Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou?

DSC_0139

Negen maanden, zolang zou het duren vooraleer je volledig ‘ontzwangerd’ bent. Maar wat houdt dat dan in, ontzwangerd zijn? Terug in je oude jeans passen? Niet meer met wallen tot op de grond rondlopen? Hormonaal geen wrak meer zijn? Lichamelijk terug fit zijn? Ik vroeg het me negen maanden lang af. Want heel eerlijk, ik keek uit naar de dag dat ik die ‘negen maanden uit’ aan zou tikken. Want dan zou ik terug de ‘oude Sanne’ worden. Maar toen dat moment naderde, werd duidelijk dat dat niet zo zou zijn.

De mensen die mij al langer volgen, weten dat mijn zwangerschap geen pretje was. Dat ik de dagen afgeteld heb tot ik Mien in mijn armen kon nemen. Dat ook die eerste maanden niet altijd van een leien dakje liepen, dat is misschien minder geweten. Koemelkallergie, zware reflux en borstvoeding die maar niet wou lukken, kegelden mij regelmatig van ‘mijn roze wolk’. Want wat is dat eigenlijk, een roze wolk? Is het niet bij iedereen een roze (donder)wolk waar geregeld een regenboog achteruit piept? Maar over die donderslagen en stortbuiene, daar zwijg je op dat moment over. Want je wil dat het lijkt alsof je alles mooi voor elkaar hebt. Althans, zo was dat voor mij toch. Iedereen was bezorgd om de baby: “hoe gaat het met haar?” Maar hoe het met mij ging? Dat werd niet vaak gevraagd. Tot ik op een bepaald moment, zo’n maand of drie na de bevalling, mijn allereerste paniekaanval kreeg. Op het moment zelf wist ik niet precies wat het was. Het leek alsof ik ging flauwvallen, geen adem kreeg, mijn hoofd vol watten zat, ik niet meer helder kon nadenken. Ik was de voorbije tijd zo bezig geweest met alles zo perfect mogelijk te doen en vooral te doen alsof alles perfect ging. Ik keek naar alle perfecte foto’s van borstvoedende mama’s op Instagram waar de baby’s vredevol bij hun mama dronken, ik las overal dat je voor de hechting best zoveel mogelijk tijd met je baby doorbrengt en samen slaapt, dus het leek bijna een schande dat onze baby in haar eigen bedje (weliswaar op onze kamer) haar nachtje doorsliep. Ik ben nu ervan overtuigd dat iedereen moet doen wat voor hun gezin werkt, maar toch bleef ik toen het gevoel hebben dat ik het niet goed deed. Het bleef niet bij die ene paniekaanval. Na een paar maanden leek ik uitgeput. Geen energie, vaak duizelig, hoofdpijn, wazig hoofd, geen concentratievermogen meer. Na heel wat doktersbezoeken en bloedonderzoeken kwam de diagnose: chronische hyperventilatie. Door dat perfectionisme was ik al maanden verkeerd aan het ademen. Ik zocht hulp om terug juist te leren ademen. Ik ben er nog niet, nog lang niet, maar ik probeer. We hebben een opvoedingsstijl gevonden die bij ons gezin past. Ik probeer rustiger te blijven en mijn perfectionisme niet de bovenhand te laten nemen. Want ik weet nu dat het niet perfect hoeft te zijn. En dat dat eerste jaar (en daarna waarschijnlijk nog) echt ploeteren is. En dat dat dik oké is. Maar hoe dan ook, de wereld is mooier met je kindje erbij. En ik zou haar voor geen geld van de wereld willen missen want ik ben echt stapelgek van mijn meisje.

DSC_0259

Ik was heel erg benieuwd naar hoe andere mama’s hun eerste jaar als mama ervaren hadden. Ik postte een hele tijd geleden een oproep op Instagram en daar kwam massaal reactie op, waarvoor mijn grote dank. Een aantal mama’s vulden voor mij een vragenlijstje in. Omdat ik aan toekomstige of verse mama’s een genuanceerd beeld wil geven van dat eerste jaar als mama… Dat het heel moeilijk kan zijn, maar voor hetzelfde geld ook heel vlot kan gaan. Wat dat eerste jaar met zich meebrengt: lichamelijk, mentaal, voor je relatie, je werk, … Wat je kan verwachten… En welke sociale en maatschappelijke ingrepen dit eerste jaar met je baby gemakkelijker zouden kunnen maken. Maar ik wil vooral niemand bang maken, integendeel. Want ik weet hoe erg angsten kunnen inhakken op je gemoed. Sit back, relax, lees deze mama’s hun verhalen en onthou: je kan niet plannen hoe alles zal lopen. Maar eender hoe het loopt: het is goed zo. Dat is hoe het voor jouw gezin moet zijn en “we grow when we face challenges”. Ik heb zoveel geleerd van dat mini-wezentje dat ik op deze planeet zette. Hier zijn de verhalen van enkele andere mama’s.

