Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou? (deel 2)

Vorige week kwamen er al vier mama’s – mezelf inclusief – aan het woord over hun eerste jaar als mama. Over de ups en over de downs. The good and the bad. Vandaag delen nog vier andere mama’s hun verhalen. Sit back, relax en geniet van de woorden.

Elise.

IMG-20200405-WA0008Elise is, net zoals ik, een leerkracht in het lager onderwijs. Kinderen zijn dus een belangrijk deel in haar leven. De wens naar een eigen kindje was er dan ook zeker en werd snel in vervulling gebracht. De zwangerschap van Elise omschrijft ze als pittig. Een hele checklist met kwaaltjes kon afgevinkt worden: ochtendmisselijkheid, gebrek aan energie, vermoeidheid, rugklachten en maagklachten: check, check, check, check en check. Door de extra kilo’s en zwangerschapskledij die niet goed zat, voelde Elise zich ook minder mooi – wat zo jammer is. Door al die kwaaltjes blikt ze niet met fijn gevoel terug op haar zwangerschap. Gelukkig verdween dat gevoel als sneeuw voor de zon toen dochtertje Marthe, met een keizersnede, geboren werd. Het moedergevoel was bij Elise meteen aanwezig en de pijn van de keizersnede viel ook goed mee. Door de zes dagen in het ziekenhuis en haar vriend die drie weken bij haar was, hadden ze met z’n drietjes een goede start. Mentaal had ze het wel moeilijker door de borstvoeding die niet meteen van een leien dakje verliep. Hierbij ervaarde ze ook weinig steun van haar vroedvrouw, waarmee ze geen klik voelde, en vond het het moeilijk om het bos door de bomen te zien door alle tegenstrijdige medische adviezen. Gelukkig werd ze wel goed gesteund door haar vriend en familie. Na haar bevalling kreeg Elise last van haar heupen en rug, maar ze weet niet of dit zwangerschapsgerelateerd is. Elise vond het na de bevalling belangrijk om niet alleen mama te zijn, ze wilde ook een leuke dochter, geïnteresseerde zus en toffe vriendin blijven. Intussen heeft ze het gevoel dat ze deze rollen allemaal goed kan combineren en voelt zich daardoor mentaal goed. Marthe werd in januari geboren en in september voelde Elise zich helemaal klaar om te gaan werken. Het kan dus wel degelijk! Elise opteert daarom voor het verlengen van het vaderschapsverlof, zodat de papa’s langer bij mama en kindje kunnen blijven.

Yka.

3FA0B494-D6BB-47E2-975D-69490246B6AF-2Yka werd in februari van 2019 mama van kleine Maurice. De (weg naar de) zwangerschap liep vlot, maar toen het einde naderde moest Yka vroeger stoppen met werken vanwege die gigantische buik die ze moest meesleuren op haar dagelijkse rit naar het werk van Antwerpen naar Wezemaal. De bevalling verliep, in tegenstelling tot de zwangerschap, wat minder vlot. Het duurde 26 lange uren vooraleer Maurice zich aan de wereld liet, waarvan Yka het 19 uur volgehouden heeft zonder verdoving. Respect, ik zou het haar niet kunnen nadoen. Die epidurale zorgde er wel voor dat er weeënopwekkers nodig waren en dat daardoor Maurice’s hartslag daalde en met de zuignap geboren moest worden. Dit vond Yka een heftige ervaring. Achteraf had ze dan ook spijt van haar ‘go with the flow’-ingesteldheid en zou ze bij een volgende baby meer de touwtjes zelf in handen willen nemen. Ze zou er onder andere niet meer voor kiezen om liggend te bevallen en in bad gaan indien mogelijk. De kraamtijd daarentegen was wel weer heel fijn. Naast de normale huiltjes en krampjes was Maurice een rustige en gelukkige baby. Doordat Yka vroeger moest stoppen met werken, moest ze na 2,5 maand weer beginnen. Het was toen mei en gelukkig loerde grote vakantie (ja, ook een leerkracht) om de hoek. Tijdens die twee maanden hield ze Maurice terug thuis van de crèche en konden ze hun verloren tijd inhalen. Achteraf gezien zou Yka langer thuisgebleven zijn. Ook zij vindt dat het zwangerschapsverlof verlengd zou moeten worden. Voor haar gevoel duurde het namelijk ook best een lange tijd, ongeveer tien maanden, vooraleer ze zich weer volledig zichzelf voelde. Maar gesteund door haar partner, vroedvrouw, ouders, schoonouders en af toe wat me-time in de vorm van alleen het stad ingaan, lunchen met vriendinnen of een podcast luisteren op de trein kan ze de chaos en drukte af en toe toch achter zich laten.  Afsluiten deed Yka met de volgende woorden: “Het doet meer met je dan ik ooit had durven denken. Je leert een onvoorwaardelijk soort liefde kennen en je wordt tegelijkertijd een heel kwetsbaar persoon. Dat mag mentaal niet onderschat worden”. Dat vat het allemaal samen!

