Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou? (deel 2)

Vorige week kwamen er al vier mama’s – mezelf inclusief – aan het woord over hun eerste jaar als mama. Over de ups en over de downs. The good and the bad. Vandaag delen nog vier andere mama’s hun verhalen. Sit back, relax en geniet van de woorden.

Elise.

IMG-20200405-WA0008Elise is, net zoals ik, een leerkracht in het lager onderwijs. Kinderen zijn dus een belangrijk deel in haar leven. De wens naar een eigen kindje was er dan ook zeker en werd snel in vervulling gebracht. De zwangerschap van Elise omschrijft ze als pittig. Een hele checklist met kwaaltjes kon afgevinkt worden: ochtendmisselijkheid, gebrek aan energie, vermoeidheid, rugklachten en maagklachten: check, check, check, check en check. Door de extra kilo’s en zwangerschapskledij die niet goed zat, voelde Elise zich ook minder mooi – wat zo jammer is. Door al die kwaaltjes blikt ze niet met fijn gevoel terug op haar zwangerschap. Gelukkig verdween dat gevoel als sneeuw voor de zon toen dochtertje Marthe, met een keizersnede, geboren werd. Het moedergevoel was bij Elise meteen aanwezig en de pijn van de keizersnede viel ook goed mee. Door de zes dagen in het ziekenhuis en haar vriend die drie weken bij haar was, hadden ze met z’n drietjes een goede start. Mentaal had ze het wel moeilijker door de borstvoeding die niet meteen van een leien dakje verliep. Hierbij ervaarde ze ook weinig steun van haar vroedvrouw, waarmee ze geen klik voelde, en vond het het moeilijk om het bos door de bomen te zien door alle tegenstrijdige medische adviezen. Gelukkig werd ze wel goed gesteund door haar vriend en familie. Na haar bevalling kreeg Elise last van haar heupen en rug, maar ze weet niet of dit zwangerschapsgerelateerd is. Elise vond het na de bevalling belangrijk om niet alleen mama te zijn, ze wilde ook een leuke dochter, geïnteresseerde zus en toffe vriendin blijven. Intussen heeft ze het gevoel dat ze deze rollen allemaal goed kan combineren en voelt zich daardoor mentaal goed. Marthe werd in januari geboren en in september voelde Elise zich helemaal klaar om te gaan werken. Het kan dus wel degelijk! Elise opteert daarom voor het verlengen van het vaderschapsverlof, zodat de papa’s langer bij mama en kindje kunnen blijven.

Yka.

3FA0B494-D6BB-47E2-975D-69490246B6AF-2Yka werd in februari van 2019 mama van kleine Maurice. De (weg naar de) zwangerschap liep vlot, maar toen het einde naderde moest Yka vroeger stoppen met werken vanwege die gigantische buik die ze moest meesleuren op haar dagelijkse rit naar het werk van Antwerpen naar Wezemaal. De bevalling verliep, in tegenstelling tot de zwangerschap, wat minder vlot. Het duurde 26 lange uren vooraleer Maurice zich aan de wereld liet, waarvan Yka het 19 uur volgehouden heeft zonder verdoving. Respect, ik zou het haar niet kunnen nadoen. Die epidurale zorgde er wel voor dat er weeënopwekkers nodig waren en dat daardoor Maurice’s hartslag daalde en met de zuignap geboren moest worden. Dit vond Yka een heftige ervaring. Achteraf had ze dan ook spijt van haar ‘go with the flow’-ingesteldheid en zou ze bij een volgende baby meer de touwtjes zelf in handen willen nemen. Ze zou er onder andere niet meer voor kiezen om liggend te bevallen en in bad gaan indien mogelijk. De kraamtijd daarentegen was wel weer heel fijn. Naast de normale huiltjes en krampjes was Maurice een rustige en gelukkige baby. Doordat Yka vroeger moest stoppen met werken, moest ze na 2,5 maand weer beginnen. Het was toen mei en gelukkig loerde grote vakantie (ja, ook een leerkracht) om de hoek. Tijdens die twee maanden hield ze Maurice terug thuis van de crèche en konden ze hun verloren tijd inhalen. Achteraf gezien zou Yka langer thuisgebleven zijn. Ook zij vindt dat het zwangerschapsverlof verlengd zou moeten worden. Voor haar gevoel duurde het namelijk ook best een lange tijd, ongeveer tien maanden, vooraleer ze zich weer volledig zichzelf voelde. Maar gesteund door haar partner, vroedvrouw, ouders, schoonouders en af toe wat me-time in de vorm van alleen het stad ingaan, lunchen met vriendinnen of een podcast luisteren op de trein kan ze de chaos en drukte af en toe toch achter zich laten.  Afsluiten deed Yka met de volgende woorden: “Het doet meer met je dan ik ooit had durven denken. Je leert een onvoorwaardelijk soort liefde kennen en je wordt tegelijkertijd een heel kwetsbaar persoon. Dat mag mentaal niet onderschat worden”. Dat vat het allemaal samen!

Hanne.

IMG_20200214_173446-2Hanne werd drie jaar geleden voor het eerst mama van haar zoontje Lukas. Toen ze na anderhalf jaar weer zwanger werd, verliep de zwangerschap aanvankelijk vrij moeizaam: ze was ontzettend moe en misselijk, vaak ziek, … Al snel werd duidelijk hoe het kwam dat ze zoveel last had. In haar buik groeide niet één baby, maar twee baby’s! Die mededeling, je kan je het wel voorstellen, kwam eerst als een grote shock. Want hallo! Als je te horen krijgt dat je binnen een aantal maanden niet twee, maar drie kinderen zal hebben, moet je even slikken. Dit gevoel ging wel snel voorbij toen duidelijk werd dat beide jongens (#boysmomhanne) kerngezond waren. Doorheen de zwangerschap, dook ook zwangerschapsdiabetes op. Helemaal niet leuk dat je maandenlang op je eten moet letten, maar Hanne voelde er zich wel gezonder door én kwam maar tien kilo bij. Hanne kon de zwangerschap goed uitdragen en mocht haar zoontjes ontmoeten na 37 weken na een keizersnede. Ook bij haar vorige zoontje beviel ze via een keizersnede, dus ze wist wel wat haar te wachten stond. De angst over de jongens hun algemene gezondheid, gewicht en lengte was harder aanwezig. Gelukkig werden de twee jongens kerngezond op de wereld gezet met twee mooie gewichtjes van 2,580 en 2,840 waardoor ze meteen na het reguliere ziekenhuisverblijf mee naar huis mochten. Welkom Oskar en Kamil! Eens thuis, was het wel best zwaar want plots heb je twee baby’s om voor te zorgen. De papa van de jongens was de eerste drie weken thuis en daardoor vonden ze vrij snel een structuur. Toen vriendlief terug aan het werk moest, werd Hanne ondersteund door de kraamzorg. Na drie maanden moesten ze jammer genoeg ook afscheid nemen van de kraamzorg en stond Hanne er alleen voor, tijdens een snikhete zomer. De jongens kregen het moeilijker en wilden niet slapen, enkel ’s avonds tijdens het toertjes lopen met de draagzak in een ietwat afgekoelde tuin. Na een tijdje viel het verdicht ‘reflux’ voor kleine Oskar. Na de opstart van medicatie werd het huilen veel minder, maar de zomer was toen inmiddels bijna voorbij. Het zwangerschapsverlof van Hanne ook. Daarom besloot Hanne om nog thuis te blijven tot half oktober, omdat ze fysiek en mentaal nog niet klaar was om terug aan het werk te gaan. Na de herfstvakantie begon Hanne weer te werken en dat was aanvankelijk niet gemakkelijk. Nu werkt ze halftijds en loopt het al wat beter. Toch wringt het nog wat dat ze door haar halftijdse opdracht veel mist op het werk, maar fulltime werken is echt niet haalbaar met een kleine tweeling in huis. Fysiek en mentaal moet alles nog een beetje landen, maar stilaan komt Hanne er wel. Wat haar kan helpen is: gedachten opschrijven, slaap (en liefst meer dan vier uurtjes, boys), af en toe een badje nemen, een serie kijken en wat gaan sporten. Als je aan Hanne vraagt wat er zou moeten veranderen is ze heel duidelijk: de druk om een perfect leven te hebben moet omlaag. Je kan niet én een perfecte mama én een sociaal dier én een overijverige leerkracht én een perfecte vriendin zijn. Dat is gewoon onmogelijk. Ook niet voor de mama’s die zo’n perfecte foto’s posten op Instagram. Ook zij hebben in buiten het kader van de foto vast een berg ongestreken was liggen! Am I right? Het moet dus allemaal niet perfect! Hang dat maar in het groot boven uw bed. En repeat tijdens die slapeloze nachten.

Amélia.

