt een band voelde. Door het vele ziek zijn, overgeven en de ziekenhuisopnames voelde ik het gewoon niet. Ik voelde me daar op dat moment heel erg schuldig over. Dit kindje was namelijk heel gewenst en oh-zo-welkom! Gelukkig begon ik me beetje bij beetje te binden aan dat kleine meisje. Het moment dat ze een naam kreeg, was voor mij een kantelpunt. Vanaf dat moment was ze mijn dochter, diegene waar ik alles voor zou geven en doen. Ik kan nu al zeggen dat ik dolverliefd op haar ben!

4 De nesteldrang

Ik heb altijd graag een proper en opgeruimd huis gehad, maar zelf ‘had ik daar nooit veel tijd voor’. Tijdens de eerste maanden van mijn zwangerschap was ik totaal niet in staat om iets te poetsen of op te ruimen. Dankzij mijn mama en man bleef het huis toch netjes. Toen het derde trimester aanbrak, stak de nesteldrang de kop op: het plan om ons hele huis dit jaar à la Marie Kondo op te ruimen, mijn kleerkast opruimen, de babykleertjes wassen, vouwen en strijken en “oh, daar ligt ook nog een stofje”! Harde buiken en misselijkheid die nu en dan nog stevig de kop op staken, zorgden ervoor dat ik niet teveel kon toegeven aan die nesteldrang. Ik moet zeggen dat ik hoop dat dit een blijvend fenomeen is. Want zo’n huis dat er altijd spik en span uitziet, dat wil toch iedereen?

5 De mooiste babyspullen verzamelen

Jaren naar uitgekeken en nu kon ik me eindelijk laten gaan… Van kleertjes tot meubeltjes, van decoratiestukken tot praktische benodigdheden. Ik heb de voorbije maanden onwijs veel online geshopt en mijn hart maakte altijd een sprongetje wanneer de bel ging en de pakjesdienst aan de deur stond. Ik heb in al die maanden superveel leuke merkjes leren kennen en moet me vaak inhouden om niet nog meer te bestellen. Voorlopig denk ik dat we al het nodige (en zelfs meer) in huis hebben. Dat zal waarschijnlijk nog serieus uitgebreid worden met spulletjes die op onze geboortelijst staan. Dat die kleine meid verwend zal zijn, daar bestaat geen twijfel over. Ik word alleen maar blij van al die leuke, schattige én interieurproof spulletjes (houten speelgoed, yay! Boekjes, dubbel yay!). Wie daar niet zo blij van wordt? Mijn bankrekening en portefeuille natuurlijk, sorry vriendjes!

DSC_0203

Zo zie je maar… Ook al loopt een zwangerschap moeilijk en vind je het moeilijke maanden, er zijn altijd positieve kanten te vinden. Alleen is het soms eventjes zoeken. Maar eerlijkheidshalve, ik was toch ontzettend blij toen ik haar eens in m’n armen had!

Welke momenten van jullie zwangerschap vonden jullie geweldig? Wat misten jullie na de zwangerschap? De buik, de stampjes, … ?

Persoonlijk • 5 leuke boekjes over vriendschap in het boekenkastje van onze dochter

DSC_0039

Maart is de maand waarin we ons kleine meisje eindelijk mogen verwelkomen. Toeval of niet, maar maart is ook de Jeugboekenmaand. Zoals ik al eens zei, ben ik gek van boeken. Iedereen die mij goed kent, weet dat. Toen ik vorige maand verrast werd met een babyshower, hadden de organisatoren geregeld dat iedereen een boekje zou meebrengen voor onze dochter. Met persoonlijke boodschap. Mijn hart maakt nog steeds een sprongetje. Toen ik de boekjes rustig eens doorbladerde en las, merkte ik op dat veel boekjes het thema ‘vriendschap’ hebben. Laat dat nu net het thema van de jeugdboekenmaand van dit jaar zijn. In onderstaand filmpje leggen de meter en peter van de Jeugdboekenmaand Tatyana Beloy  en Bart Moeyaert uit waarom zij dit i zo belangrijk vinden.

Ik ging door de voorlopige boekencollectie van het kleine mevrouwtje en selecteerde 5 toffe boekjes over vriendschap. De volgorde waarin ik de boekjes voorstel is volledig willekeurig (want stiekem zijn al die boekjes even leuk!)