Hanne.

IMG_20200214_173446-2Hanne werd drie jaar geleden voor het eerst mama van haar zoontje Lukas. Toen ze na anderhalf jaar weer zwanger werd, verliep de zwangerschap aanvankelijk vrij moeizaam: ze was ontzettend moe en misselijk, vaak ziek, … Al snel werd duidelijk hoe het kwam dat ze zoveel last had. In haar buik groeide niet één baby, maar twee baby’s! Die mededeling, je kan je het wel voorstellen, kwam eerst als een grote shock. Want hallo! Als je te horen krijgt dat je binnen een aantal maanden niet twee, maar drie kinderen zal hebben, moet je even slikken. Dit gevoel ging wel snel voorbij toen duidelijk werd dat beide jongens (#boysmomhanne) kerngezond waren. Doorheen de zwangerschap, dook ook zwangerschapsdiabetes op. Helemaal niet leuk dat je maandenlang op je eten moet letten, maar Hanne voelde er zich wel gezonder door én kwam maar tien kilo bij. Hanne kon de zwangerschap goed uitdragen en mocht haar zoontjes ontmoeten na 37 weken na een keizersnede. Ook bij haar vorige zoontje beviel ze via een keizersnede, dus ze wist wel wat haar te wachten stond. De angst over de jongens hun algemene gezondheid, gewicht en lengte was harder aanwezig. Gelukkig werden de twee jongens kerngezond op de wereld gezet met twee mooie gewichtjes van 2,580 en 2,840 waardoor ze meteen na het reguliere ziekenhuisverblijf mee naar huis mochten. Welkom Oskar en Kamil! Eens thuis, was het wel best zwaar want plots heb je twee baby’s om voor te zorgen. De papa van de jongens was de eerste drie weken thuis en daardoor vonden ze vrij snel een structuur. Toen vriendlief terug aan het werk moest, werd Hanne ondersteund door de kraamzorg. Na drie maanden moesten ze jammer genoeg ook afscheid nemen van de kraamzorg en stond Hanne er alleen voor, tijdens een snikhete zomer. De jongens kregen het moeilijker en wilden niet slapen, enkel ’s avonds tijdens het toertjes lopen met de draagzak in een ietwat afgekoelde tuin. Na een tijdje viel het verdicht ‘reflux’ voor kleine Oskar. Na de opstart van medicatie werd het huilen veel minder, maar de zomer was toen inmiddels bijna voorbij. Het zwangerschapsverlof van Hanne ook. Daarom besloot Hanne om nog thuis te blijven tot half oktober, omdat ze fysiek en mentaal nog niet klaar was om terug aan het werk te gaan. Na de herfstvakantie begon Hanne weer te werken en dat was aanvankelijk niet gemakkelijk. Nu werkt ze halftijds en loopt het al wat beter. Toch wringt het nog wat dat ze door haar halftijdse opdracht veel mist op het werk, maar fulltime werken is echt niet haalbaar met een kleine tweeling in huis. Fysiek en mentaal moet alles nog een beetje landen, maar stilaan komt Hanne er wel. Wat haar kan helpen is: gedachten opschrijven, slaap (en liefst meer dan vier uurtjes, boys), af en toe een badje nemen, een serie kijken en wat gaan sporten. Als je aan Hanne vraagt wat er zou moeten veranderen is ze heel duidelijk: de druk om een perfect leven te hebben moet omlaag. Je kan niet én een perfecte mama én een sociaal dier én een overijverige leerkracht én een perfecte vriendin zijn. Dat is gewoon onmogelijk. Ook niet voor de mama’s die zo’n perfecte foto’s posten op Instagram. Ook zij hebben in buiten het kader van de foto vast een berg ongestreken was liggen! Am I right? Het moet dus allemaal niet perfect! Hang dat maar in het groot boven uw bed. En repeat tijdens die slapeloze nachten.