8BE59053-CA64-4170-A4A6-CD218E33BC4E-2Amélia kreeg net iets meer dan een jaar geleden haar eerste kindje. Zwanger zijn op zich vond ze niet zo leuk. Vanaf 30 weken kreeg Amélia veel last van haar bekken. Ook het mentale aspect van een zwangerschap vond ze niet te onderschatten. De continue gedachte “zou alles oké zijn?”, “doe ik niets mis?”, kan slopend zijn. Naar het einde toe kreeg ze heel vaak te horen: “En, nog niet bevallen?” Please, mensen. Vraag nooit aan een hoogzwangere mama of ze nog niet bevallen is. Zowat iedereen telt die laatste weken af en niemand wordt er blij van als je dan honderd keer te horen krijgt of de baby zich al aangekondigd heeft. Een week voor de bevalling overleed de opa van Amélia, daardoor werd haar bevalling ingeleid. Een mooie meid, Cécile, werd ongeveer zeventien uur na het eerste inleidingspilletje geboren. De kraamtijd beschrijft Amélia als een lastige maar leuke en mooie periode. Een baby is zo klein en hulpeloos en wat is het heerlijk als ze nog rustig bij jou liggen te kroelen en snoezelen. Amélia kon zes maanden non-stop genieten van haar dochtertje door haar job in het onderwijs en daaraan vast de grote vakantie. Ze is ontzettend dankbaar voor die extra maanden en zou het zo weer overdoen. Na de vakantie was ze wel echt klaar om terug aan het werk te gaan. In de periode na de zwangerschap, had Amélia het wel nog moeilijk door haaruitval (die zorgde voor vele huilbuien) en de strijd met de extra kilootjes. Na een tiental maanden paste Amélia terug in haar oude jeansbroeken en voelde ze zich eindelijk terug wat ‘de oude’. Mentaal ging het met ups en downs, want het ouderschap is écht niet te onderschatten. Gelukkig had ze veel steun van haar vroedvrouw. Hier wil ik trouwens persoonlijk nog eens een grote shoutout naar doen: een vroedvrouw is écht goud waard. Dus aan alle toekomstige mama’s. Neem een vroedvrouw onder de arm waarmee het klikt, je zal het je zeker niet beklagen! Tegenwoordig kan Amélia genieten van een rustige Netflixsessie, naar de zumba gaan en alleen een wandeling maken. Daar heeft ze zowel fysiek als mentaal deugd aan. Amélia pleit nog voor meer openheid van nieuwe mama’s, maar zegt er wel bij dat er op sociale media en via blogs wél profielen te vinden zijn die een eerlijk verhaal brengen en dat is heel waardevol. Ze sluit af met het volgende statement: “mama zijn is nog veel mooier dan ik op voorhand kon dromen”. En daar kan ik niet anders dan me naadloos bij aansluiten. De nagel op de kop.

Met die zin sluit ik graag dit blogbericht af. En met te vertellen dat alle gevoelens, eender welke, oké zijn om te voelen. Neem het in je op, voel wat je voelt, en geniet. Ook al is dat soms moeilijk. Maar doe het echt, want de tijd vliegt voorbij. In a blink of an eye, vier je hun eerste verjaardag.

 

 

 

 

Persoonlijk • En mama, hoe gaat het met jou?

DSC_0139

Negen maanden, zolang zou het duren vooraleer je volledig ‘ontzwangerd’ bent. Maar wat houdt dat dan in, ontzwangerd zijn? Terug in je oude jeans passen? Niet meer met wallen tot op de grond rondlopen? Hormonaal geen wrak meer zijn? Lichamelijk terug fit zijn? Ik vroeg het me negen maanden lang af. Want heel eerlijk, ik keek uit naar de dag dat ik die ‘negen maanden uit’ aan zou tikken. Want dan zou ik terug de ‘oude Sanne’ worden. Maar toen dat moment naderde, werd duidelijk dat dat niet zo zou zijn.

De mensen die mij al langer volgen, weten dat mijn zwangerschap geen pretje was. Dat ik de dagen afgeteld heb tot ik Mien in mijn armen kon nemen. Dat ook die eerste maanden niet altijd van een leien dakje liepen, dat is misschien minder geweten. Koemelkallergie, zware reflux en borstvoeding die maar niet wou lukken, kegelden mij regelmatig van ‘mijn roze wolk’. Want wat is dat eigenlijk, een roze wolk? Is het niet bij iedereen een roze (donder)wolk waar geregeld een regenboog achteruit piept? Maar over die donderslagen en stortbuiene, daar zwijg je op dat moment over. Want je wil dat het lijkt alsof je alles mooi voor elkaar hebt. Althans, zo was dat voor mij toch. Iedereen was bezorgd om de baby: “hoe gaat het met haar?” Maar hoe het met mij ging? Dat werd niet vaak gevraagd. Tot ik op een bepaald moment, zo’n maand of drie na de bevalling, mijn allereerste paniekaanval kreeg. Op het moment zelf wist ik niet precies wat het was. Het leek alsof ik ging flauwvallen, geen adem kreeg, mijn hoofd vol watten zat, ik niet meer helder kon nadenken. Ik was de voorbije tijd zo bezig geweest met alles zo perfect mogelijk te doen en vooral te doen alsof alles perfect ging. Ik keek naar alle perfecte foto’s van borstvoedende mama’s op Instagram waar de baby’s vredevol bij hun mama dronken, ik las overal dat je voor de hechting best zoveel mogelijk tijd met je baby doorbrengt en samen slaapt, dus het leek bijna een schande dat onze baby in haar eigen bedje (weliswaar op onze kamer) haar nachtje doorsliep. Ik ben nu ervan overtuigd dat iedereen moet doen wat voor hun gezin werkt, maar toch bleef ik toen het gevoel hebben dat ik het niet goed deed. Het bleef niet bij die ene paniekaanval. Na een paar maanden leek ik uitgeput. Geen energie, vaak duizelig, hoofdpijn, wazig hoofd, geen concentratievermogen meer. Na heel wat doktersbezoeken en bloedonderzoeken kwam de diagnose: chronische hyperventilatie. Door dat perfectionisme was ik al maanden verkeerd aan het ademen. Ik zocht hulp om terug juist te leren ademen. Ik ben er nog niet, nog lang niet, maar ik probeer. We hebben een opvoedingsstijl gevonden die bij ons gezin past. Ik probeer rustiger te blijven en mijn perfectionisme niet de bovenhand te laten nemen. Want ik weet nu dat het niet perfect hoeft te zijn. En dat dat eerste jaar (en daarna waarschijnlijk nog) echt ploeteren is. En dat dat dik oké is. Maar hoe dan ook, de wereld is mooier met je kindje erbij. En ik zou haar voor geen geld van de wereld willen missen want ik ben echt stapelgek van mijn meisje.

DSC_0259

Ik was heel erg benieuwd naar hoe andere mama’s hun eerste jaar als mama ervaren hadden. Ik postte een hele tijd geleden een oproep op Instagram en daar kwam massaal reactie op, waarvoor mijn grote dank. Een aantal mama’s vulden voor mij een vragenlijstje in. Omdat ik aan toekomstige of verse mama’s een genuanceerd beeld wil geven van dat eerste jaar als mama… Dat het heel moeilijk kan zijn, maar voor hetzelfde geld ook heel vlot kan gaan. Wat dat eerste jaar met zich meebrengt: lichamelijk, mentaal, voor je relatie, je werk, … Wat je kan verwachten… En welke sociale en maatschappelijke ingrepen dit eerste jaar met je baby gemakkelijker zouden kunnen maken. Maar ik wil vooral niemand bang maken, integendeel. Want ik weet hoe erg angsten kunnen inhakken op je gemoed. Sit back, relax, lees deze mama’s hun verhalen en onthou: je kan niet plannen hoe alles zal lopen. Maar eender hoe het loopt: het is goed zo. Dat is hoe het voor jouw gezin moet zijn en “we grow when we face challenges”. Ik heb zoveel geleerd van dat mini-wezentje dat ik op deze planeet zette. Hier zijn de verhalen van enkele andere mama’s.

Ilse. (@ilse_vandenbossche)

86350235_2649897531767765_8858153031892467712_nIlse beschreef zichzelf in het pre-baby tijdperk als een workaholic. Werkweken van 70 tot 80 uren waren zeker geen uitzondering. Toch knepen zij en haar man er in april 2018 een weekje tussenuit om even uit te blazen en te bekomen van al dat harde werk. Een tijdje later kreeg Ilse last van buikpijn. De huisarts dacht aan een cyste, maar er was een bevestiging van de gynaecoloog nodig. Euforie ten top toen bleek dat het niet om een cyste maar om een mini-baby ging. Als het harde werken in je bloed zit, is het moeilijk om hier zomaar van af te stappen. Dus Ilse bleef hard aan het werk. Tot ze op 26 weken zwangerschap even met haar beide voeten op de grond gezet werd. Verdict? Vroegtijdige weeën. Na een ziekenhuisopname van een week, gevuld met allerlei medicatie, mocht ze het ziekenhuis verlaten. Op voorwaarde dat ze platte rust zou houden. Dat hield in: niet meer werken en de hele dag doorbrengen op de zetel of in bed. Niet simpel voor iemand die anders constant aan het werk was. Als zelfstandige kreeg ze ook geen uitkering, wat het dus zeker niet simpel maakte. Uiteindelijk kon Ilse haar zwangerschap uitdragen tot 38 + 6 en konden ze op dat moment kennis gaan maken met hun zoontje, die ter wereld zou komen via een geplande keizersnede. Die geplande keizersnede werd een spoedoperatie, waarbij Ilse onder narcose werd gebracht zonder het zelf te weten. Zoontje Aiden werd geboren terwijl Ilse in slaap was en papa van achter het raam mocht toekijken. Aidens saturatie was bij de geboorte niet goed, waardoor hij in de couveuse moest. Ook werd hij geboren met een dislocatie van het beentje. Na zeven dagen in het ziekenhuis, waar Ilse wel heel erg dankbaar voor is, mochten ze met z’n allen naar huis. Normaal gezien zou ze na 8 weken alweer aan het werk moeten – weken die voor de bevalling opgenomen worden, worden afgetrokken van het effectieve bevallingsverlof – maar aangezien dat met een zorgenkindje (Aiden werd geopereerd en droeg een gipsbroek) niet mogelijk was, nam Ilse haar ouderschapsverlof op en plakte nog 3 weken vakantie aan die periode. Door de brute bevalling heeft ze het niet altijd gemakkelijk gehad om deze ervaringen te verwerken. Door de zorg voor Aiden is er ook weinig tijd om tijd en rust te nemen voor haar eigen lichaam, terwijl dat wel nodig is (want nachten waarin 8 tot 15 keer opgestaan moet worden, waren geen uitzondering). Ook plakken er volgens Ilse nog enkele zwangerschapskilootjes aan, maar dat zijn zorgen voor morgen. Het eerste jaar als mama beleefde Ilse als een emotionele rollercoaster, waarbij ze van consultatie naar consultatie leefde. Gelukkig konden ze op de hulp van grootouders rekenen voor de opvang van Aiden, want hij kon niet naar de crèche. Ook de relatie tussen Ilse en haar man veranderde, maar ze merkte gaandeweg hoe groot zijn liefde voor haar en Aiden wel was, waardoor hij veel kon relativeren en plaatsen. Volgens Ilse heeft ze wel heel wat geleerd uit dat eerste jaar als mama. Stof, rommel en afwas mag nu even blijven staan terwijl ze meer geniet van de kleine dingen in het leven. Bevallings- en ouderschapsverlof zou voor haar zeker uitgebreid mogen worden, zeker voor ouders met een zorgenkindje. Het zou ook fijn zijn zou er meer transparantie en eerlijkheid te zien zijn op sociale media. Want je moét niet op een roze wolk zitten en nee, het is niet nodig om ouders scheef te bekijken als het baby’tje nog niet doorslaapt. Alles is oké, zolang je er zelf maar oké mee bent..