  1. Jip & Janneke (Annie M.G. Schmidt): Wie kent deze twee Hollandse buurkindjes en vriendjes niet? De twee maken de gekste avonturen mee, steeds in elkaars gezelschap of in dat van hun andere vriendjes: hondje Takkie en poes Siepie. Ik denk dat hier niet veel extra uitleg bij nodig is vanwege de bekendheid van deze vriendjes.
  2. Tiny (Gilbert Delahaye): Nog zo’n klassieker! Dit waren vroeger mijn lievelingsboeken. Ik kon uren spenderen met het (her)lezen van de avonturen van Tiny en haar vrienden. De illustraties zijn ook zo mooi, lekker vintage. Ik ben superblij dat deze verhalen het nog steeds goed doen en ik hoop dat mijn dochter er net zoveel van zal genieten als ik destijds.
  3. Gonnie en vriendjes – Raf en Rosie, dol op water (Olivia Dunrea): Dit boekje leerde ik onlangs pas kennen. Ik kreeg het cadeau van mijn schoonzusje. Haar zoontje van tweeënhalf is gek van de verhaaltjes van Gonnie en zijn vriendjes. Dit gansje maakt de leukste dingen mee met mijn vriendjes. In het boekje ‘Raf en Rosie, dol op water’ zien we de twee gansjes Raf en Rosie aan het werk in het water: spetteren, plonsen, schuiven op ijs, … Deze boekenreeks is echt gericht op peuters, terwijl Jip & Janneke en Tiny misschien voor de iets oudere kinderen bedoeld zijn. Gonnie heeft zoekspel in de vorm van een app. Lijkt me heel leuk als extraatje bij de boekjes.
  4. Ik wens je meer (Amy Krouse Rosenthal): ‘Ik wens je meer’ kregen we bij ons huwelijk cadeau van één van mijn beste vriendinnen. Het boekje staat vol originele wensen voor iemand die je nauw aan het hart ligt. De wensen zijn heel origineel en worden steeds verduidelijkt met een mooie illustatie. Zeker de moeite waard, zowel voor volwassenen als voor kinderen.
  5. De mooiste vis van de zee (Marcus Pfister): Dit boekje kreeg ik bij mijn babyshower van mijn jongere zusje, die meter zal worden van onze dochter. Ze koos dit boekje voor de mooie achterliggende boodschap. In de grote, diepe zee zwemt een vis met prachtige schubben. Alle andere zeedieren kijken hem na maar omdat hij zo bezig is met zijn eigen uiterlijk, heeft hij maar weinig oog voor de anderen. Op een dag komt een ander klein visje vragen of hij misschien zo’n prachtige schub krijgt. De mooiste vis van de zee stuurt hem snel weer weg want hij wil zijn schubben helemaal niet afgeven. Al snel wil geen enkele vis nog iets met hem te maken hebben. Wanneer de mooiste vis van de zee vrienden begint te missen, deelt hij al zijn schubben uit. Zo wordt hij misschien niet meer de mooiste, maar wel de gelukkigste vis in de zee. In deze reeks zijn er ook nog andere titels te koop.

Ik hoop dat jullie iets aan deze boekentips hebben. Ik kan in elk geval niet wachten tot ik kan beginnen voorlezen aan onze dochter! Wanneer begonnen jullie met voorlezen en welke zijn jullie favoriete voorleesboekjes voor baby’s?

Persoonlijk • een brief aan onze dochter

Lieve, kleine meid

Niet lang meer… Echt niet lang meer voordat we je kunnen bewonderen, besnuffelen, vertroetelen en je al onze liefde kunnen geven. Wat een weg hebben we samen afgelegd, tijdens die (bijna) negen maanden in mijn buik. 

Het begon met een duidelijke tweede streep op een zwangerschapstest begin juli. We woonden toen exact één week in ons nieuwe huisje: het huis waarin jij zal opgroeien, de plek die jij ‘thuis’ kan noemen. De plek waar je papa en ik altijd voor je zullen klaarstaan voor een goede babbel, een warme knuffel of een alles-vertellende stilte (want ook daar is plaats voor). Weet dat je hier voor honderd procent jezelf mag zijn, kan groeien en kan openbloeien. We beloven dat we je hierin zullen begeleiden en steunen, maar dat we je ook voldoende ruimte zullen geven om de wereld zelf te ontdekken. 

