Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Als je me enkele jaren geleden vroeg wat mijn grote droom was, antwoordde ik steevast: ‘zwanger worden’. Ik ben al jaren samen met mijn high school sweetheart en het was voor ons beide al snel duidelijk dat er ooit kindjes zouden komen. Liefst drie, als het dan ook nog even kon. In mijn omgeving werden de voorbije jaren ontzettend veel baby’s geboren. Al die schattige ukjes zorgden voor nog erger rammelende eierstokken. Ik kon niet wachten op het moment waarop er een kindje in mijn buik zou groeien.

Eind 2017 hield ik onverwachts een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Niet gepland maar wel ontzettend welkom. Na acht weken werd die roze wolk doorprikt toen ik het vruchtje verloor. Na de miskraam besloten we om onszelf en mijn lichaam de tijd te geven om zowel fysiek als mentaal te herstellen. Zo’n miskraam laat immers niet alleen lichamelijk z’n sporen na. Na ons huwelijk in april besloten we om er weer voor te gaan. Ik had het geluk om vrij snel terug zwanger te worden en bereidde me al voor op de komst van de roze wolk die ik bij de vorige zwangerschap gevoeld had.

Slechts één dag na de positieve zwangerschapstest voelde ik de misselijkheid al opspelen. Ik nam aan dat dit een goed teken was, want bij de vorige zwangerschap (die uitdraaide op een miskraam) had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik nam het er dus al te graag bij en in m’n hoofd speelde dat ik na twaalf weken weer zo fris als een hoentje zou zijn. Gelukkig had ik tijdens de eerste periode van mijn zwangerschap verlof zodat ik thuis ‘op het gemakje’ ziek kon zijn en goed kon rusten zodat het vruchtje diep in mijn buik goed kon groeien. Al vrij snel werd duidelijk dat de misselijkheid waar ik last van had extremer was dan de ‘gewone’ (ochtend)misselijkheid. Eten of drinken lukte niet meer en alles wat erin ging, kwam er even snel weer uit. 

Eind augustus was ik helemaal uitgeput en had ik héél wat kilo’s verloren. Een ziekenhuisopname was de enige manier om me er terug wat bovenop te helpen. Daar, in mijn kamertje op materniteit, werd voor het eerst de term ‘hyperemesis gravidarum’ (HG) uitgesproken. De term herkende ik want ik las ooit dat Kate Middleton hieraan leed tijdens haar drie zwangerschappen. Wat het precies inhield, wist ik niet, buiten het feit dat het je ontzettend ziek kan maken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf las ik over de aandoening op de website van Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum. Blijkbaar komt deze aandoening voor bij twee procent van alle zwangerschappen. Bitter weinig dus, gelukkig maar voor alle zwangere dames out there. Maar ik had dus pech. Gelukkig leerde ik op Instagram een lieve mama kennen, Lori Mariette. Zij was op dat moment zwanger van haar tweede kindje en leed ook aan HG. Via berichtjes stelde ik haar vragen over de aandoening en kreeg ik tips. Hoewel het ging over contact via Instagram, heeft dit toch veel voor me betekend. Wetende dat je niet de enige bent die erdoor moet, verlicht mentaal toch wel een beetje. Daarom, dankjewel Lori! 

Na mijn eerste ziekenhuisopname kreeg ik medicatie mee naar huis die niet schadelijk was voor de baby en die mogelijk wat beterschap kon brengen. Helaas sloeg die niet aan en kreeg ik last van vervelende bijwerkingen: de roze wolk was volledig verdwenen en donderwolken verschenen in de plaats. Ik voelde me op dat moment zo schuldig ten opzichte van mijn kleintje, waarvan we inmiddels wisten dat het een meisje zou worden. Ze was zo gewenst en zo gewild. Jarenlang keek ik uit naar dit moment en nu kon het niet snel genoeg achter de rug zijn. Begin oktober volgde een tweede ziekenhuisopname en de opstart van nieuwe medicatie. Ook deze bleek weinig effectief. Ik keek uit naar elke mijlpaal waarvan gezegd werd dat het dan misschien beter zou gaan: 12 weken, 16 weken, 20 weken. Toen ik bij 20 weken nog steeds zo ziek was, liet de gynaecoloog al subtiel verstaan dat het waarschijnlijk niet meer voorbij zou gaan voor de bevalling. Nog 20 lange weken dus… De moed zakte me in de schoenen. Tot ik op een dag besefte dat het zo niet verder kon. Ik moest iets doen aan mijn ingesteldheid en me er niet meer tegen verzetten. Het was al vaak gebleken dat dit toch geen nut had. Ik liet onder andere de gedachte dat ik nog terug aan het werk zou kunnen tijdens de zwangerschap los, hoe moeilijk dat ook was. Ik had het ontzettend moeilijk om dit te aanvaarden. Ik doe mijn werk graag en voelde me schuldig dat er niet kon zijn voor mijn leerlingen. Gelukkig deed ons meisje het intussen wel heel goed en had ze geen last van mijn misselijkheid en dagelijkse overgeefsessies – too much information, sorry. 

Dankzij de hulp van mijn lieve man, mama, vroedvrouw, vriendinnen en gynaecoloog klom ik stilaan terug uit de put en stond ik terug wat positiever in het leven. Vandaag zit ik in mijn derde trimester en is het einde stilaan in zicht. Ik ben nog steeds elke dag misselijk, mijn groene emmertje of plastieken zakjes wijken niet van mijn zijde maar ik word elke dag verliefder op dat kleine meisje in mijn buik. Door de stampjes die ze duidelijk laat voelen, word ik er elke dag aan herinnerd waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik haar in m’n armen kan sluiten en al mijn liefde kan geven. 

Waarom schrijf ik deze blog? Zeker en vast niet om medelijden op te wekken. Wel om andere zwangere vrouwen een hart onder de riem te steken. Andere vrouwen die door HG of andere redenen niet kunnen genieten van die roze wolk tijdens hun zwangerschap en zich daar schuldig om voelen. Wanneer je alleen positieve en mooie verhalen hoort en ziet, kan het heel eenzaam zijn aan de andere kant. Weet dat jullie niet alleen zijn en probeer altijd – hoe moeilijk dan ook – het einddoel voor ogen te houden: een lief, klein hummeltje dat je liever zal zien dan wat dan ook.

 

5 gedachtes over “Persoonlijk • Een zwangerschap, altijd rozengeur en maneschijn?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s