Silke. (@silke_debevere)

085D0869-6DF7-462D-BA04-133B17C83A69Als kleuterjuf wist Silke al heel snel dat ze samen met haar – toen nog vriend – man graag een kindje wou. Vrij snel na haar afstuderen, besloten ze er dan ook meteen voor te gaan. Het ging ongelofelijk snel, want een maand later had Silke al een positieve zwangerschapstest in haar handen. De baby zou in april geboren worden en een maand later stond hun huwelijk gepland. Dat zou een intense en drukke periode worden, maar Silke beschrijft deze periode ook als ontzettend mooi. In het begin van haar zwangerschap had Silke veel last van de typische ochtendmisselijkheid en gebrek aan eetlust. Daardoor viel ze de eerste zes maanden tien kilo af. Natuurlijk maakte ze zich zorgen. Gelukkig deed mini daarbinnen het prima. Mentaal bereidde ze zich voor op de bevalling door een sterke mindset. Silke wou bevallen zonder epidurale verdoving en zou daarvoor luisteren naar  haar lichaam. Eén dag voor de uitgerekende datum braken Silkes vliezen, op 1 april, nota bene. Familie die op de hoogte werd gebracht, dachten aanvankelijk dat het een grapje was. Bijna 12 uur na het breken van haar vliezen mocht Silke baby Leon in haar armen nemen. Wat een heerlijk aprilvisje! Vanaf het eerste moment zat Silke, samen met haar man en kersvers zoontje op een roze wolk. De momenten in het ziekenhuis vond ze zwaar, ze voelde zich daar niet op haar gemak en verlengde naar haar eigen huis. Leon was een hele rustige baby, deed het heel goed en was kerngezond.  Voor hen was er dus wél een roze wolk. Het kan dus wel degelijk! Na vier maanden ging Silke weer aan het werk. Na het stoppen met de borstvoeding kreeg Silke wel wat lichamelijke kwaaltjes: een extreem droge huid en hevige menstruatie. Na zes maanden kreeg Silke het gevoel dat ze weer zichzelf kon zijn. Ze voelde zich fysiek snel terug fit en aangezien ze bijna weinig was bijgekomen na haar bevalling, vlogen de kilo’s er – mede dankzij de borstvoeding – af. Toch kan er in een roze wolk-verhaal soms ook een dipje komen. Dat ervaarde Silke toen de borstvoeding na vier maanden niet meer vlot liep. Dankzij de steun van haar vroedvrouw, man en familie, kon ze dat snel plaatsen en hebben ze goed hun draai gevonden tijdens dat eerste jaar. Ze vertelt dat de relatie met haar man nog verbeterd is sinds de bevalling. Leon heeft hen als koppel nog meer verbonden. Ze geniet intens van weekendjes samen met Leon en haar man en geniet van gestolen momentjes wanneer zoonlief eventjes ligt te dutten: koekske in de zetel met haar favoriete serie op. Ook zij oppert voor langer verlof na de geboorte, zowel voor mama als papa, indien ze daar nood aan hebben. Uiteraard zonder gigantisch loonverlies. Ze vindt dat er voor papa’s ook zeker iets mag veranderen, want die tien dagen geboorteverlof? Papa’s mogen toch ook wat langer genieten van hun kersverse spruit, niet?

Jorien. (@jorienxellisxbonnie)

image0Jorien werd vijf jaar geleden voor het eerst mama van dochtertje Ellis. Ellis overwon enkele jaren geleden een ernstige vorm van kanker. Wat een kanjer, die Ellis! Toch heeft ze nu nog steeds veel zorg nodig. Daarom was de wens er niet meteen voor een groter gezin, tot het lot daar anders over besliste… Een fijne zwangerschap volgde. Enkel de laatste maand speelde de onderrug Jorien wel parten. Gelukkig was er toen de prenatale kiné, een aanrader voor iedereen! Baby liet goed op zich wachten, want Jorien ging overtijd. Na twee dagen continue lichte krampen, brak haar water en kwamen de weeën zo snel na elkaar dat een epidurale verlichting moest brengen. Na de verdoving kwam alles heel vlot op gang en de gynaecoloog was maar nét op tijd om kleine Bonnie op te vangen. Jorien ervaarde de kraamtijd als heftig. De borstvoeding lukte niet goed en ook kleine Ellis, een vijfjarig dametje, wilde graag mama’s aandacht. Papa moest snel weer gaan werken en daardoor zat Jorien vaak aan het huis gekluisterd met haar twee meisjes. Bonnie sliep goed, maar toch ervaarde Jorien veel stress. Op twee maart begon Jorien na vijftien weken terug te werken met een dubbel gevoel: zin in sociaal contact maar veel te snel. Ze voelde ook aan haar lichaam dat ze hier nog niet helemaal klaar voor was, aangezien ze ook een fysiek zware job moest doen. Corona, het is een vreselijk tijdperk, maar ik ben ervan overtuigd dat Jorien heel erg dankbaar is voor de extra hersteltijd en tijd met Bonnie en Ellis. Jorien had nog niet echt het gevoel terug zichzelf te zijn. Haaruitval, stress en een zwaarder lichaam zorgden daar onder andere voor. Niet enkel de prenatale maar ook de postnatale kine hielpen haar wel om haar fysiek terug wat op peil te krijgen. Ze vond de aanpassing van één naar twee kindjes ook zwaar en daardoor was de zelfzekerheid soms wat zoek. Haar relatie werd al serieus op de proef gesteld toen Ellis ziek werd. Toch proberen Jorien en haar partner één keer per maand iets samen te doen: een etentje, eens naar de cinema of een dagje gaan shoppen. Jorien is heel duidelijk over wat er zou moeten veranderen: sowieso meer tijd thuis en extra bevallingsrust. Ze verwijst hiervoor naar de Scandinavische landen. Daar krijgen mama’s de kans om het eerste jaar volledig thuis te blijven voor hun kindje. Jorien is fan en ik ook! Want een rustige mama, is een rustig kindje.

Volgende week verschijnt het vervolg van dit blogbericht. De mama’s waren zo enthousiast in het delen van hun ervaringen en verhalen dat het anders te lang werd voor één blogpostje. Ik hoop dat jullie alvast genoten van het lezen van deze verhalen en graag tot volgende week!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zijn allemaal Greta.

Toegegeven, ik lag nooit echt wakker van de klimaatsverandering. Vorig voorjaar zag ik, tussen alle pampers verversen en voedingen geven, wel eens een nieuwsbericht passeren over de #schoolstrikesforfriday. De babybubbel waarin ik toen verbleef, maakte dat ik zelfs daar geen mening over had – of misschien wel, maar ik stond er zelfs eerder sceptisch tegenover. Ik had het te druk met mijn eigen brandjes te blussen, laat staan dat ik me nog eens zorgen zou maken om ons klimaat. Want hé, da’s toch een ver-van-mijn-bed-show?

Na een paar maanden kwam ik stilaan met mijn hoofd terug op planeet aarde (en niet meer enkel op planeet moederschap, hoewel ik het daar ook wel fijn vertoeven vond) en ging ik terug aan het werk. Ik ben juf van het eerste leerjaar en merkte hoe hard klimaatsverandering zelfs die jonge mensjes bezighoudt, hoewel het misschien niet met die verwoording is. Na het begin van de bosbranden in Australië, merkte ik dat er heel veel vragen door de hoofden van deze kinderen spookten: “Hoe komt het toch dat er zoveel bosbranden zijn? En hoe komt het dat die niet geblust geraken?” Stilaan begon het ook bij mij te dagen – I know, het heeft lang geduurd. De foto’s van verbrande koala’s, mensen die hun huizen en daarbijhorende herinneringen in vlammen zien opgaan, … Het deed wat met mijn zeer week geworden (mama)hart.

Zoals dat gaat met de aankondiging van een nieuw jaar, een decenium zelfs, horen daar ‘goede voornemens’ bij. Tot de tweede week van januari ben ik geweldig in het volhouden van goede voornemens, waarna ze genadeloos allemaal weer in de prullenbak van mijn hoofd laat belanden. Dit jaar koos ik dus niet voor goede voornemens, maar voor tien doelstellingen waaraan ik wil werken dit jaar. Bewustwording is een keyword in die tien doelen, op verschillende vlakken. Ook op het vlak van ecologie en het milieu dus. Twee belangrijke doelstellingen daarin zijn: 1) het opbouwen van een duurzame capsule kleerkast voor mezelf met kleding die op een milieuvriendelijke en duurzame manier werd geproduceerd; 2) elke maand minstens één item uit ons huis of dagelijkse leven vervangen door een milieuvriendelijker alternatief. En hoewel ik weet dat mijn kleine veranderingen alleen geen wereld van verschil zullen maken, ben ik ervan overtuigd dat als we dit met z’n allen doen, we wel degelijk een verschil kunnen maken. Voor het klimaat, voor de toekomst, voor onze kinderen.