Enkele weken na de zwangerschapstest begon het met de gezondheid van mama achteruit te gaan. Dat zorgde voor heel wat twijfels en bezorgdheden: zou alles met jou wel goed gaan en krijg je alles wat je nodig hebt? De allereerste echo bracht snel duidelijkheid: je deed het prima! Meer dan prima zelfs. Ons hart smolt toen we jouw hartslag door de speakers van het echotoestel hoorde bonken. Je kreeg de troetelnaam ‘molleke’. Elke echo was het opnieuw spannend afwachten of alles nog steeds in orde zou zijn. We werden keer op keer gerustgesteld. Je lag zelfs voor op de curve! Wat een wonder, hoe jouw kleine lijfje in dat van mij kon groeien. Eerst de grootte van een sesamzaadje, enkele maanden later het gewicht en de lengte van een sappige watermeloen. Ik kan niet wachten tot ik in jouw sappige babybeentjes kan bijten – niet echt bijten dan, natuurlijk. Mama en papa zullen alles geven om je een gezonde opvoeding te geven: veel fruit en verse groentjes, maar met af en toe ook een heerlijke, zelfgebakken cake van papa. Mooie balans, toch? We willen ook veel met je gaan wandelen in onze mooie groene omgeving – zo kunnen mama en papa ook tegemoet komen aan hun goede voornemens. We hopen dat dit je zal helpen om op te groeien tot een sterke, gezonde meid. 

Na enkele maanden brainstormen en veel online winkelen, staat je kamertje ook voor je klaar. Alle spulletjes werden zorgvuldig uitgekozen of kregen we cadeau van mensen die ons dierbaar zijn. Zo kreeg je het bedje waarin je zal slapen van je lieve meter en een superzacht knuffelschaapje van je peter. In de hoek van de kamer staat een mooie, roze zetel met binnen handbereik supermooie kinderboeken. Dat wordt ons voorleesplekje. Stiekem hoop ik dat je de leeskriebels van mama en papa geërfd hebt en dat je zoveel van boeken zal houden als wij. Er liggen er alvast een hele hoop klaar die niet kunnen wachten om voorgelezen te worden. En stiekem, ik kan er ook niet op wachten!

Ik kan nog uren doorgaan met beloftes maken, maar dat ga ik niet doen. Het is immers de eerste keer dat ik mama zal worden. Mama van een prachtige dochter, dat weet ik nu al zeker. Ik kan je niet beloven dat ik alles ‘juist’ zal doen, want heel veel zal ik zelf nog moeten leren. Leren gaat vaak gepaard met proberen en falen, vallen en opstaan. Hoewel dat vallen en falen niet makkelijk zal zijn, weet ik zeker dat het me zal helpen om de best mogelijke mama te worden, jouw mama. 

Ik kocht enkele dagen geleden een rompertje met een prachtige lijfspreuk op: live, love, laugh. Het had niet toepasselijker kunnen zijn want: leven, liefde en een lach, dat wens ik jou elke dag.

Tot snel kleine meid! 

Een hele dikke knuffel en kusjes
van je mama.

 

Persoonlijk · Sanne bevalt en neemt mee…

DSC_0385Waarschijnlijk: veel, te veel. Dat is wat ik meeneem in mijn ziekenhuiskoffer. Wanneer we op vakantie gaan of een weekendje weg geboekt hebben, is het altijd mijn koffer die uitpuilt van de spulletjes. Ik ben namelijk nogal graag op ‘alles’ voorzien. Met het gevolg dat bij terugkeer de helft van wat in mijn koffer zit, onaangeraakt weer in de kast verdwijnt. Hoewel we bij onze trip naar het ziekenhuis op slechts een kwartiertje van ons huis vertoeven (en de hubby dus gemakkelijk even over en weer kan rijden), ben ik toch graag ruim voorzien. Want ja, weet ik veel wat er allemaal mee moet in die ziekenhuiskoffer…

Ik ging daarom op het wereldwijde web op zoek naar lijstjes – voor degenen die me goed kennen, jullie weten hoeveel ik van lijstjes hou – en checklists voor de ziekenhuiskoffer. Wie zoekt, die vindt! Zo vond ik er heel wat op Nederlandse sites en enkele op de website van Belgische ziekenhuizen. Het leek alsof op elk lijstje wel iets stond, maar geen enkel voelde voor mij ‘compleet’. Daarom legde ik alle lijstjes bij elkaar en stelde ik zelf een checklist samen. Die kan je hier downloaden, voor wie wil!

Ik verdeelde de checklist in verschillende categorieën: administratie, tijdens de bevalling en vlak na de geboorte, kleding en verzorging voor tijdens het verblijf op de materniteit (zowel voor mama als voor baby), media, varia en papa. Bij enkele categorieën geef ik graag nog enkele tips mee.

Administratie

Deze documenten zijn zo goed als allemaal in je portefeuille te vinden, maar voor de zekerheid heb ik deze documenten ook nog eens allemaal gekopieerd en in een mapje gestoken. Want ja, je weet maar nooit hé!