Amélia.

8BE59053-CA64-4170-A4A6-CD218E33BC4E-2Amélia kreeg net iets meer dan een jaar geleden haar eerste kindje. Zwanger zijn op zich vond ze niet zo leuk. Vanaf 30 weken kreeg Amélia veel last van haar bekken. Ook het mentale aspect van een zwangerschap vond ze niet te onderschatten. De continue gedachte “zou alles oké zijn?”, “doe ik niets mis?”, kan slopend zijn. Naar het einde toe kreeg ze heel vaak te horen: “En, nog niet bevallen?” Please, mensen. Vraag nooit aan een hoogzwangere mama of ze nog niet bevallen is. Zowat iedereen telt die laatste weken af en niemand wordt er blij van als je dan honderd keer te horen krijgt of de baby zich al aangekondigd heeft. Een week voor de bevalling overleed de opa van Amélia, daardoor werd haar bevalling ingeleid. Een mooie meid, Cécile, werd ongeveer zeventien uur na het eerste inleidingspilletje geboren. De kraamtijd beschrijft Amélia als een lastige maar leuke en mooie periode. Een baby is zo klein en hulpeloos en wat is het heerlijk als ze nog rustig bij jou liggen te kroelen en snoezelen. Amélia kon zes maanden non-stop genieten van haar dochtertje door haar job in het onderwijs en daaraan vast de grote vakantie. Ze is ontzettend dankbaar voor die extra maanden en zou het zo weer overdoen. Na de vakantie was ze wel echt klaar om terug aan het werk te gaan. In de periode na de zwangerschap, had Amélia het wel nog moeilijk door haaruitval (die zorgde voor vele huilbuien) en de strijd met de extra kilootjes. Na een tiental maanden paste Amélia terug in haar oude jeansbroeken en voelde ze zich eindelijk terug wat ‘de oude’. Mentaal ging het met ups en downs, want het ouderschap is écht niet te onderschatten. Gelukkig had ze veel steun van haar vroedvrouw. Hier wil ik trouwens persoonlijk nog eens een grote shoutout naar doen: een vroedvrouw is écht goud waard. Dus aan alle toekomstige mama’s. Neem een vroedvrouw onder de arm waarmee het klikt, je zal het je zeker niet beklagen! Tegenwoordig kan Amélia genieten van een rustige Netflixsessie, naar de zumba gaan en alleen een wandeling maken. Daar heeft ze zowel fysiek als mentaal deugd aan. Amélia pleit nog voor meer openheid van nieuwe mama’s, maar zegt er wel bij dat er op sociale media en via blogs wél profielen te vinden zijn die een eerlijk verhaal brengen en dat is heel waardevol. Ze sluit af met het volgende statement: “mama zijn is nog veel mooier dan ik op voorhand kon dromen”. En daar kan ik niet anders dan me naadloos bij aansluiten. De nagel op de kop.

Met die zin sluit ik graag dit blogbericht af. En met te vertellen dat alle gevoelens, eender welke, oké zijn om te voelen. Neem het in je op, voel wat je voelt, en geniet. Ook al is dat soms moeilijk. Maar doe het echt, want de tijd vliegt voorbij. In a blink of an eye, vier je hun eerste verjaardag.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s