Wie doet mee met zijn leven meer milieuvriendelijk maken? Of wat doen jullie al? Ik lees momenteel ‘Wij zijn allemaal Greta’, een boek boordevol inspiratie om de wereld te redden. Het leest tot nu toe heel vlot. Wanneer ik klaar ben met lezen, post ik er hier zeker nog wat over.Whitagram-Image 2

Mien’s Sinterklaaslijstje

SpeelgoedDit jaar was Mien nog veel te klein om zelf haar briefje aan de Sint te schrijven en haar cadeautjes te kiezen – ik vermoed dat ze tegen volgend jaar wel al haar eigen willetje zal hebben. We houden niet van overdaad en wilden dus vermijden dat Mien overladen zou worden door speelgoed, dat ze dan misschien niet zou bekijken. Een tijdje geleden luisterde ik naar de podcast ‘Minder speelgoed en meer tijd’ van Radio Mama. Ik kon me helemaal vinden in de visie die daar gebracht werd. Geen overvloed aan speelgoed, maar zorgvuldig geselecteerde, duurzame stuks. Ze gaven daar de tip om een lijstje samen te stellen voor Sinterklaas, feestdagen of verjaardagen en dit te verspreiden bij iedereen die graag iets wil kopen. Zo deden we het dit jaar ook voor alle Sinterklaasjes. Ik moet zeggen dat dit me heel goed bevallen is. De Sinterklaasjes wisten perfect waar ze Mien een plezier mee konden doen en wij waren blij met het gekregen speelgoed: win-win! Hieronder kunnen jullie zien wat Mien allemaal kreeg, op de leeftijd van bijna negen maanden. Misschien kunnen jullie hier nog wat inspiratie opdoen voor de komende feestdagen?

Stapeltoren

1. De stapelbare ringen van Kid’s Concept. Wij hadden tot voor kort nog geen stapeltorentje in ons bezit. Het spelen met deze stapelbare ringen brengt kinderen heel wat vaardigheden bij, vooral motorische vaardigheden. Als eerste stapje leren de kinderen om de ringen van de stok te schuiven. In een volgende fase oefenen de kinderen hun oog-hand-coördinatie om de ringen terug op de stok te schuiven. Omdat de gaatjes in de ringen vrij klein zijn, is dit nog heel moeilijk. Als je een tussenstapje wil toevoegen, kan je de bijhorende ringen even vervangen door een set houten gordijnringen. Die openingen zijn veel groter en daardoor is het voor de kindjes makkelijker om deze op de stok te schuiven.

Shleichdiertjes

2. Schleich-diertjes. Mien kreeg haar eerste diertjes voor haar Schleich-diertjesverzameling. De dieren van Schleich zien er heel waarheidsgetrouw uit. Deze dieren kunnen bijdragen aan de taalontwikkeling: “Dit is een koe. De koe doet ‘moe’. De koe loeit”. Wanneer Mien wat ouder is, zijn deze diertjes ideaal voor open-ended play waarbij ze haar fantasie de vrije loop kan laten. We kozen nu voor de koe, het paard, het schaap, de hond, de kat en het konijn omdat ze deze dieren ook in haar nabije omgeving ziet (bijvoorbeeld bij oma en opa) en zo ook sneller herkent. Tot nu toe zijn de dieren, buiten fijn om mee te spelen, ook vooral héél erg lekker. #hetiseenfase

Sensory balls

3. Sensory balls van Plantoys. Deze houten balletjes hebben allemaal de functie om de zintuigen te stimuleren. De roze bal heeft zachte wol aan de binnenkant om de tastzin te activeren, de gele bal heeft een spiegeltje om het zicht te prikkelen en de blauwe bal is een rammelaar. De aanbevolen leeftijd voor dit speeltje is zes maanden en volgens mij zou ze er toen ook meer plezier aan beleefd hebben. Nu gebruikt ze de balletjes vooral om weg te gooien of rollen en erachteraan te kruipen (lees: dolfijnentechniek).

Pikler ball

4. Piklerbal. De peter en tante van Mien bestelden niets van ons lijstje omdat ze zelf al een ideetje hadden. Ik vertrouwde hen hierin helemaal want ze volgen onze duurzaam speelgoed-visie helemaal. Bij hen bracht Sinterklaas een Piklerbal. Dit is een bal gemaakt van natuurlijke materialen. De bal kan voor verschillende doeleinden gebruikt worden: om te rollen, gooien, achterna kruipen, … Je kan er ook verschillende voorwerpen in stoppen die ze er dan kunnen uithalen, bijvoorbeeld doekjes, pompons, … Hierbij oefenen de kindjes hun fijne motoriek. Voor kleinere baby’s kan de Piklerbal opgehangen worden als mobiel.

5. Xylofoon van Kid’s Concept. Toegegeven, om echt op de xylofoon te spelen is ze nog te klein. Toch vonden we het een leuk item om in huis te hebben. Bij Sinterklaas oefende ik zelf een aantal Sintliedjes om voor Mien te spelen. De akkoorden van de bekendste liedjes vond ik op deze site. Wij gingen dit najaar naar een muziekklasje en daar deden ze iets leuks met een xylofoon, wat kleintjes ook al kunnen. Het instrument werd aan de ene kant verhoogd, zodat het schuin stond. Daarna mochten de kindjes bovenaan nootjes naar beneden laten vallen. Dat maakte een mooi geluid, van hoge noten naar lage noten of omgekeerd. Je kan hiervoor ook een balletje gebruiken (bij oudere kinderen misschien een knikker?) of eender welk ander rollend voorwerp. Mien gebruikt de xylofoon nu vooral om op te slaan (maakt ook geluid, maar niet het heldere geluid wat er normaal gezien geproduceerd wordt) en het stokje om – je raadt het nooit – op te eten.

6. Muziekeieren van Haba. De muziekeieren van Haba zijn tot nu toe de grootste hit in Miens speelhoek. Ze leerde hoe ze kan schudden en doet nu de hele dag van ‘schudden-schudden’. Elk ei maakt een ander geluidje. Sinds deze week neemt ze in elke hand een eitje om te schudden of slaat ze ze tegen elkaar. Ze rollen ook goed – en komen met een gek effect terug – dus ze gaat er ook heel vaak achteraan. Een topcadeautje!

Ik ben heel benieuwd wat jullie kindjes rond deze leeftijd interessant vonden. Ik ben me sinds kort aan het verdiepen in de Montessori-opvoeding en zijn bezig met het inrichten van haar speelhoekje. Willen jullie die binnenkort ook op de blog zien verschijnen? Laat het eventjes weten. Wij wensen jullie alvast zalige, warme feestdagen!

PERSOONLIJK • Borstvoeding, door de ogen van drie mama’s

Kraamweek 52

Het borstvoedingsverhaal van Sanne en Mien

Al vrij snel in de zwangerschap was ik ervan overtuigd dat ik borstvoeding wou geven aan onze dochter. Ikzelf ben groot geworden met flesjes, maar rondom mij zag ik steeds meer mama’s en vriendinnen borstvoeding geven. Het leek me echt een magisch gevoel om te weten dat je kindje groot kan worden door de voeding die jouw lichaam produceert. Als iemand me vroeg of ik borstvoeding wou geven, antwoordde ik steevast: ‘ja, dat gaan we proberen’. Maar had ik ooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn? Heel eerlijk, nee.

Na een lange en vermoeiende bevalling van zeventien uur werd onze dochter op mijn borst gelegd. Na enkele minuten werd ze even weggenomen om haar te wegen en te meten maar nadien, terwijl bij mij de herstellingswerken gebeurden, mocht ze weer lekker bij mij. Toen we op de kamer kwamen, probeerden we haar voor het eerst aan te leggen aan de rechterkant. Dat wilde ze niet. De vroedvrouwen dachten dat het kwam doordat ze nog te veel slijmpjes van de bevalling had en besloten het nog even de tijd te geven. Ze zouden binnen een tijdje nog eens terugkomen. Een tijdje later probeerden we het opnieuw, weer rechts, weer geen succes. De linkerkant wilde ze wel meteen. Het gevoel van borstvoeding geven vond ik bij de eerste keer aanleggen heel bijzonder, na een aantal keer voeden vooral heel pijnlijk. Na een paar uur wilde ze uiteindelijk toch uit de rechterborst drinken, maar alleen als ik haar in rugbyhouding vasthield. Naarmate ik vaker voedde, wilde het ook wel eens lukken dat ik haar rechts kon voeden in de madonnahouding. Zoals waarschijnlijk elke mama die borstvoeding geeft, had ik last van de typische opstartkwaaltjes: pijnlijke tepels (lang leve Lansinohzalf en de multi mam kompressen) en immense stuwing op dag twee met Pamela Anderson-boobies als gevolg (hallo warm en koud kompres). Van kloven ben ik gelukkig gespaard gebleven. Toen we het ziekenhuis op dag vijf mochten verlaten, had onze dochter haar geboortegewicht terug behaald en was ik heel trots op mezelf. Zo fier dat ik met mijn melk onze dochter kon laten groeien.