Ilse. (@ilse_vandenbossche)

86350235_2649897531767765_8858153031892467712_nIlse beschreef zichzelf in het pre-baby tijdperk als een workaholic. Werkweken van 70 tot 80 uren waren zeker geen uitzondering. Toch knepen zij en haar man er in april 2018 een weekje tussenuit om even uit te blazen en te bekomen van al dat harde werk. Een tijdje later kreeg Ilse last van buikpijn. De huisarts dacht aan een cyste, maar er was een bevestiging van de gynaecoloog nodig. Euforie ten top toen bleek dat het niet om een cyste maar om een mini-baby ging. Als het harde werken in je bloed zit, is het moeilijk om hier zomaar van af te stappen. Dus Ilse bleef hard aan het werk. Tot ze op 26 weken zwangerschap even met haar beide voeten op de grond gezet werd. Verdict? Vroegtijdige weeën. Na een ziekenhuisopname van een week, gevuld met allerlei medicatie, mocht ze het ziekenhuis verlaten. Op voorwaarde dat ze platte rust zou houden. Dat hield in: niet meer werken en de hele dag doorbrengen op de zetel of in bed. Niet simpel voor iemand die anders constant aan het werk was. Als zelfstandige kreeg ze ook geen uitkering, wat het dus zeker niet simpel maakte. Uiteindelijk kon Ilse haar zwangerschap uitdragen tot 38 + 6 en konden ze op dat moment kennis gaan maken met hun zoontje, die ter wereld zou komen via een geplande keizersnede. Die geplande keizersnede werd een spoedoperatie, waarbij Ilse onder narcose werd gebracht zonder het zelf te weten. Zoontje Aiden werd geboren terwijl Ilse in slaap was en papa van achter het raam mocht toekijken. Aidens saturatie was bij de geboorte niet goed, waardoor hij in de couveuse moest. Ook werd hij geboren met een dislocatie van het beentje. Na zeven dagen in het ziekenhuis, waar Ilse wel heel erg dankbaar voor is, mochten ze met z’n allen naar huis. Normaal gezien zou ze na 8 weken alweer aan het werk moeten – weken die voor de bevalling opgenomen worden, worden afgetrokken van het effectieve bevallingsverlof – maar aangezien dat met een zorgenkindje (Aiden werd geopereerd en droeg een gipsbroek) niet mogelijk was, nam Ilse haar ouderschapsverlof op en plakte nog 3 weken vakantie aan die periode. Door de brute bevalling heeft ze het niet altijd gemakkelijk gehad om deze ervaringen te verwerken. Door de zorg voor Aiden is er ook weinig tijd om tijd en rust te nemen voor haar eigen lichaam, terwijl dat wel nodig is (want nachten waarin 8 tot 15 keer opgestaan moet worden, waren geen uitzondering). Ook plakken er volgens Ilse nog enkele zwangerschapskilootjes aan, maar dat zijn zorgen voor morgen. Het eerste jaar als mama beleefde Ilse als een emotionele rollercoaster, waarbij ze van consultatie naar consultatie leefde. Gelukkig konden ze op de hulp van grootouders rekenen voor de opvang van Aiden, want hij kon niet naar de crèche. Ook de relatie tussen Ilse en haar man veranderde, maar ze merkte gaandeweg hoe groot zijn liefde voor haar en Aiden wel was, waardoor hij veel kon relativeren en plaatsen. Volgens Ilse heeft ze wel heel wat geleerd uit dat eerste jaar als mama. Stof, rommel en afwas mag nu even blijven staan terwijl ze meer geniet van de kleine dingen in het leven. Bevallings- en ouderschapsverlof zou voor haar zeker uitgebreid mogen worden, zeker voor ouders met een zorgenkindje. Het zou ook fijn zijn zou er meer transparantie en eerlijkheid te zien zijn op sociale media. Want je moét niet op een roze wolk zitten en nee, het is niet nodig om ouders scheef te bekijken als het baby’tje nog niet doorslaapt. Alles is oké, zolang je er zelf maar oké mee bent..

Silke. (@silke_debevere)