Voor tijdens de bevalling

Alle spullen voor tijdens en vlak na de bevalling steken in een apart zakje in mijn koffer. Zo moet ik niet beginnen zoeken wanneer het zover is. Ik kocht een rood gestreept nachtkleedje met knoopjes van bij H&M om – hopelijk –  in te bevallen. Dit nachtkleed is vergelijkbaar. Blijkbaar krijg je wel zo’n elegant ziekenhuis-jurkje als je om een epidurale verdoving vraagt. Nog een extra motivatie om het zo proberen uit te zitten. Dit kleedje lijkt me handig om meerdere redenen: ze kunnen gemakkelijk aan ‘de beneden’ voor onderzoek, de knoopjes kunnen open voor de monitor en na de geboorte kunnen die knoopjes ook opengedaan worden om de baby rechtstreeks op je huid te leggen.

Ik plaatste ook ontspanningsartikelen op mijn lijstje. Geen idee of ik eraan toekom, maar misschien kan één van deze items me op bepaalde momenten wel tot rust brengen.

Kleding voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

H&M deed de voorbije weken gouden zaken door mijn zwangerschapsaankopen. Ook de borstvoedingstops en bh’s komen van daar.

De oma-onderbroeken (met voldoende plaats voor die gigantische maandverbanden) kocht ik bij Zeeman.

Verzorgingsspullen voor tijdens het verblijf op de materniteit: voor mama

Ik heb ervoor gezorgd dat al mijn verzorgingsproducten nu al in mijn koffer zitten en dat ik hier niet naar op zoek moet als de bevalling is ingezet. Hoe deed ik dit? Van de make-up die ik wil meenemen kocht ik gewoon een tweede exemplaar. Die extra concealer zal later zéker nog van pas komen om wallen weg te werken. Van de shampoo, zeep, deodorant en vaseline kocht ik bij Kruidvat de kleine versies. Heel handig om mee te nemen! We hebben thuis een elektrische tandenborstel, dus ik kocht twee gewone tandenborstels voor in de koffer.

DSC_0394

Last minute-lijstje

Op mijn koffer ligt nog een extra lijstje met dingen die last minute nog mee moeten, zoals bijvoorbeeld het zwangerschapsboekje, de camera, mijn eigen hoofdkussen, mijn bullet journal, …. Zo vergeten we die (hopelijk) ook niet.

De rest spreekt voor zich, denk ik. Heb je nog vragen? Die kan je altijd stellen in de comments of via een mailtje. Na de bevalling zal ik dit artikel waarschijnlijk nog aanpassen met extra tips en kan ik misschien ook laten weten welke spulletjes uiteindelijk niet nodig bleken te zijn. Oh ja, trouwens, ik heb alles eerlijk zelf betaald. Ik plaatste de links er gewoon bij om het voor jullie wat makkelijker te maken!

Ik ben zelf alleen nog wat onzeker of ik wel genoeg babykleertjes mee heb. Zijn er tips hierover?

Voor ieder onder ons die binnenkort moet bevallen of op bevallen staat:

VEEL SUCCES LADIES, WE CAN DO THIS!

Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Als je me enkele jaren geleden vroeg wat mijn grote droom was, antwoordde ik steevast: ‘zwanger worden’. Ik ben al jaren samen met mijn high school sweetheart en het was voor ons beide al snel duidelijk dat er ooit kindjes zouden komen. Liefst drie, als het dan ook nog even kon. In mijn omgeving werden de voorbije jaren ontzettend veel baby’s geboren. Al die schattige ukjes zorgden voor nog erger rammelende eierstokken. Ik kon niet wachten op het moment waarop er een kindje in mijn buik zou groeien.

Eind 2017 hield ik onverwachts een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Niet gepland maar wel ontzettend welkom. Na acht weken werd die roze wolk doorprikt toen ik het vruchtje verloor. Na de miskraam besloten we om onszelf en mijn lichaam de tijd te geven om zowel fysiek als mentaal te herstellen. Zo’n miskraam laat immers niet alleen lichamelijk z’n sporen na. Na ons huwelijk in april besloten we om er weer voor te gaan. Ik had het geluk om vrij snel terug zwanger te worden en bereidde me al voor op de komst van de roze wolk die ik bij de vorige zwangerschap gevoeld had.

Slechts één dag na de positieve zwangerschapstest voelde ik de misselijkheid al opspelen. Ik nam aan dat dit een goed teken was, want bij de vorige zwangerschap (die uitdraaide op een miskraam) had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik nam het er dus al te graag bij en in m’n hoofd speelde dat ik na twaalf weken weer zo fris als een hoentje zou zijn. Gelukkig had ik tijdens de eerste periode van mijn zwangerschap verlof zodat ik thuis ‘op het gemakje’ ziek kon zijn en goed kon rusten zodat het vruchtje diep in mijn buik goed kon groeien. Al vrij snel werd duidelijk dat de misselijkheid waar ik last van had extremer was dan de ‘gewone’ (ochtend)misselijkheid. Eten of drinken lukte niet meer en alles wat erin ging, kwam er even snel weer uit. 

