PERSOONLIJK • Borstvoeding, door de ogen van drie mama’s

Kraamweek 52

Het borstvoedingsverhaal van Sanne en Mien

Al vrij snel in de zwangerschap was ik ervan overtuigd dat ik borstvoeding wou geven aan onze dochter. Ikzelf ben groot geworden met flesjes, maar rondom mij zag ik steeds meer mama’s en vriendinnen borstvoeding geven. Het leek me echt een magisch gevoel om te weten dat je kindje groot kan worden door de voeding die jouw lichaam produceert. Als iemand me vroeg of ik borstvoeding wou geven, antwoordde ik steevast: ‘ja, dat gaan we proberen’. Maar had ik ooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn? Heel eerlijk, nee.

Na een lange en vermoeiende bevalling van zeventien uur werd onze dochter op mijn borst gelegd. Na enkele minuten werd ze even weggenomen om haar te wegen en te meten maar nadien, terwijl bij mij de herstellingswerken gebeurden, mocht ze weer lekker bij mij. Toen we op de kamer kwamen, probeerden we haar voor het eerst aan te leggen aan de rechterkant. Dat wilde ze niet. De vroedvrouwen dachten dat het kwam doordat ze nog te veel slijmpjes van de bevalling had en besloten het nog even de tijd te geven. Ze zouden binnen een tijdje nog eens terugkomen. Een tijdje later probeerden we het opnieuw, weer rechts, weer geen succes. De linkerkant wilde ze wel meteen. Het gevoel van borstvoeding geven vond ik bij de eerste keer aanleggen heel bijzonder, na een aantal keer voeden vooral heel pijnlijk. Na een paar uur wilde ze uiteindelijk toch uit de rechterborst drinken, maar alleen als ik haar in rugbyhouding vasthield. Naarmate ik vaker voedde, wilde het ook wel eens lukken dat ik haar rechts kon voeden in de madonnahouding. Zoals waarschijnlijk elke mama die borstvoeding geeft, had ik last van de typische opstartkwaaltjes: pijnlijke tepels (lang leve Lansinohzalf en de multi mam kompressen) en immense stuwing op dag twee met Pamela Anderson-boobies als gevolg (hallo warm en koud kompres). Van kloven ben ik gelukkig gespaard gebleven. Toen we het ziekenhuis op dag vijf mochten verlaten, had onze dochter haar geboortegewicht terug behaald en was ik heel trots op mezelf. Zo fier dat ik met mijn melk onze dochter kon laten groeien.

Eenmaal thuis liep de borstvoeding best goed. De pijn verdween langzaam, we werden goed opgevolgd door een schat van een vroedvrouw en het voelde alsof we echt al een ritme hadden: onze dochter kwam elke twee à drie uur voor een voeding en sliep daarna als een roosje. Het enige wat ze tussenin deed was pampers vullen, véél pampers. Hallo roze wolk! Wat was dit genieten! Na ongeveer tien dagen veranderde er iets. Ons ritme leek te verdwenen, onze dochter veranderde in een hongerig monstertje dat supergulzig dronk, zich vaak verslikte en bijgevolg vaak de hik had en moest teruggeven. Dat zorgde voor heel wat bezorgdheid. Toen een week later ook nog eens spruw bij ons beide werd vastgesteld, kwamen we in een sukkelstraatje terecht. Het borstvoeden deed opeens veel meer pijn, ons meisje was heel onrustig aan de borst waardoor ze steeds weer losliet en opnieuw aanhapte. Na een tijdje intensief behandelen – lees: voor de voeding borsten wassen, na de voeding weer borsten wassen, zalf smeren bij mij en gel in het mondje van onze meid – leek de spruw verdwenen te zijn, net zoals de pijn in mijn linkerborst. Die rechterkant daarentegen… Het voelde alsof ze met honderden naalden in mijn borst staken. De was de pijn zo intens geworden dat ik er tegenop zag dat ik moest voeden en tijdens de voeding de hele tijd op mijn lip moest bijten om niet te huilen. Dat huilen kwam door de pijn, maar misschien nog meer door de gedachte dat dit wel eens het einde van ons borstvoedingsverhaal zou kunnen zijn. Dit kon ik immers niet meer lang blijven volhouden. Toen ik op het punt stond om op te geven, kwam mijn vroedvrouw en tevens lactatiekundige langs. Ze vermoedde dat de spruw in mijn melkkanaaltjes zat en dat dit de pijn veroorzaakte. Na een bezoekje aan de huisarts werd dit bevestigd. Ik ging aan de medicatie, in de hoop dat ik snel weer live zou kunnen voeden. Omdat de pijn niet meer te volharden was, ging ik aan de pijnlijke kant kolven. Dit hielp wel wat tegen de pijn en gaf mijn tepels wat ‘rust’. De rust bij mezelf werd er echter niet beter op want ik moest een flesje geven, nadien kolven (en terwijl mijn dochter troosten), Na iets meer dan achtenveertig uur ‘aan de machine’, kon ik eindelijk weer aanleggen. Wat voelde dat goed!