Eenmaal thuis liep de borstvoeding best goed. De pijn verdween langzaam, we werden goed opgevolgd door een schat van een vroedvrouw en het voelde alsof we echt al een ritme hadden: onze dochter kwam elke twee à drie uur voor een voeding en sliep daarna als een roosje. Het enige wat ze tussenin deed was pampers vullen, véél pampers. Hallo roze wolk! Wat was dit genieten! Na ongeveer tien dagen veranderde er iets. Ons ritme leek te verdwenen, onze dochter veranderde in een hongerig monstertje dat supergulzig dronk, zich vaak verslikte en bijgevolg vaak de hik had en moest teruggeven. Dat zorgde voor heel wat bezorgdheid. Toen een week later ook nog eens spruw bij ons beide werd vastgesteld, kwamen we in een sukkelstraatje terecht. Het borstvoeden deed opeens veel meer pijn, ons meisje was heel onrustig aan de borst waardoor ze steeds weer losliet en opnieuw aanhapte. Na een tijdje intensief behandelen – lees: voor de voeding borsten wassen, na de voeding weer borsten wassen, zalf smeren bij mij en gel in het mondje van onze meid – leek de spruw verdwenen te zijn, net zoals de pijn in mijn linkerborst. Die rechterkant daarentegen… Het voelde alsof ze met honderden naalden in mijn borst staken. De was de pijn zo intens geworden dat ik er tegenop zag dat ik moest voeden en tijdens de voeding de hele tijd op mijn lip moest bijten om niet te huilen. Dat huilen kwam door de pijn, maar misschien nog meer door de gedachte dat dit wel eens het einde van ons borstvoedingsverhaal zou kunnen zijn. Dit kon ik immers niet meer lang blijven volhouden. Toen ik op het punt stond om op te geven, kwam mijn vroedvrouw en tevens lactatiekundige langs. Ze vermoedde dat de spruw in mijn melkkanaaltjes zat en dat dit de pijn veroorzaakte. Na een bezoekje aan de huisarts werd dit bevestigd. Ik ging aan de medicatie, in de hoop dat ik snel weer live zou kunnen voeden. Omdat de pijn niet meer te volharden was, ging ik aan de pijnlijke kant kolven. Dit hielp wel wat tegen de pijn en gaf mijn tepels wat ‘rust’. De rust bij mezelf werd er echter niet beter op want ik moest een flesje geven, nadien kolven (en terwijl mijn dochter troosten), Na iets meer dan achtenveertig uur ‘aan de machine’, kon ik eindelijk weer aanleggen. Wat voelde dat goed!

De euforie was jammer genoeg niet van lange duur want de pijn was er snel weer. Intussen werd onze dochter steeds hongeriger, kwam ze elk uur (of soms zelfs vlugger) en was ze heel vaak gefrustreerd tijdens het drinken. Volgens de vroedvrouw en mezelf was de productie zeker niet het probleem, want mijn borsten bleven zelfs na een voeding steeds gespannen staan. Ik trok dit niet veel langer. Toen ook nog eens koemelkallergie werd vastgesteld bij Mien was dat de zogenaamde druppel die het emmertje deed overlopen. Mijn roze wolk was helemaal aan het verdwijnen en dat wilde ik niet! Na ontzettend lang twijfelen en zeer veel tranen, hakte ik de knoop door: ik ging vanaf nu flesjes geven. Ik probeerde eerst nog te blijven kolven om dan de moedermelk in flesjes te geven, maar dat hield ik praktisch gezien niet vol omdat onze dochter constant bij mij wou liggen (en kolven met een hangende baby is niet simpel). Ik heb nog twee weken gekolfd en toen was ons borstvoedingsverhaal afgelopen. Achteraf bleek bij de osteopaat dat Mien twee vastzittende nekwervels had (waardoor ze door de pijn soms zo onrustig dronk), een heel smal gehemelte én een slechte zuigreflex. Daardoor kreeg zij dus onvoldoende melk uit mijn borst (en bleef ik zitten met exploding boobies).

Ik vind het jammer dat ons borstvoedingsavontuur in mineur (en veel sneller dan ik had gehoopt) is moeten eindigen. Het was ontzettend zwaar maar wat ze gehad heeft, heeft ze gehad. Tijdens de week van de borstvoeding lanceerde Kind & Gezin de ‘vier keer zes’-campagne. Probeer eerst zes uur, dan zes dagen, zes weken en ten slotte zes maanden borstvoeding te geven. Elke zes is het waard om trots op te zijn, want we hebben het geprobeerd. Ik weet dus dat ik me niet schuldig hoef te voelen, hoewel dat er af en toe toch nog eens insluipt. Mien krijgt nu misschien wel flesjes, maar is tenminste verzadigd (enfin, meestal toch. ’t Is een hongerig monstertje). En mama is, doordat de pijn weg is, ook veel blijer. En een happy mommy is een happy baby, toch?

•••

636A0347

Het borstvoedingsverhaal van Julie & Stella

Sanne vroeg me enkele dagen geleden om een kort tekstje te schrijven over borstvoeding en mijn persoonlijke ervaring hierover te delen. Persoonlijk vind ik borstvoeding een moeilijk onderwerp om over te schrijven. Er komen heel wat emoties los en niet iedereen deelt dezelfde mening over dit toch wel delicate onderwerp. Dit laatste vind ik ook wel goed. Je mag, neen moet, je eigen mening hebben maar een ander zeker niet veroordelen over misschien een andere kijk op dit onderwerp. Dit gezegd zijnde zal ik me kort eventjes voorstellen. Ik ben Julie, 27 jaar oud en sinds 3 oktober trotse mama van Stella. Stella is ons eerste kindje (als je onze poes Lou niet meetelt natuurlijk).

Toen ik wist dat we zwanger waren, wou ik absoluut borstvoeding geven. Voor mij is borstvoeding iets unieks, natuurlijks en intiems tussen mama en baby. Ik was dus helemaal overtuigd dat ik deze voeding aan mijn kindje wou geven. Natuurlijk had ik ook mijn twijfels en vragen:

  • ‘Ga ik dat wel kunnen?’
  • ‘Wat als ik niet voldoende melk aanmaak?’
  • ‘Doet dat eigenlijk pijn?’
  • ‘Gaat de papa ook een band creëren als ik ze altijd ga voeden?’

Je ziet, ik had ontzettend veel vragen. Gelukkig had ik een kei goede vroedvrouw die me bijstond met raad en daad. Hier ben ik haar nog altijd heel erg dankbaar voor. Dus Ellen, dankjewel!

Woensdag 3 oktober, 17u41. Het beste, mooiste, meest intieme moment ooit… Onze dochter werd geboren. Hartjes vlogen in het rond, kusjes werden voortdurend gegeven. Oh, wat is dat toch een prachtig moment als je er op terug denkt…. De vroedvrouw stelde onmiddellijk de vraag ‘ga je borstvoeding geven?’ Volmondig antwoordde ik ‘JA!’ Stella werd dadelijk na haar eerste schreeuwtje (oh, wat is dat zo schattig), plasje (ja, op mama natuurlijk) aan mijn borst gelegd. Onmiddellijk dacht ik ‘wat lijkt ze op mij’ want wat kon ze eten. Zowel het aanhappen als de productie van mijn melk leken op het eerste zicht in orde te zijn. Wat voelde ik me opgelucht en zo vrouwelijk op dat moment….

Ik ga niet zeggen dat het alleen maar rozengeur en maneschijn was. De eerste dagen, weken is het echt doorbijten. Elke keer als ik Stella wou laten drinken, mocht de eerste minuut NIET tegen me gesproken worden. Duizenden naalden die zich in mijn tepel boorden… Ik ga jullie mijn scheldtirade besparen maar oh, wat deed het pijn. Gelukkig hapte Stella perfect aan en had een goede zuigreflex. Alleen ik moest nog eventjes doorbijten. De pijn minderde met de dag maar mijn productie bleef wel toenemen. Je moest me zien. Ik, een redelijk mager typetje met ontzettend grote borsten. Ja, ik kon zo solliciteren voor een rolletje in ‘Baywatch’. Die weken kon ik niet zonder mijn zoogkompressen. Een regelrechte ramp als ik ze vergeten was. Ik moet er geen tekeningetje bij maken wat ik hier mee bedoel denk ik hé?

De dagen gingen voorbij en per dag leerde ik bij. Ik leerde houdingen aan, hoe mijn tepels het beste verzorgen, hoe de borstvoeding met werk combineren…. Ik had echt het gevoel dat het mij lukte en was echt wel trots op mezelf dat het zo goed ging! Ondertussen zijn we 10 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding. Ik krijg nog heel vaak de vraag hoelang ik nog borstvoeding wil geven. Ik vind deze vraag niet zo leuk om te krijgen omdat ik er zelf geen antwoord op weet. Ik ga door zo lang het nog kan, maar merk wel dat mijn productie stilaan afneemt. ’s Avonds geef dus af en toe een flesje gekolfde melk bij. Borstvoeding is voor mij dus een succesverhaal geworden en daar ben ik best trots op. Wel betreur ik het dat moeders een schuldgevoel aangepraat krijgen die bewust kiezen voor het flesje of waar het geven van borstvoeding gewoon niet lukt. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van de vooroordelen rond borstvoeding. Elke vrouw, wie dan ook, moet kunnen beslissen uit vrije wil en daar moeten we allemaal respect voor hebben.