085D0869-6DF7-462D-BA04-133B17C83A69Als kleuterjuf wist Silke al heel snel dat ze samen met haar – toen nog vriend – man graag een kindje wou. Vrij snel na haar afstuderen, besloten ze er dan ook meteen voor te gaan. Het ging ongelofelijk snel, want een maand later had Silke al een positieve zwangerschapstest in haar handen. De baby zou in april geboren worden en een maand later stond hun huwelijk gepland. Dat zou een intense en drukke periode worden, maar Silke beschrijft deze periode ook als ontzettend mooi. In het begin van haar zwangerschap had Silke veel last van de typische ochtendmisselijkheid en gebrek aan eetlust. Daardoor viel ze de eerste zes maanden tien kilo af. Natuurlijk maakte ze zich zorgen. Gelukkig deed mini daarbinnen het prima. Mentaal bereidde ze zich voor op de bevalling door een sterke mindset. Silke wou bevallen zonder epidurale verdoving en zou daarvoor luisteren naar  haar lichaam. Eén dag voor de uitgerekende datum braken Silkes vliezen, op 1 april, nota bene. Familie die op de hoogte werd gebracht, dachten aanvankelijk dat het een grapje was. Bijna 12 uur na het breken van haar vliezen mocht Silke baby Leon in haar armen nemen. Wat een heerlijk aprilvisje! Vanaf het eerste moment zat Silke, samen met haar man en kersvers zoontje op een roze wolk. De momenten in het ziekenhuis vond ze zwaar, ze voelde zich daar niet op haar gemak en verlengde naar haar eigen huis. Leon was een hele rustige baby, deed het heel goed en was kerngezond.  Voor hen was er dus wél een roze wolk. Het kan dus wel degelijk! Na vier maanden ging Silke weer aan het werk. Na het stoppen met de borstvoeding kreeg Silke wel wat lichamelijke kwaaltjes: een extreem droge huid en hevige menstruatie. Na zes maanden kreeg Silke het gevoel dat ze weer zichzelf kon zijn. Ze voelde zich fysiek snel terug fit en aangezien ze bijna weinig was bijgekomen na haar bevalling, vlogen de kilo’s er – mede dankzij de borstvoeding – af. Toch kan er in een roze wolk-verhaal soms ook een dipje komen. Dat ervaarde Silke toen de borstvoeding na vier maanden niet meer vlot liep. Dankzij de steun van haar vroedvrouw, man en familie, kon ze dat snel plaatsen en hebben ze goed hun draai gevonden tijdens dat eerste jaar. Ze vertelt dat de relatie met haar man nog verbeterd is sinds de bevalling. Leon heeft hen als koppel nog meer verbonden. Ze geniet intens van weekendjes samen met Leon en haar man en geniet van gestolen momentjes wanneer zoonlief eventjes ligt te dutten: koekske in de zetel met haar favoriete serie op. Ook zij oppert voor langer verlof na de geboorte, zowel voor mama als papa, indien ze daar nood aan hebben. Uiteraard zonder gigantisch loonverlies. Ze vindt dat er voor papa’s ook zeker iets mag veranderen, want die tien dagen geboorteverlof? Papa’s mogen toch ook wat langer genieten van hun kersverse spruit, niet?

Jorien. (@jorienxellisxbonnie)

image0Jorien werd vijf jaar geleden voor het eerst mama van dochtertje Ellis. Ellis overwon enkele jaren geleden een ernstige vorm van kanker. Wat een kanjer, die Ellis! Toch heeft ze nu nog steeds veel zorg nodig. Daarom was de wens er niet meteen voor een groter gezin, tot het lot daar anders over besliste… Een fijne zwangerschap volgde. Enkel de laatste maand speelde de onderrug Jorien wel parten. Gelukkig was er toen de prenatale kiné, een aanrader voor iedereen! Baby liet goed op zich wachten, want Jorien ging overtijd. Na twee dagen continue lichte krampen, brak haar water en kwamen de weeën zo snel na elkaar dat een epidurale verlichting moest brengen. Na de verdoving kwam alles heel vlot op gang en de gynaecoloog was maar nét op tijd om kleine Bonnie op te vangen. Jorien ervaarde de kraamtijd als heftig. De borstvoeding lukte niet goed en ook kleine Ellis, een vijfjarig dametje, wilde graag mama’s aandacht. Papa moest snel weer gaan werken en daardoor zat Jorien vaak aan het huis gekluisterd met haar twee meisjes. Bonnie sliep goed, maar toch ervaarde Jorien veel stress. Op twee maart begon Jorien na vijftien weken terug te werken met een dubbel gevoel: zin in sociaal contact maar veel te snel. Ze voelde ook aan haar lichaam dat ze hier nog niet helemaal klaar voor was, aangezien ze ook een fysiek zware job moest doen. Corona, het is een vreselijk tijdperk, maar ik ben ervan overtuigd dat Jorien heel erg dankbaar is voor de extra hersteltijd en tijd met Bonnie en Ellis. Jorien had nog niet echt het gevoel terug zichzelf te zijn. Haaruitval, stress en een zwaarder lichaam zorgden daar onder andere voor. Niet enkel de prenatale maar ook de postnatale kine hielpen haar wel om haar fysiek terug wat op peil te krijgen. Ze vond de aanpassing van één naar twee kindjes ook zwaar en daardoor was de zelfzekerheid soms wat zoek. Haar relatie werd al serieus op de proef gesteld toen Ellis ziek werd. Toch proberen Jorien en haar partner één keer per maand iets samen te doen: een etentje, eens naar de cinema of een dagje gaan shoppen. Jorien is heel duidelijk over wat er zou moeten veranderen: sowieso meer tijd thuis en extra bevallingsrust. Ze verwijst hiervoor naar de Scandinavische landen. Daar krijgen mama’s de kans om het eerste jaar volledig thuis te blijven voor hun kindje. Jorien is fan en ik ook! Want een rustige mama, is een rustig kindje.

Volgende week verschijnt het vervolg van dit blogbericht. De mama’s waren zo enthousiast in het delen van hun ervaringen en verhalen dat het anders te lang werd voor één blogpostje. Ik hoop dat jullie alvast genoten van het lezen van deze verhalen en graag tot volgende week!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s