Eind augustus was ik helemaal uitgeput en had ik héél wat kilo’s verloren. Een ziekenhuisopname was de enige manier om me er terug wat bovenop te helpen. Daar, in mijn kamertje op materniteit, werd voor het eerst de term ‘hyperemesis gravidarum’ (HG) uitgesproken. De term herkende ik want ik las ooit dat Kate Middleton hieraan leed tijdens haar drie zwangerschappen. Wat het precies inhield, wist ik niet, buiten het feit dat het je ontzettend ziek kan maken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf las ik over de aandoening op de website van Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum. Blijkbaar komt deze aandoening voor bij twee procent van alle zwangerschappen. Bitter weinig dus, gelukkig maar voor alle zwangere dames out there. Maar ik had dus pech. Gelukkig leerde ik op Instagram een lieve mama kennen, Lori Mariette. Zij was op dat moment zwanger van haar tweede kindje en leed ook aan HG. Via berichtjes stelde ik haar vragen over de aandoening en kreeg ik tips. Hoewel het ging over contact via Instagram, heeft dit toch veel voor me betekend. Wetende dat je niet de enige bent die erdoor moet, verlicht mentaal toch wel een beetje. Daarom, dankjewel Lori! 

Na mijn eerste ziekenhuisopname kreeg ik medicatie mee naar huis die niet schadelijk was voor de baby en die mogelijk wat beterschap kon brengen. Helaas sloeg die niet aan en kreeg ik last van vervelende bijwerkingen: de roze wolk was volledig verdwenen en donderwolken verschenen in de plaats. Ik voelde me op dat moment zo schuldig ten opzichte van mijn kleintje, waarvan we inmiddels wisten dat het een meisje zou worden. Ze was zo gewenst en zo gewild. Jarenlang keek ik uit naar dit moment en nu kon het niet snel genoeg achter de rug zijn. Begin oktober volgde een tweede ziekenhuisopname en de opstart van nieuwe medicatie. Ook deze bleek weinig effectief. Ik keek uit naar elke mijlpaal waarvan gezegd werd dat het dan misschien beter zou gaan: 12 weken, 16 weken, 20 weken. Toen ik bij 20 weken nog steeds zo ziek was, liet de gynaecoloog al subtiel verstaan dat het waarschijnlijk niet meer voorbij zou gaan voor de bevalling. Nog 20 lange weken dus… De moed zakte me in de schoenen. Tot ik op een dag besefte dat het zo niet verder kon. Ik moest iets doen aan mijn ingesteldheid en me er niet meer tegen verzetten. Het was al vaak gebleken dat dit toch geen nut had. Ik liet onder andere de gedachte dat ik nog terug aan het werk zou kunnen tijdens de zwangerschap los, hoe moeilijk dat ook was. Ik had het ontzettend moeilijk om dit te aanvaarden. Ik doe mijn werk graag en voelde me schuldig dat er niet kon zijn voor mijn leerlingen. Gelukkig deed ons meisje het intussen wel heel goed en had ze geen last van mijn misselijkheid en dagelijkse overgeefsessies – too much information, sorry. 

Dankzij de hulp van mijn lieve man, mama, vroedvrouw, vriendinnen en gynaecoloog klom ik stilaan terug uit de put en stond ik terug wat positiever in het leven. Vandaag zit ik in mijn derde trimester en is het einde stilaan in zicht. Ik ben nog steeds elke dag misselijk, mijn groene emmertje of plastieken zakjes wijken niet van mijn zijde maar ik word elke dag verliefder op dat kleine meisje in mijn buik. Door de stampjes die ze duidelijk laat voelen, word ik er elke dag aan herinnerd waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik haar in m’n armen kan sluiten en al mijn liefde kan geven. 

Waarom schrijf ik deze blog? Zeker en vast niet om medelijden op te wekken. Wel om andere zwangere vrouwen een hart onder de riem te steken. Andere vrouwen die door HG of andere redenen niet kunnen genieten van die roze wolk tijdens hun zwangerschap en zich daar schuldig om voelen. Wanneer je alleen positieve en mooie verhalen hoort en ziet, kan het heel eenzaam zijn aan de andere kant. Weet dat jullie niet alleen zijn en probeer altijd – hoe moeilijk dan ook – het einddoel voor ogen te houden: een lief, klein hummeltje dat je liever zal zien dan wat dan ook.