•••

Het borstvoedingsverhaal van Celia en haar vier kindjes

Dertien jaar is het al geleden dat ik voor de eerste keer zwanger werd. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik borstvoeding zou geven. Dus toen onze zoon geboren werd, legde ik hem meteen aan. Of ja, zoiets toch ongeveer. Zo een baby’tje weet precies hoe hij moet ‘aanhappen’ maar toch deed de mijne het verkeerd. Dat zou wel goed komen door vaak genoeg aanleggen, dacht ik. Want zo een baby’tje drinkt soms de hele tijd…. Dus had ik wel genoeg melk? De vraag die elke mama zich stelt. En waarvan de hele bende ‘kraambezoekers’ ze aan jou stelt. “Oei, de baby huilt, heb je wel genoeg melk? Ik zou toch flesjes bijgeven hoor”, “Uh, nee, ik denk dat mijn baby gewoon misselijk is van uw parfum” Toch blijft er dan wat van hangen en komt de onzekerheid langzaam binnen… Nog maar een keer extra aanleggen dan… Auw auw auw! Wat is dat? Waarom voelen mijn  borsten als ballonen gevuld met gips? En de baby kan de tepel niet te pakken krijgen, zo gespannen borsten heb ik! Een hete douche en masseren, de melk stroomt eruit. Eindelijk verlichting! De pijn blijft wel bij het aanleggen en ik krul mijn tenen. Zonder dat ik het besef lopen de tranen over mijn wangen. Wat een kwelling, maar ik moet erdoor. Om de twee uur heb ik vreselijk veel pijn. Onze zoon geeft bloed terug. Natuurlijk schrik ik daarvan maar het kwam van mij. Volhouden dus. Op den duur was het niet meer vol te houden en wilde ik echt één borst sparen. Dus besloot ik om te kolven! Tof zo’n toestel, die melk komt maar niet… Hoe los ik dit op? Eén borst geven en ondertussen de andere leegpompen. Op die manier is er een natuurlijk toeschietreflex en komt de melk er bijna vanzelf uit. Ik kan één borst sparen en deze kan genezen. Na een week wissel ik. Mijn andere borst krijgt nu de kans om ook te genezen. Eindelijk. Onze zoon is intussen een maand oud en het lijkt erop dat ik vertrokken ben. Nu oefenen in discreet voeden. Die zwangerschapsbroeken zijn wel handig. Mijn ‘blubber baby buik’ is netjes bedekt als ik mijn bloes omhoog doe. Ik drapeer een tetradoek over mijn schouder en daardoor is de bovenkant van mijn borst ook bedekt. Ik word hier steeds handiger in, maar toch voel ik me bekeken. Als ik ga shoppen ga ik even in een kleedkamer om te voeden. Bij Ikea hebben ze een heuse borstvoedingskamer! Jihaa! Comfortabel voeden zonder rare kerels die je aanstaren! Na negen maanden besluit onze zoon dat hij er genoeg van heeft. Ik laat hem een stukje los…

Drie jaar later wordt onze dochter geboren. Ik ben een ervaren mama dus deze keer weet ik precies hoe ik het allemaal moet doen. Of dat dacht ik toch. Het hele verhaal begon weer van voor af aan. Opnieuw is de borstvoeding voor mij de eerste maand een kwelling, compleet met kloven, bloederige toestanden en veel tranen…. Ik besluit opnieuw om door te zetten en na een maand lukt het. Deze keer gaat het ook beter om in het openbaar te voeden. We zijn met onze kleine baby toen ze vier maanden was gaan kamperen in Zuid Frankrijk. Leve borstvoeding! Altijd en overal de perfecte melk ter beschikking! En geen gedoe met flesjes te steriliseren. Onze dochter heeft tot één jaar borstvoeding gekregen. 

Vier jaar later werd er opnieuw een dochter geboren! Prachtig. Meteen na de bevalling dronk ze of haar leven ervan af hing. Als je weet dat een pasgeboren baby maar een paar druppels melk nodig heeft… Ik was helemaal voorbereid om deze keer pijnvrij te voeden. Alle mogelijke lectuur had ik gelezen en het aanleggen ging echt goed. Toch gebeurde het weer. Kloven en de hele bloederige toestanden…. Aanleggen, tenen krullen, huilen en doorbijten. Na een maand ging alles weer vlot. Ook zij heeft tot 1 jaar borstvoeding gekregen. 

Onze vierde spruit is een zoontje. Weer was ik goed voorbereid en weer ging het er allemaal zeer pijnlijk aan toe. Kloven en een borstontsteking. Pijn, pijn, pijn… Na een maand ging het beter. Ook hij heeft tot één jaar borstvoeding gekregen.

Stoppen met de borstvoeding toen het moeilijk ging was geen optie voor mij. Ik moest en zou er doorheen komen. Maar dat was niet gemakkelijk. Ik kan alleen maar aanmoedigen om vol te houden, maar je moet ook goed voor jezelf zorgen. Je baby heeft niks aan je als jij volledig instort. Altijd je hart volgen en je verstand gebruiken!

 

 

DIY • IKEA-hack: Rad van fortuin

dsc_0522-1

Wanneer ik vroeger langsging bij IKEA (in het pre-kind-tijdperk), kon ik het nooit laten om eens te gaan snuisteren in de kinderafdeling. Meer dan eens kwam ik er leuke spelletjes of spulletjes tegen om in mijn klasje te gebruiken (hallo houten treinsporen, kassa, bekertjes, tekenrol, … bye-bye centjes). Toen ik laatst bij de meubelgigant was, viel mijn oog op een prachtig rad van fortuin dat stond te pronken op één van de rekken. Meteen ontsproten er verschillende ideeën in mijn hoofd. Dit rad van fortuin kon perfect dienst doen om het spelend leren in mijn klasje een boost te geven.

Ik wilde het rad graag multifunctioneel en binnen verschillende leerdomeinen kunnen inzetten, dus ik kocht ronde velcro-plakkertjes zodat kaartjes ‘quick and easy’ vervangen konden worden. Ik ben van plan het rad te gebruiken in mijn lesjes rekenen, aanvankelijk lezen en spelling.

Aanvankelijk lezen:

Letters flitsen
Ik heb alle letters en klankgroepen die we in het eerste leerjaar leren afdrukt. Ik zorgde ervoor dat elke categorie een apart kleurtje kreeg. Om de letters te flitsen, laat je een kind aan het rad draaien en de letter waarop het rad eindigt, moeten ze zo snel mogelijk verklanken.

Waar hoor je?
Laat een kind aan het rad draaien en kijk op welke letter het rad eindigt. Dan kan je in twee richtingen werken. Ofwel zeg jij een woord en vraag je: “waar hoor je de letter … in het woord …?”. De bedoeling is dan dat ze antwoorden: “in het kopje, buikje of staartje (of vooraan, in het midden of achteraan)”.
Bijvoorbeeld: het kind draait de letter ‘b’. “Waar hoor je de letter in het woord bal?”

De andere richting kan natuurlijk ook. Het kind draait een letter en jij vraagt: “In welk woord hoor je  de letter … vooraan/in het midden/achteraan”? 
Bijvoorbeeld: het kind draait de letter ‘s’. “In welk woord hoor je de letter s achteraan (in het staartje)?”

Het kind kan ook een letter draaien. Jij zegt dan een reeks van x-aantal woorden en wanneer ze de gedraaide letter in het woord horen moeten ze klappen/rechtstaan/…
Bijvoorbeeld: het kind draait de letter ‘t’. “tom, mol, rot, tof, por”

Ga op zoek in de klas:
Laat een kind aan het rad draaien en kijk op welke letter het rad eindigt. “Ga in de klas op zoek naar voorwerp dat begint met de letter …”
Bijvoorbeeld: het kind draait de letter ‘l’. “Ga in de klas op zoek naar een voorwerp dat begint met de letter l. Het kind kan dan bijvoorbeeld een lat tonen. 

Letterbingo:
Zorg voor een kaart met daarop verschillende letters. Draai aan het rad en laat de kinderen op hun letterkaart zoeken naar de gedraaide letter.

RVF2.jpg

Ik printte ook de afbeeldingen van alle steunwoorden af die onze leesmethode (mol en beer) gebruikt. Oefeningen die je hiermee kan doen zijn onder andere:

  • Welke letter hoor je vooraan/in het midden/achteraan?
  • Welk woord rijmt op?
  • Schrijf het steunwoord netjes op.
  • Zoek een woord dat met dezelfde letter begint als dit steunwoord.

Spelling:

  • Schrijf een woord op dat begint met de letter …
  • Schrijf een woord op dat eindigt met de letter …
  • Schrijf een woord op waar je de letter … in het midden hoort.

RVF3.jpg

Rekenen:

Hoeveelheden leggen:
Laat de kinderen een getal draaien en laat hen dan deze hoeveelheid leggen met blokjes, kralen, schelpen, potloden, …

Getalbeelden leggen:
Laat de kinderen een getal draaien en laat hen deze hoeveelheid leggen volgens de structuur van het getalbeeld.

Eén minder, één meer:
Laat de kinderen een getal draaien en stel dan de vraag: “welk getal is één minder dan …?” of “welk getal is één meer dan …?”

Getallen vergelijken:
Laat de kinderen twee keer aan het rad draaien. Laat hen daarna de getallen vergelijken. Welk getal is het meest? Welk getal is het minst? Welk getal is meer? Welk getal is minder?

Sommen:
Laat de kinderen twee getallen draaien en laat hen daarmee een plus- of minoefening maken. Let er wel op dat de oefening op te lossen is. 5-10 kan namelijk niet (enfin, toch niet voor kindjes van het eerste leerjaar).

In het tweede leerjaar kunnen de cijfers ook gebruikt worden om te vermenigvuldigen.

Rad van fortuin.jpg

Hopelijk kan ik mama’s met kindjes in het eerste leerjaar (of jonger, of ouder, … Je kan het helemaal zelf naar je hand zetten) inspireren om aan de slag te gaan om op een toffe manier te oefenen. Dat maakt automatiseren veel leuker!

Heb jij nog andere ideeën om dit rad in te zetten? Aarzel niet om het mij te laten weten. Ik ben héél benieuwd!

 

 

 

DIY • De geboortecadeautjes van Mien

Laten we even beginnen bij het begin. Ik ben zelf geen fan van de echte, traditionele doopsuiker. Ik ben namelijk geen chocolade-liefhebber (I know waarschijnlijk ben ik de enige vrouw ter wereld die niet van chocolade houdt). Daarom wilden we op zoek naar een alternatief voor de alom bekende cadeautjes die het kraambezoek mee naar huis krijgt.

Omdat we een lentemeisje verwachtten, wilde ik een beetje in dat thema blijven. Eerst ging ik aan de slag met het geboortekaartje. Dit kaartje ontwierp ik zelf op www.huisvanmijn.be met illustraties die zij ter beschikking stellen. Het werd een simpel, maar fleurig kaartje met bloemen en blaadjes. Ik ben er heel trots op.

Het geboortekaartje was het het uitgangspunt voor de rest van de doopsuiker. Ik koos een kleurenpalet uit, liet stickertjes drukken bij Smartphoto en besliste welke cadeautjes ik uiteindelijk wilde geven.