De euforie was jammer genoeg niet van lange duur want de pijn was er snel weer. Intussen werd onze dochter steeds hongeriger, kwam ze elk uur (of soms zelfs vlugger) en was ze heel vaak gefrustreerd tijdens het drinken. Volgens de vroedvrouw en mezelf was de productie zeker niet het probleem, want mijn borsten bleven zelfs na een voeding steeds gespannen staan. Ik trok dit niet veel langer. Toen ook nog eens koemelkallergie werd vastgesteld bij Mien was dat de zogenaamde druppel die het emmertje deed overlopen. Mijn roze wolk was helemaal aan het verdwijnen en dat wilde ik niet! Na ontzettend lang twijfelen en zeer veel tranen, hakte ik de knoop door: ik ging vanaf nu flesjes geven. Ik probeerde eerst nog te blijven kolven om dan de moedermelk in flesjes te geven, maar dat hield ik praktisch gezien niet vol omdat onze dochter constant bij mij wou liggen (en kolven met een hangende baby is niet simpel). Ik heb nog twee weken gekolfd en toen was ons borstvoedingsverhaal afgelopen. Achteraf bleek bij de osteopaat dat Mien twee vastzittende nekwervels had (waardoor ze door de pijn soms zo onrustig dronk), een heel smal gehemelte én een slechte zuigreflex. Daardoor kreeg zij dus onvoldoende melk uit mijn borst (en bleef ik zitten met exploding boobies).

Ik vind het jammer dat ons borstvoedingsavontuur in mineur (en veel sneller dan ik had gehoopt) is moeten eindigen. Het was ontzettend zwaar maar wat ze gehad heeft, heeft ze gehad. Tijdens de week van de borstvoeding lanceerde Kind & Gezin de ‘vier keer zes’-campagne. Probeer eerst zes uur, dan zes dagen, zes weken en ten slotte zes maanden borstvoeding te geven. Elke zes is het waard om trots op te zijn, want we hebben het geprobeerd. Ik weet dus dat ik me niet schuldig hoef te voelen, hoewel dat er af en toe toch nog eens insluipt. Mien krijgt nu misschien wel flesjes, maar is tenminste verzadigd (enfin, meestal toch. ’t Is een hongerig monstertje). En mama is, doordat de pijn weg is, ook veel blijer. En een happy mommy is een happy baby, toch?

•••

636A0347

Het borstvoedingsverhaal van Julie & Stella

Sanne vroeg me enkele dagen geleden om een kort tekstje te schrijven over borstvoeding en mijn persoonlijke ervaring hierover te delen. Persoonlijk vind ik borstvoeding een moeilijk onderwerp om over te schrijven. Er komen heel wat emoties los en niet iedereen deelt dezelfde mening over dit toch wel delicate onderwerp. Dit laatste vind ik ook wel goed. Je mag, neen moet, je eigen mening hebben maar een ander zeker niet veroordelen over misschien een andere kijk op dit onderwerp. Dit gezegd zijnde zal ik me kort eventjes voorstellen. Ik ben Julie, 27 jaar oud en sinds 3 oktober trotse mama van Stella. Stella is ons eerste kindje (als je onze poes Lou niet meetelt natuurlijk).

Toen ik wist dat we zwanger waren, wou ik absoluut borstvoeding geven. Voor mij is borstvoeding iets unieks, natuurlijks en intiems tussen mama en baby. Ik was dus helemaal overtuigd dat ik deze voeding aan mijn kindje wou geven. Natuurlijk had ik ook mijn twijfels en vragen:

  • ‘Ga ik dat wel kunnen?’
  • ‘Wat als ik niet voldoende melk aanmaak?’
  • ‘Doet dat eigenlijk pijn?’
  • ‘Gaat de papa ook een band creëren als ik ze altijd ga voeden?’

Je ziet, ik had ontzettend veel vragen. Gelukkig had ik een kei goede vroedvrouw die me bijstond met raad en daad. Hier ben ik haar nog altijd heel erg dankbaar voor. Dus Ellen, dankjewel!

Woensdag 3 oktober, 17u41. Het beste, mooiste, meest intieme moment ooit… Onze dochter werd geboren. Hartjes vlogen in het rond, kusjes werden voortdurend gegeven. Oh, wat is dat toch een prachtig moment als je er op terug denkt…. De vroedvrouw stelde onmiddellijk de vraag ‘ga je borstvoeding geven?’ Volmondig antwoordde ik ‘JA!’ Stella werd dadelijk na haar eerste schreeuwtje (oh, wat is dat zo schattig), plasje (ja, op mama natuurlijk) aan mijn borst gelegd. Onmiddellijk dacht ik ‘wat lijkt ze op mij’ want wat kon ze eten. Zowel het aanhappen als de productie van mijn melk leken op het eerste zicht in orde te zijn. Wat voelde ik me opgelucht en zo vrouwelijk op dat moment….

Ik ga niet zeggen dat het alleen maar rozengeur en maneschijn was. De eerste dagen, weken is het echt doorbijten. Elke keer als ik Stella wou laten drinken, mocht de eerste minuut NIET tegen me gesproken worden. Duizenden naalden die zich in mijn tepel boorden… Ik ga jullie mijn scheldtirade besparen maar oh, wat deed het pijn. Gelukkig hapte Stella perfect aan en had een goede zuigreflex. Alleen ik moest nog eventjes doorbijten. De pijn minderde met de dag maar mijn productie bleef wel toenemen. Je moest me zien. Ik, een redelijk mager typetje met ontzettend grote borsten. Ja, ik kon zo solliciteren voor een rolletje in ‘Baywatch’. Die weken kon ik niet zonder mijn zoogkompressen. Een regelrechte ramp als ik ze vergeten was. Ik moet er geen tekeningetje bij maken wat ik hier mee bedoel denk ik hé?

De dagen gingen voorbij en per dag leerde ik bij. Ik leerde houdingen aan, hoe mijn tepels het beste verzorgen, hoe de borstvoeding met werk combineren…. Ik had echt het gevoel dat het mij lukte en was echt wel trots op mezelf dat het zo goed ging! Ondertussen zijn we 10 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding. Ik krijg nog heel vaak de vraag hoelang ik nog borstvoeding wil geven. Ik vind deze vraag niet zo leuk om te krijgen omdat ik er zelf geen antwoord op weet. Ik ga door zo lang het nog kan, maar merk wel dat mijn productie stilaan afneemt. ’s Avonds geef dus af en toe een flesje gekolfde melk bij. Borstvoeding is voor mij dus een succesverhaal geworden en daar ben ik best trots op. Wel betreur ik het dat moeders een schuldgevoel aangepraat krijgen die bewust kiezen voor het flesje of waar het geven van borstvoeding gewoon niet lukt. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van de vooroordelen rond borstvoeding. Elke vrouw, wie dan ook, moet kunnen beslissen uit vrije wil en daar moeten we allemaal respect voor hebben.