De zeeppompjes kocht ik bij Hola Pola, maar ik zag dat ze online ook te koop zijn bij de AVA. Neem zeker eens een kijkje op de website van Hola Pola, want ze hebben echt prachtige doopsuikerspulletjes. Daarvoor alleen zou ik wel een tweede baby willen. (Did I just say that?)
De zeep zelf kocht in een grote verpakking bij het Kruidvat.

De honingpotjes kocht ik bij AVA, ik knoopte er kleine honinglepeltjes aan met een lintje dat paste binnen het kleurenpalet. De honing komt van een imker hier in de buurt.

De potjes van het badzout kocht ik bij AVA, het badzout bij Holland & Barrett.

De geurzakjes maakte ik zelf met stof van de IKEA. Ik strijkte er haar logo op en vulde het zakje met lavendel uit de Dille & Kamille. We hadden ook nog een flesje etherische lavendelolie om er nog even extra op te druppelen voordat iemand het mee naar huis nam.

De groene thee komt ook van de Dille & Kamille, de pipetjes van de AVA.

Voor de kindjes voorzag ik een kleurplaat (de zwart-wit versie van het geboortekaartje) en een doosje kleurpotloodjes. Die kocht ik bij Smartphoto.

Verder hadden we ook nog een pot met snoepjes voor in het ziekenhuis en op ons werk. Zo was er dan toch iets zoets voorzien. Om het geheel nog wat op te fleuren en te presenteren, gingen we voor een perzikkleurige display en een plantje dat past bij het geboortekaartje.

Het maken van de geboortecadeautjes kwam als een fijne afleiding tijdens al dat ziek zijn. Ik kreeg al veel complimentjes hierover en ben zelf ook héél blij met het eindresultaat. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden! Laat het me zeker weten!

Persoonlijk • ons geboorteverhaal

Al sinds een paar dagen na de bevalling staat deze tekst klaar, maar ik twijfelde steeds om hem te delen. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was. Nu ben ik dat wel. Onze dochter is nu bijna vier maanden oud en we denk dat ik kan zeggen dat we ‘onze draai’ redelijk gevonden hebben. Daarom dus hier ons geboorteverhaal. Dat van Mien, maar ook dat van ons als mama en papa.

23 maart, dat was de datum waar we al sinds de eerste echografie naartoe leefden. Niet wetende wanneer ons kindje effectief haar opwachting zou maken, zorgde soms voor kriebels van spanning maar ook voor frustratie (want we konden niet wachten om haar éindelijk te kunnen ontmoeten). Hoe dan ook, we wachtten (on)geduldig af tot ze er klaar voor was…

In de weken voor de geboorte fopte ze ons geregeld. Ik had heel veel voorweeën dus elke dag dacht ik: “zou dit het zijn?” Als de voorweeën dan na een tijdje weer afzwakten, bleven we wat teleurgesteld achter. Op maandag 11 maart 2019 bleef het opmerkelijk stil in mijn buik. Enkele stampjes, dat wel. Verder niets: geen krampen, geen voorweeën, weinig harde buiken. Dat was de stilte voor de storm, zou later blijken. Mijn man en ik keken zoals elke maandagavond eerst naar Blind Getrouwd en later (uitgesteld) naar Down The Road.  Iets voor middernacht besloten we naar bed te gaan. Voor het eerst sinds weken had ik bij het slapengaan niet het gevoel ‘vannacht zou het wel eens kunnen beginnen’. We lagen nog geen twintig minuten in bed toen ik twee harde steken voelde in mijn buik, gevolgd door ‘iets voelen lopen’. Ik sprong als een bezetene uit bed en spurtte – voor zover dat nog mogelijk was – naar het toilet. Daar vond ik het moeilijk om uit te maken of het nu een plasje was of dat dit wel eens gebroken vliezen konden zijn. Ik had er me namelijk altijd een stortvloed bij voorgesteld – bedankt fictiereeksen op televisie. Ik voelde dus vooral twijfel op dat moment. Na een telefoontje naar de materniteit besloten we toch maar de koffers in de auto te laden en richting ziekenhuis te vertrekken. Het was al laat en daardoor moesten we via de Spoed-ingang binnen. Mijn buurmeisje van vroeger werkt daar aan de balie en was stomverbaasd toen ik plots (opmerkelijk fit) aan haar balie stond. Ze begeleidde ons naar de materniteit en nam afscheid.

Bevalling

Op de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en twijfelde ik nog steeds of het effectief gebroken vliezen zouden zijn. Na enkele minuten werd mijn twijfel helemaal weggenomen toen ik plots in een kletsnatte broek op een even natte onderzoekstafel lag. Ik excuseerde me even bij de vroedvrouw. Ze stelde me gerust: “die tafel (en wij) zijn wel wat gewoon hoor!” Op de monitor werden enkele harde buiken geregistreerd, maar nog geen weeën. Ik had ook nog geen ontsluiting en zelfs de baarmoederhals was nog niet volledig verweekt. Omdat die vliezen gebroken waren, mocht ik niet meer naar huis maar kreeg ik een kamer toegewezen. Daar mochten we de nacht (of wat daar nog van over bleef) doorbrengen. Ik probeerde toch nog wat in te dommelen en krachten op te bouwen voor de dag die zou komen. Om half vijf werd ik wakker en voelde ik duidelijk dat de weeën begonnen waren. Ze kwamen gedurende een halfuurtje om de acht minuten, dus ik had tussenin ruimschoots de tijd om te recupereren. Na dat halfuur ging het ineens héél snel: wee, vier minuten, wee, drie minuten, wee, twee minuten, wee, één minuut, wee, halve minuut. Vanaf dat moment had ik elke dertig seconden een wee die snel een piek bereikte en weer afzwakte. Ze deden venijnig pijn en doordat ze zo snel op elkaar volgden, kon ik tussenin moeilijk bijkomen. Mijn gynaecoloog werd opgebeld door de vroedvrouwen en zou me rond half negen komen controleren. Tijdens het wachten probeerde ik de weeën op te vangen op de bal, maar dat ging steeds moeilijker. Na drie uur weeën om de dertig seconden dacht ik dat die ontsluiting toch goed opgeschoten moest zijn. Kan je je voorstellen dat ik mega teleurgesteld was toen de gynaecoloog “twee centimeter” zei? Hij stelde voor om me aan een infuus weeënopwekkers te leggen omdat de weeën wel snel genoeg kwamen, maar niet lang genoeg duurden om ontsluiting te geven. Dat hij wel aanraadde om een epidurale te nemen, dat zei hij ook nog. Aan de ene kant wilde ik echt graag zonder epidurale verdoving bevallen maar de pijn was zo intens en zou nog véél heviger worden met die opwekkers. We werden naar de arbeidskamer gerold en daar nam ik de beslissing om dan toch maar voor die epidurale verdoving te gaan. Op dat moment voelde ik me echt gefaald, maar achteraf ben ik blij dat ik die keuze toch gemaakt heb. Rond half tien werd de verdoving geplaatst. Ik had vooraf heel veel bang voor het plaatsen maar dat viel allemaal reuze mee! Ook het idee dat ik de controle over mijn onderlichaam zou verliezen was iets wat me enorm angst inboezemde. Uiteindelijk was het wel zo dat mijn benen verdoofd aanvoelden, maar ik kon mijn tenen wel nog bewegen. Alles voelde gewoon honderd keer zwaarder dan gewoonlijk.

Bevalling2.jpg

Na het plaatsen van de blaassonde en het aansluiten van de opwekkers was het wachten geblazen. Wachten op die tien langverwachte centimeters… Eens het infuus zijn werk begon te doen, ging het vrij snel. Om elf uur had ik vier centimeter opening. Rond de middag kwam de gynaecoloog zelf eventjes polshoogte nemen. Op dat moment zat ik tussen de zes en zeven centimeter. De prognose van de dokter was dat ik mijn dochter tussen vier en vijf namiddag in mijn armen zou mogen sluiten. Tussendoor werd er eventjes wat epidurale verdoving bijgespoten omdat deze even leek uit te werken. Om drie uur namiddag had ik negen en halve centimeter opening en mocht ik op de arbeidskamer tijdens de weeën lichtjes meeduwen om die halve centimeter weg te krijgen. Dit duurde uiteindelijk best lang en ik begon wat in paniek te geraken.

Bevalling3.jpg

Het einde was in zicht, de epidurale was bijna uitgewerkt en na een uur meeduwen, werd ik naar de verloskamer gerold. Daar was het een heel werkje om me op de verlostafel te krijgen want die benen wilden nog steeds niet meewerken (ondanks het uitwerken van de verdoving). Toen ik eens op de tafel lag, begon het echte werk. Ik moest persen. Elke wee perste ik vijf tot zes keer, want die weeënopwekkers liepen nog steeds en zorgden ervoor dat de weeën lang duurden. Het persen ging niet vooruit, ondanks dat de vroedvrouw me probeerde te motiveren met: “je doet het heel goed!”. Mijn man was tijdens de bevalling ook geweldig. Hij heeft echt de volledige persfase gezegd hoe geweldig hij me vond en hoe goed ik het deed. Op dat moment kreeg ik daar weinig van mee, maar achteraf herinnerde ik me wel goed dat hij me ontzettend gesteund heeft. Het persen ging echter niet vooruit. Bij elke perswee schoof ons kleintje twee stapjes naar voren, maar ook weer twee naar achter. Ze geraakte ook niet achter mijn schaambot uit omdat ze een sterrenkijkertje was. Na een uur persen met de vroedvrouw werd de gynaecoloog erbij gehaald. Ik was op. Tijdens het ‘recupereren’ tussen de weeën, viel ik bijna helemaal weg. Ik was nog bij bewustzijn, maar veel langer moest het niet meer duren vooraleer ik van mezelf zou gaan. De gynaecoloog was er vrij snel en hij besloot meteen een knip te geven én om de kiwi te gebruiken. Dit toestel zorgt ervoor dat de baby niet terug naar achter kon na een perswee. Op het moment dat hij het gebruikte, leek het alsof hij met volle kracht aan het hoofdje van de baby trok. Achteraf kwam hij even uitleggen hoe het apparaat precies werkte en bleek dat hij hiermee gewoon de richting aangaf en helemaal niet zo hard trok. Na enkele persweeën was ze eindelijk achter mijn schaambot uit geraakt en moest ik me klaarmaken voor nog één laatste ‘push’. Tijdens die laatste wee gaf ik alles wat ik nog in me had en perste ik onze dochter eruit: hoofdje en lijfje in één keer. Het kleine hummeltje – met ontzettend veel haar – werd op mijn buik gelegd en ik huilde tranen met tuiten. Daar was ze dan eindelijk na een helse zwangerschap en een hele pittige bevalling: MIEN. Ik mocht minutenlang genieten van haar warme lijfje op dat van mij vooraleer ze haar gingen meten en wegen. Terwijl dat allemaal gebeurde, werd de placenta (heel vlot) geboren en werd ik gehecht. Dat ging allemaal aan mij voorbij. Ik had alleen nog oog voor onze dochter. Ik was mama geworden, hij papa. Klaar voor de meest spannende, belangrijke, onbetaalbare job van ons hele leven. Voor altijd verantwoordelijk voor dat kleintje. Voor altijd onvoorwaardelijke liefde, want hoewel ze nog maar een paar minuten oud was kon ik me al geen leven zonder haar inbeelden. Voor altijd, onze lieve, kleine, mooie meid. We zien je onbeschrijfelijk graag, Mien!

DSC_0384-2

Erop uit • Domburg, Nederland

Domburg

Ik ben jarenlang een echte huismus geweest. Sinds onze dochter er is, kom ik liever buiten en maak ik veel liever uitstapjes. Zelf heb ik nog niet zoveel van de wereld gezien. In plaats van eerst alle werelddelen af te reizen, gingen wij jong voor een eigen huis en gezin. Toch willen we Mien wel graag stukjes van de wereld laten zien. Omdat we zelf dus niet zo’n globetrotters zijn, hielden we ons eerste uitje low-key. We sprongen in de auto en reden richting de Nederlandse kust, naar Domburg.

Het was de eerste keer dat we met Mien op verplaatsing een overnachting zouden doen. Gezien ze nogal vasthangt aan haar vaste structuren, vonden we het best wel spannend en zorgden we ervoor dat we alles wat we nodig hadden mee hadden. Resultaat: één valies voor de husband en mezelf, de rest van de koffer van de auto voor dochterlief. Achteraf bekeken hadden we veel te veel bij, een les voor volgende keer. Wat we wel echt gebruikt hebben:
– de draagdoek: echt een life saver! Heel handig aan de kust want met de wandelwagen door het zand is niet zo makkelijk
– zonnecrème en een zonnehoedje: de eerste dag was het warm en zonnig dus dat hoedje kwam echt goed van pas. Ook de zonnecrème is echt een essential om mee te nemen. Wij gebruiken de babyzonnecrème van La Roche-Posay.
– onze wandelwagen: in Domburg is er een proper wandelpad aangelegd in de duinen dus daar kan je wel gemakkelijk wandelen met de kinderwagen. Wij gebruikten de wieg ook als bedje voor ’s nachts.

Na het inladen van onze auto en de vlotte rit naar de Nederlandse kust, maakten we kennis met het mooie Domburg. En of we onder de indruk waren! Wat een andere beleving dan de Belgische kust. Hieronder enkele toffe plekjes die we in Domburg hebben leren kennen.

  1. Hello Domburg, toys and trends:

Het eerste winkeltje dat we tegenkwamen, was al meteen een schot in de roos bij mama en dochter (oké, vooral bij mama dan). Het is een klein maar hip winkeltje waar ze de leukste baby- en kindermerken verkopen: Trixie, Fresk, Cos I Said So, Bergstein (van die schattige gele rubberlaarsjes, jammer dat Mien hier nog te klein voor is), Janod, Petit Monkey, … Als ik kon, had ik er uren rondgesnuisterd (maar daarvoor waren we natuurlijk niet naar Domburg gekomen). Uiteindelijk maakte ik toch wat leuke items buit! YAY!

Hello Domburg (http://www.hellodomburg.nl)
Weststraat 4, 4357 Domburg

DSC_0560-2.jpg

2. ’t Begin:

We kwamen op de middag aan in Domburg en hadden dus ‘een hongerke’. Onze lunch nuttigden we in ’t Begin. Een leuke tent waar je kan ontbijten en lunchen of genieten van een huisgemaakt Italiaans ijsje. Wij namen een broodje gezond en een broodje beenham. Allebei héél lekker en vooral zeer rijkelijke porties.

’t Begin (https://www.tbegindomburg.nl)
Markt 11, 4357 Domburg

't Begin

3. Bed and Breakfast Zee van Tijd:

We verbleven voor het eerst in een B&B en vonden het een fijne ervaring. We werden hartelijk welkom geheten door Wilbert, de eigenaar van de B&B. Hij was zeer geïnteresseerd. Het voelde meteen heel huiselijk. De kamer was ook heel proper en het ontbijt lekker! Versgeperst fruitsap, knapperige broodjes en koffiekoeken, een eitje, vers fruit, … Ideaal om de dag te beginnen.

B&B Zee van Tijd (https://www.bbzeevantijddomburg.nl)
Schelpweg 22, 4357 Domburg

4. Strand90:

Geen overvloed aan beachbars in Domburg. Wél een strandpaviljoen met een prachtig uitzicht op zee. Daarenboven was het interieur supertof en het eten superlekker! Zeker een aanrader!

Paviljoen Strand90 (https://www.strand90.nl)
Duinovergang De Watertoren postbus 10, 4357 Domburg

Strand90.jpg

5. Het strand en de duinen:

De Nederlandse kust is helemaal anders dan de Belgische. Waar hoogbouw, dijken met winkeltjes en vele rijen strandcabines de Belgische kust typeert, is dat het tegenovergestelde in Nederland. De duinen met een aangelegd wandelpad en daarachter meteen het strand en de zee (én ook een rij strandcabines, maar hoe mooi). Het viel ons ook meteen op hoe proper het strand was. Geen sigarettenpeuken, plastic flesjes of ander afval tussen het zand. Waarschijnlijk zitten die vuilbakken om de twintig (of vijftig, ik heb het niet gemeten) meter er wel voor iets tussen. België, hier kunnen jullie nog wat van leren!

strand en duinen.jpg

We hebben ons hart verloren aan de Nederlandse kust en komen hier zéker nog eens terug. Welke plekken zijn nog aanraders aan de Nederlandse kust? We hebben de smaak te pakken…

Persoonlijk • Mijn eerste echte moederdag

DSC_0694

Vorig jaar ‘vierde’ ik in stilte ook al een beetje moederdag. Het was geen leuke moederdag, wel eentje gevuld met verdriet door de miskraam die ik enkele maanden geleden had. Treuren om het kindje dat er nooit zou komen, maar stilletjes ook vieren dat we acht mooie weken samen konden beleven en dat we het hartje toch hebben horen kloppen. Het was ook vol ongeduld wachten op een nieuwe zwangerschap en hopen dat ik het volgende jaar moederdag zou kunnen vieren met een dikke buik – of misschien wel met een baby. Het best mogelijke scenario kwam uit: vandaag, op moederdag 2019, ben ik exact twee maanden mama van een wolk van een dochter.

Dat het mama-zijn zo’n grote impact op me zou hebben, had ik nooit op voorhand verwacht. Je hoort van alle mama’s wel dat je leven volledig verandert, maar op welke manier dat precies is, kan je enkel ervaren als je zelf mama bent geworden. Twee maanden mama en ik denk dat al heel veel verschillende gevoelens de revue zijn gepasseerd: onzekerheid, ongerustheid, bezorgdheid, verdriet, maar ook ontzettend veel trots, blijdschap, geluk en liefde.

Onzekerheid, omdat de borstvoeding niet goed liep en twijfelen of ik door het overschakelen op flesvoeding mijn kind niet ‘tekort’ zou doen.

Ongerustheid, omdat ze last had van haar poedermelk: eczeem, krampjes, teruggeven (en dus weer twijfelen of kunstvoeding zo’n goed idee was). Uiteindelijk bleek het een koemelkallergie te zijn en is ze gelukkig weer op de goede weg dankzij aangepaste dieetvoeding.

Bezorgdheid, want heeft ze genoeg gegeten? Zit die luier nu niet te strak? (I know, zelfs daar maak ik me zorgen over)

Verdriet, als ik nadenk over de wereld waarin mijn meisje moet opgroeien #enough.

Trots, als ze haar breedste lach tevoorschijn tovert, haar poep omhoog duwt en zo weer een beetje opschuift op het verschoningskussen (wat is ze sterk!), mijn mama horen zeggen dat het echt de mooiste baby ter wereld is én ook wanneer ze na een tijdje zonder stoelgang toch een kakje legt (yay!)

Blijdschap, gewoon altijd als ik naar haar kijk.

Geluk, wanneer ik besef wat voor een zegen het is om een gezond kindje op de wereld te zetten.

En liefde, eindeloos veel liefde, elke seconde van de dag.

Mama worden, dat is ‘feeling all the feels’, allemaal tegelijkertijd.
Maar mama zijn is vooral het allermooiste dat er is.

Ik denk deze moederdag dan ook extra aan de mama’s die heel graag mama willen worden maar van wie het geduld op de proef gesteld wordt en aan de mama’s die afscheid moesten nemen van hun kindje omdat dit jammer genoeg dit jaar een niet-zo-ver-van-mijn-bed-show was. Aan die mama’s, you know who you are. Op een dag hebben jullie ook een prachtig leventje in jullie handen. Ik denk aan jullie!