•••

Het borstvoedingsverhaal van Celia en haar vier kindjes

Dertien jaar is het al geleden dat ik voor de eerste keer zwanger werd. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik borstvoeding zou geven. Dus toen onze zoon geboren werd, legde ik hem meteen aan. Of ja, zoiets toch ongeveer. Zo een baby’tje weet precies hoe hij moet ‘aanhappen’ maar toch deed de mijne het verkeerd. Dat zou wel goed komen door vaak genoeg aanleggen, dacht ik. Want zo een baby’tje drinkt soms de hele tijd…. Dus had ik wel genoeg melk? De vraag die elke mama zich stelt. En waarvan de hele bende ‘kraambezoekers’ ze aan jou stelt. “Oei, de baby huilt, heb je wel genoeg melk? Ik zou toch flesjes bijgeven hoor”, “Uh, nee, ik denk dat mijn baby gewoon misselijk is van uw parfum” Toch blijft er dan wat van hangen en komt de onzekerheid langzaam binnen… Nog maar een keer extra aanleggen dan… Auw auw auw! Wat is dat? Waarom voelen mijn  borsten als ballonen gevuld met gips? En de baby kan de tepel niet te pakken krijgen, zo gespannen borsten heb ik! Een hete douche en masseren, de melk stroomt eruit. Eindelijk verlichting! De pijn blijft wel bij het aanleggen en ik krul mijn tenen. Zonder dat ik het besef lopen de tranen over mijn wangen. Wat een kwelling, maar ik moet erdoor. Om de twee uur heb ik vreselijk veel pijn. Onze zoon geeft bloed terug. Natuurlijk schrik ik daarvan maar het kwam van mij. Volhouden dus. Op den duur was het niet meer vol te houden en wilde ik echt één borst sparen. Dus besloot ik om te kolven! Tof zo’n toestel, die melk komt maar niet… Hoe los ik dit op? Eén borst geven en ondertussen de andere leegpompen. Op die manier is er een natuurlijk toeschietreflex en komt de melk er bijna vanzelf uit. Ik kan één borst sparen en deze kan genezen. Na een week wissel ik. Mijn andere borst krijgt nu de kans om ook te genezen. Eindelijk. Onze zoon is intussen een maand oud en het lijkt erop dat ik vertrokken ben. Nu oefenen in discreet voeden. Die zwangerschapsbroeken zijn wel handig. Mijn ‘blubber baby buik’ is netjes bedekt als ik mijn bloes omhoog doe. Ik drapeer een tetradoek over mijn schouder en daardoor is de bovenkant van mijn borst ook bedekt. Ik word hier steeds handiger in, maar toch voel ik me bekeken. Als ik ga shoppen ga ik even in een kleedkamer om te voeden. Bij Ikea hebben ze een heuse borstvoedingskamer! Jihaa! Comfortabel voeden zonder rare kerels die je aanstaren! Na negen maanden besluit onze zoon dat hij er genoeg van heeft. Ik laat hem een stukje los…

Drie jaar later wordt onze dochter geboren. Ik ben een ervaren mama dus deze keer weet ik precies hoe ik het allemaal moet doen. Of dat dacht ik toch. Het hele verhaal begon weer van voor af aan. Opnieuw is de borstvoeding voor mij de eerste maand een kwelling, compleet met kloven, bloederige toestanden en veel tranen…. Ik besluit opnieuw om door te zetten en na een maand lukt het. Deze keer gaat het ook beter om in het openbaar te voeden. We zijn met onze kleine baby toen ze vier maanden was gaan kamperen in Zuid Frankrijk. Leve borstvoeding! Altijd en overal de perfecte melk ter beschikking! En geen gedoe met flesjes te steriliseren. Onze dochter heeft tot één jaar borstvoeding gekregen. 

Vier jaar later werd er opnieuw een dochter geboren! Prachtig. Meteen na de bevalling dronk ze of haar leven ervan af hing. Als je weet dat een pasgeboren baby maar een paar druppels melk nodig heeft… Ik was helemaal voorbereid om deze keer pijnvrij te voeden. Alle mogelijke lectuur had ik gelezen en het aanleggen ging echt goed. Toch gebeurde het weer. Kloven en de hele bloederige toestanden…. Aanleggen, tenen krullen, huilen en doorbijten. Na een maand ging alles weer vlot. Ook zij heeft tot 1 jaar borstvoeding gekregen. 

Onze vierde spruit is een zoontje. Weer was ik goed voorbereid en weer ging het er allemaal zeer pijnlijk aan toe. Kloven en een borstontsteking. Pijn, pijn, pijn… Na een maand ging het beter. Ook hij heeft tot één jaar borstvoeding gekregen.

Stoppen met de borstvoeding toen het moeilijk ging was geen optie voor mij. Ik moest en zou er doorheen komen. Maar dat was niet gemakkelijk. Ik kan alleen maar aanmoedigen om vol te houden, maar je moet ook goed voor jezelf zorgen. Je baby heeft niks aan je als jij volledig instort. Altijd je hart volgen en je verstand gebruiken!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s